Πόρτα σε ιστορίες/χρονογραφήματα/διηγήματα

Κι αυτός με τη σημαία του, του Δημήτρη Κατσούλα

Δημήτρης Κατσούλας

Δημήτρης Κατσούλας

Από το απόγευμα της παραμονής 28ης Οκτωβρίου 1971 η πλατεία καθαρίστηκε με εντολή του προέδρου της Κοινότητας, το μνημείο πεσόντων φρεσκαρίστηκε, ο ιστός βάφτηκε εκ νέου, η γαλανόλευκος τοποθετήθηκε κυματίζοντας με καμάρι.

Οι επίσημοι είχαν προσκληθεί για να παραστούν στη δοξολογία το πρωί, στην κατάθεση στεφάνων, στην παρακολούθηση εν συνεχεία της παρέλασης στον κεντρικό δρόμο του χωριού, κι έπειτα όπως το πρόγραμμα προέβλεπε σε γεύμα. Η ημέρα τιμήθηκε δεόντως και με κάθε λαμπρότητα όπως δήλωσε ο τοπικός βουλευτής  σηκώνοντας το ποτήρι του, ευχόμενος προς όλους: «Χρόνια πολλά, τιμή και δόξα στους πεσόντες υπέρ πίστεως και πατρίδος, αιωνία τους η μνήμη».

Το πρωί της επομένης της 28ης Οκτωβρίου ξημερώματα, η γαλανόλευκος δεν κυμάτιζε πια στον ιστό της πάνω από το ηρώο των πεσόντων με τα στεφάνια στη θέση τους.  Ένα πρόσθετο ξύλινο κάτω άκρο είχε κρεμαστεί από αυτόν. Προσέτρεξαν οι χωριανοί, ο πρόεδρος ενημερώθηκε. Αφροί απ’ το στόμα του άρχισαν να βγαίνουν: «Δεν ντρέπεσαι ρε τομάρι, εξαφανίσου σου παλιάνθρωπε από το χωριό όπου μισός άνθρωπος και σακατεμένος, πού μυαλό να περισσέψει για να βάλεις; Ντροπή σου για το χωριό, ντροπή σου για την τοπική κοινωνία που εκπροσωπώ».

Ο Αριστείδης, δυο χρόνια στη Τζια κι άλλα δυόμισι στη Μακρόνησο εξακολουθούσε να κάθεται στην καρέκλα του καφενείου της πλατείας υποβασταζόμενος να πιει τον καφέ του, να τριγυρνά το χωριό με τις πατερίτσες, αλλά ξύλινο πρόσθετο πόδι δεν τον θυμάμαι να τοποθέτησε ποτέ ξανά μέχρι τον θάνατό του.

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.  

The article expresses the views of the author

iPorta.gr

SHARE
RELATED POSTS
Το αιδοίο ως μέτρο σύγκρισης, του Αλέξανδρου Μπέμπη
Πριν 67 χρόνια, ένα χρόνο πριν το τέλος του Εμφυλίου, του Άρη Μαραγκόπουλου
Ποιον να πιστέψεις;, του Γιώργου Αρκουλή

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.