Κοινωνία - Ελλάδα - Οικονομία

Ξανά στο ανάκλιντρο της πραγματικότητας, του Ηλία Καραβόλια

Spread the love
  • 60
    Shares

Catering-Συνέδρια-Γάμοι-Βαπτίσεις-Εκδηλώσεις

Ηλίας Καραβόλιας

όλα τα συγγραφικά έσοδα θα διατεθούν σε οικογένειες με παιδικό καρκίνο.

Θα το βρείτε: σε “Πολιτεία”, “Πρωτοπορία” Αθήνας-Θεσσαλονίκης-Πάτρας, “Ιανός” Αθήνας και Θεσσαλονίκης, και σε όλα τα βιβλιοπωλεία της Ελλάδας και του εξωτερικού που θα ζητηθεί σε 2-5 ημέρες. β) ΗΠΑ μέσω του “Εθνικού Κήρυκα”. γ)στις εκδόσεις Φίλντισι on line, με μειλ ή τηλεφωνικά 210 65 40 170 – [email protected]

Συγκρουστήκαμε βίαια πριν λίγα χρόνια με την παγκοσμιοποίηση. Καθίσαμε σαν κοινωνία στο ντιβάνι της, εκτεθειμένοι στην ψυχοπαθολογία του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, με τα μνημόνια της σκληρής δημοσιονομικής πειθαρχίας. Χάσαμε εισοδήματα, χρόνο, υγεία αλλά και τις τροχιές του βίου μας.Η Ελλάδα των τελευταίων ετών αντιπροσώπευε εκείνο το συλλογικό υποκείμενο που αναποδογύρισε την κλεψύδρα λόγω υπερταχείας σύγκρουσης με την (κατ’ όνομα) ευρωπαϊκή σύγκλιση και το χρηματοπιστωτικό κατεστημένο.

Η Ελλάδα σήμερα, του 2020 και της πανδημίας, είναι η χώρα που μόλις είχε βγεί απο ένα τούνελ της ιστορίας της. Βγήκε απο ένα πεδίο αλληλεπίδρασης συστημικών φαινομένων, συχνά αντιθετικών, που συμπίεσαν τον μέσο πολίτη και τον εξάντλησαν οικονομικά και ψυχικά. Ο ίδιος όμως αυτός ”μέσος” Έλληνας, μια νοητική κατασκευή που καλύπτει την έλλειψη της αστικής τάξης και την ισχυρή μικροαστική νοοτροπία των μεσαίων στρωμάτων, φρόντισε να χαθεί, μετά την μεταπολίτευση, μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Μεταξύ Ιστορίας και Μύθου. Με αναπόφευκτη την γνωστή νομοτελειακή κατάληξη: χάθηκε εντός του ισχυρού σημαίνοντος του καπιταλισμού που καλείται Χρέος.

Γιατί γράφω αυτές τις σκέψεις, εν μέσω αβεβαιότητας και θανατοστατιστικής, και πιάνομαι πάλι με την οικονομολογική διάσταση των πραγμάτων ; Μα γιατί όταν εμβολιαστούμε, και όταν με το καλό περιοριστεί η πανδημία, δεν θα πρέπει να ξεχάσουμε τις βασικές μας παθογένειες που έγιναν συνήθειες. Γιατί μπορεί να κλείνουμε πλέον ραντεβού με email στην εφορία για τις πολυετείς ρυθμίσεις οφειλών αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα πάψουμε εύκολα να φοροδιαφεύγουμε-ειδικά οι έχοντες. Μπορεί να ενισχυθήκαμε οικονομικά απο το πλεονασματικό και ψηφιακά εκσυγχρονισμένο Κράτος, σε πρωτοφανή βαθμό και έκταση, όμως το Δημόσιο που κατήργησε το φαξ και καλεί τους πολίτες να μπεί στις πλατφόρμες του, παραμένει δέσμιο μιας πατερναλιστικής νοοτροπίας, ενός άκρατου γραφειοκρατικού κηδεμονισμού, ενός χάσματος μεταξύ υπηρεσιών-πολίτη, το οποίο κανένα λογισμικό δεν μπορεί να γεφυρώσει( ρωτήστε τους μηχανικούς, τους λογιστές και τους δικηγόρους που χειρίζονται τις πλατφόρμες).

Ουδείς αμφισβητεί ότι αλλάξαν πολλά μετά απο μια πολυετή αδράνεια και στασιμότητα. Αυτό που δεν άλλαξε όμως, εκτός απο τις χρόνιες παθογένειες που έθρεψαν τον Λεβιάθαν αλλά και διαμόρφωσαν καιροσκοπικές συνειδήσεις,είναι αυτό που πεισματικά απωθούμε στο συλλογικό ασυνείδητο. Είναι το μείζον εθνικό (και παγκόσμιο για να είμαστε ειλικρινείς) σύμπτωμα: οι εντεινόμενες ανισότητες που δεν φαίνονταν τόσες δεκαετίες λόγω της εξομοίωσης των καταναλωτικών δυνατοτήτων. Στην ουσία δεν άλλαξε αυτό που αρνούμασταν να δούμε οι περισσότεροι επειδή αποκτήσαμε καλό σπίτι και ακριβό αυτοκίνητο, ακριβά ρούχα και συχνές επισκέψεις στα καλά εστιατόρια.

Μιλάω για τις ταξικές διαφορές ως παράγωγο αποτέλεσμα της μακροοικονομικής αλλά και της μικροοικονομικής ανισορροπίας στην καθημερινότητα μας. Ο κορονοιός ήλθε σε μια συγκυρία όπου σήκωναν κεφάλι οι μικρομεσαίοι, ενώ δειλά-δειλά κάποιοι έχοντες άρχισαν να σκέφτονται πως να αξιοποιήσουν ρευστότητα και πρόσβαση στο τραπεζικό σύστημα. Η Ελλάδα ήταν όμως κατα βάση χώρα μικρομάγαζων. Πολλών μικρών τουριστικών μονάδων και ενοικιαζομένων δωματίων δίπλα στα μεγάλα ξενοδοχεία. Χώρα ελεύθερων επαγγελματιών με γραφεία ολιγομελή. Χώρα υπηρεσιών, ατομικών επιχειρήσεων και έλλειψης διεθνούς ανταγωνιστικότητας σε παραγωγή προϊόντων. Υπήρξαμε ως οικονομία μεθυσμένοι επι δεκαετίες στο κενό μεταξύ υπεραξίας/υπεραπόλαυσης, εκεί δηλαδή που το νόημα του δανεικού χρήματος, του χρέους, τέμνεται με την λογική της ανάλυσης κόστους/οφέλους . Εκεί που χάνεται η σχετική αξία του μακροπρόθεσμου έναντι του βραχυπρόθεσμου αποτελέσματος.

Θα χρειαστεί να πιάσουμε χαρτί και μολύβι μετά τον κορονοϊό ( ή μάλλον πριν λήξει η πανδημία) όχι για να σχεδιάσουμε την πολυδιαφημισμένη εθνική αναπτυξιακή στρατηγική, αλλά για να γράψουμε με ρεαλισμό τα νούμερα που θα αντιμετωπίζει ο καθένας στην καθημερινότητα του, στο μαγαζί και στο γραφείο του : τις δόσεις, τον μισθό, τον τζίρο, τους φόρους, τα κόστη, τους χρόνους. Αυτή την φορά όμως πρέπει να δράσουμε ως συμπεριφοριστές οικονομολόγοι όχι ως ψυχροί λογιστές. Και να προσαρμόσουμε τις προσδοκίες μας στην γενική καθίζηση που υπέστη η οικονομία ( όχι μόνο η δική μας φυσικά). Δεν χρειάζεται απαισιοδοξία αλλά αντιισταμινικό φάρμακο στην χρόνια αλλεργία μας να σχεδιάζουμε συνετά και ρεαλιστικά.

Τράπεζες και Κράτος θα αναγκαστούν να παίξουν για αρκετό καιρό έναν νέο ρόλο και όχι να αρκούνται οι λειτουργοί τους σε άρθρα για το ”μέλλον που έρχεται”. Οι πρώτες, παρά τα αυξανόμενα κόκκινα δάνεια και τα κεφάλαια χαμηλής ποιότητας που τις συντηρούν, πρέπει να δανείσουν επιτέλους τα οποία  βιώσιμα πλάνα επενδύσεων. Και όχι μόνο των ισχυρών και γνωστών ομίλων. Το Κράτος, παρά τον εξωφρενικό δανεισμό του ( 200%), θα πρέπει εκτός απο καθολικός εργοδότης, για όσο καιρό χρειαστεί ακόμα, να μεταμορφωθεί και σε great spender όπως λέμε στα οικονομικά. Να ξοδέψει δηλαδή λεφτά για δημόσιες επενδύσεις σε υποδομές ώστε να δουλέψει ο κόσμος που θα χάσει την απασχόληση του λόγω απολύσεων και τεχνολογικής ανεργίας.

Καταλήγω: Αν η οικονομία παραμείνει επι μακράν εγκλωβισμένη μέσα στις οθόνες και στην διαδικτυακή προσφορά και ζήτηση, αν πιστέψουμε ότι τα λουκέτα θα γεννήσουν εισοδήματα για όλους, λόγω των  e-shops, τότε η χώρα θα αναγκαστεί ξανά να καθίσει στο ανάκλιντρο της παγκοσμιοποιήσης για να απαλλαγεί από τος υπερεγωτικές προσταγές του καπιταλισμού. Και αυτή την φορά θα αντιμετωπίσει την ωμή πραγματικότητα που ήδη ξεκίνησε με την βίαιη εισαγωγή της τηλεργασίας, της τηλεκπαίδευσης και της ψηφιακής παραγωγής εντός της 4ης βιομηχανικής επανάστασης. Ο αναγκαίος ψηφιακός μετασχηματισμός, η επιδότηση της καινοτομίας και οι σχεδιασμοί των διεθνών ελίτ για την ”μεγάλη επανεκκίνηση” μοιάζουν οδοί διαφυγής στο μέλλον. Αλλά, δεν θα κουραστώ να το γράφω, θα είναι ανώφελα ευχολόγια αν πρώτα δεν διασφαλίσουμε το εισόδημα του καθενός ώστε να μπορεί να ζεί αξιοπρεπώς χωρίς την σύγχυση επιθυμίας/ανάγκης μέσα στον χωροχρόνο του οικονομικού συστήματος….

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.  

The article expresses the views of the author

iPorta.gr


Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.
The article expresses the views of the author iPorta.gr

Βιβλίο: ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΕ ΔΕΚΑ ΠΡΑΞΕΙΣ”, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΙΛΝΤΙΣΙ

  • 60
    Shares
SHARE
RELATED POSTS
Προς τ.Αρχηγό ΓΕΣ Αλκιβιάδη Στεφανή: “Αίσθημα ασφάλειας στο Γράμμο και Δήμο Νεστορίου”
O Μοιραίος Αλέξης, του Μάνου Στεφανίδη
Παύλος Γερουλάνος: “Χτίζουμε από τη βάση. Υπερκομματική η προσπάθειά μας”

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.