Κωστής Μακρής

Το έχει διατυπώσει ο Κλοντ Λεβί Στρος που (αν θυμάμαι καλά) έλεγε (περίπου) ότι η κοινωνία που παρατηρείται δεν είναι η κοινωνία χωρίς τον παρατηρητή. Ισχύει και για άτομα. Για τα παιδιά ισχύει σίγουρα. Αλλιώς φέρονται και μιλάνε όταν είναι μόνα τους ή με άλλα παιδιά κι αλλιώς όταν είναι μπροστά οι μεγάλοι. Το θυμάμαι…

Ε, κάτι ανάλογο (το αντίθετο μάλλον απ’ ό,τι στα παιδιά) ισχύει και με τα πολιτικά πρόσωπα και με κάποιες οργανώσεις. Όταν ξέρουν ότι τους βλέπουμε και τους ακούμε, κάνουν και λένε ένα σωρό μ@λ@κ1ες. Έτσι και τους βάλεις δε και μια κάμερα μπροστά τους και τους πεις ―με προτεταμένο το μικρόφωνο― ότι θα βγουν στην τηλεόραση στις βραδινές ειδήσεις, ε! τότε βγαίνει από μέσα τους απύθμενο, σαλταρισμένο κι αχαλίνωτο το «κοιτατεποιοσειμεγό» τους.

Κακόμοιρα πλάσματα, θλιβεροί υποτροπιάζοντες, οικτροί εντροπικοί σε μια καλπάζουσα ―με τη δική μας συνενοχή― εντροπία… Ας ξαναδιαβάσουμε τους «Θλιβερούς τροπικούς» (TRISTES TROPIQUES) του Κλοντ Λεβί Στρος (LEVI-STRAUSS CLAUDE).

20 Φεβρουαρίου 2019

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.  

The article expresses the views of the author

iPorta.gr