Αντόνιο Γκράμσι

 «Πρέπει να εμποδίσουμε αυτόν τον εγκέφαλο να λειτουργεί για 20 χρόνια»

 Μικέλη Ισγκρό, ο φασίστας εισαγγελέας που καταδίκασε τον Γκράμσι το 1928

………

Στον τόπο αυτό ο μεγάλος εμφύλιος συνεχίζεται μάλλον εντός μας : διχάζεται ο εαυτός αφού προσπαθεί στα social να δεί τι πιστεύουν οι άλλοι, μήπως και έτσι χαθεί η βόλεψη του με τα πιστεύω του, τις «αλήθειες» του.

Διάβασα πολλά κείμενα – στις εφημερίδες, εκεί που ό,τι γράφει δεν ξεγράφει και δεν διορθώνεται μετά – ιστορικών και άλλων επιστημόνων σχετικά με τις φωτογραφίες της Καισαριανής.

Προσπάθησα να κατανοήσω τι διάολο συμβαίνει μέσα στη ψυχή μερικών και μισούν τόσο πολύ τους «άλλους», τους αριστερούς, τους κομμουνιστές, τους έξω από δω.

Και γιατί ενώ δεν υπάρχει σήμερα «φάντασμα» κομμουνισμού, ενοχλεί τόσο πολύ ότι υπάρχουν ακόμη κομμουνιστές, υπάρχουν ακόμη ουτοπιστές.

Διάβασα με λύπη τον ιστορικό Στάθη Καλύβα στο ΒΗΜΑ να λέει ότι οι φωτογραφίες σχεδόν  «θολώνουν» την ιστορία, επειδή  «σκοτώθηκαν και μη κομμουνιστές απο τους Γερμανούς» ( ! )

Είχε περίπου το ίδιο ύφος η γραφή του με τον λόγο της Λατινοπούλου που είπε ότι «περισσότερους Έλληνες σκότωσαν κομμουνιστές, παρά οι Γερμανοί»

Αυτά τα μυαλά πασχίζουν να ακυρώσουν το αντίθετο από το δικό τους πιστεύω ( αυτό είναι ακριβώς φασισμός) και δεν θέλουν να κατανοήσουν ότι κάνουν κακό στον τόπο όταν δήθεν «εξορίζουν» φαντάσματα του παρελθόντος.

Και δεν μας θυμίζουν ποτέ για παράδειγμα τι σήμαινε δοσιλογισμός και τι μαυραγορίτες, και γιατί άραγε είχαν (ως φαινόμενα) μόνο ένα  ιδεολογικό πρόσημο, και κατέληξαν σε εγκλήματα χωρίς ποινές..

Να συνεννοηθούμε : ο κομμουνιστής σήμερα δεν είναι εθνικός ή παγκόσμιος κίνδυνος. Δεν είναι καν δημόσιος κίνδυνος. Εξακολουθούμε να μπερδεύουμε σήμερα τα πράγματα και να μιλάμε για «αριστερόστροφο φασισμό» και για θεωρία των δύο άκρων, θαρρείς και δεν βλέπουμε τι εστί Τραμπ και τι ιμπεριαλισμός (άλλη μια απαγορευμένη, αλλά τόσο ισχυρή νοηματική λέξη)

Ας το πάρουμε χαμπάρι ξεχνώντας δεξιά και αριστερά, καπιταλισμό και κομμουνισμό, κεϋνσιανισμό και νεοφιλευθερισμό : θεριεύει ο φασισμός, τελεία και παύλα.

Όποιος τον δικαιολογεί λέγοντας ότι «υπάρχει» και άλλου είδους φασισμός, ας αρχίσει να ψάχνεται μέσα του, βαθιά μέσα του. Και ας αναρωτηθεί τι μπορεί να σημαίνει «συναίνεση στην υποταγή του κάθε ισχυρού», τι μπορεί να σημαίνει «αποδοχή της βίας της εξουσίας»

Ο υγιής καπιταλισμός δεν ανατρέπεται  από κανένα κομμουνισμό σήμερα – ας μην φοβούνται μερικοί δήθεν «μοναδικοί κάτοχοι» της ιστορίας και της πολιτικής φιλοσοφίας

Ας αναρωτηθούν γιατί εμμένουν να σηκώνουν το φλάμπουρο και το σκιάχτρο του τρόμου μέσα τους, και γιατί παλεύουν να το δείξουν στην κοινωνία ως μεγάλο κακό που έρχεται και που πρέπει να τελειώνουμε οριστικά με αυτό και με όσους το υπηρετούν.

Όποιος σήμερα υπηρετεί τον άνθρωπο και την κοινωνία, όποιος νιώθει τη δυσφορία μέσα στον καπιταλισμό, ζει και πορεύεται μέσα σε αυτόν, και ελπίζει για έναν ίσο και δίκαιο κόσμο, ας αποκαλείται κομμουνιστής – και μπράβο του.

Τι ακριβώς ενοχλεί με αυτή του την στάση ; Ποιος ακριβώς κινδυνεύει και ποια κοινωνία διαταράσσει την βολική ύπνωση της ;

Κινδυνεύουμε που κάποιοι άνθρωποι έτυχε αντί τις απίστευτα ανίσχυρες θεωρίες και τα ψεύδη οικονομικά μοντέλα της νεοκλασικής πολιτικής οικονομίας, να πιστεύουν – περισσότερο και από εμάς τους νεοκευνσιανούς –  ότι φωνάζουν μπροστά τους σήμερα τα νοήματα λέξεων όπως : ανισότητες, πάλη  των τάξεων, κρίση υπερσυσσώρευσης και υπερπαραγωγής, απόσπαση υπεραξίας ;

Ποιος έχει το δικαίωμα, ή το θεωρητικό και επιστημονικό ανάστημα σήμερα, να εξοβελίσει μερικά (σαν αυτά που ανέφερα) όψιμα αξιώματα του Μαρξ για τον καπιταλισμό στο μνημειώδες Κεφάλαιο, επειδή στα νιάτα του έγραψε για τον κομμουνισμό και την επανάσταση ;

Ποιον ενοχλεί αλήθεια αν ένας αριστερός ή γνήσιος κομμουνιστής πιστεύει ότι αντί έξι αεροπλάνα πολεμικά θα μπορούσαμε να πάρουμε τρία ή τέσσερα, και τα λεφτά αυτά να γίνονταν προσλήψεις γιατρών, δασκάλων, κοινωνικών λειτουργών ή να φτιάχναμε καλύτερα σχολεία και νοσοκομεία ;

«Το να ζεις σημαίνει να παίρνεις θέση» έλεγε ο Γκράμσι και μας θύμιζε προ ενός αιώνα ότι η πραγματική ζωή απαιτεί συμμετοχή, στράτευση και ενδιαφέρον για τα κοινά. Ως προς την στράτευση, μερικοί διαφωνούν – μαζί τους και εγώ για να είμαι ειλικρινής.

Αλλά η παθητική αποδοχή της κανονικότητας που ζούμε μετατρέπει την αδιαφορία σε παρασιτισμό. Και αυτό είναι που αντιπαλεύονται ( όχι μόνο το κεφάλαιο και τις ελίτ) στους χώρους δουλειάς και στις οργανώσεις τους, στις πλατείες και στους δρόμους, οι κομμουνιστές : την αδιαφορία για τον άλλο, και τελικά για το μέλλον όλων.

Γράφει ο Γιάννης Κιμπουρόπουλος για τους τότε αγωνιστέςhttps://www.efsyn.gr/stiles/ypografoyn/501859_poion-enohlei-i-lexi-kommoynistis : «Ήταν χιλιάδες, ήταν ο ανθός αυτής της χώρας, και οι περισσότεροι δεν είχαν διαβάσει το Μανιφέστο, το Κράτος κι Επανάσταση, φυσικά ούτε το Κεφάλαιο, δεν ήξεραν να τραγουδούν τη Διεθνή, κάποιοι δεν ήξεραν καν να βάζουν την υπογραφή τους. Αλλά ένιωθαν κομμουνιστές. Κατάλαβαν και πίστεψαν κάτι απλούστατο, σχεδόν αυτονόητο: πως ο άνθρωπος μπορεί να ευτυχήσει όταν δεν θα χρειάζεται να χωρίσει τίποτα με τον διπλανό του, τον γείτονα, τον χωριανό του, τον συνάδελφο, τον συμπατριώτη, τον συνάνθρωπο του, όταν δεν θα αφήνει κανένα χώρο για αδικία και καταπίεση» Αλήθεια, γιατί ενοχλούν αυτά ; Ποιον λογικό άνθρωπο ξεβολεύουν από την μικροαστική ή πολυτελή ζωή του, ποια «περιουσία» του ακριβώς νιώθει να κινδυνεύει και ποιους ηγέτες του ακριβώς τρομάζει μην χάσει ;

Το νεκρό βάρος της ιστορίας έχει περισσότερο φασισμό μέσα από όσο μας έμαθαν, οπότε σήμερα βολικά εξισώνουμε τα δήθεν δύο άκρα.

Και ας ρίχνουμε κάνα βλέφαρο στο βιοπολιτικό ολοκληρωτικό καθεστώς, που στήνεται μεθοδικά εδώ και δεκαετίες ευημερίας και ανάπτυξης , φτώχειας και ανισοτήτων.

Τα κακά που πλήττουν τους πολλούς συμβαίνουν επειδή εξ ίσου πολλοί αδιαφορούν. Και αυτό αφήνει λίγους να αποφασίζουν για όλους. Αν αυτό το σκεπτικό λέγεται κομμουνιστικό και πρέπει να εξαλειφθεί, τότε δεν κατανοούμε τι εστί φασισμός και πως κατακάθεται μέσα μας. Και ας αφιερώσουμε χρόνο «να γνωρίσουμε τον θανατοποινίτη εαυτό μας» ( Ν.Λεβέντης, Αυτεξουσία)