Η Ωραιοζήλη Τζίνα Δαβιλά είναι Θεολόγος (Msc “Η Θεολογία στον Σύγχρονο Κόσμο”), αρθρογράφος/ραδιοφωνική παραγωγός/εκδότρια του iPorta.gr.

Ο Σερραίος, ο Ακύλας της φετινής Γιουροβίζιον είναι το θύμα της σύγχρονης κοινωνίας, της ελληνικής πριν από τις λοιπές – ευρωπαϊκής, αμερικανικής, ασιατικής κ.λπ. Ένα μεγάλο θύμα μιας ανόητης και ξεπεσμένης κοινωνίας. Ξεπεσμένης. Φτηνής. Μετριότατης και καρα-δευτερότριτης.  Δεν είναι ο Ακύλας το πρόβλημα και οι ρόζ γούνινες μποτούλες, το σκουφί ή οι στίχοι του τραγουδιού, είναι αυτοί οι υπεύθυνοι  που τον εξέθεσαν φορτώνοντάν τον με ευθύνη, προβλέψεις, επιτυχίες και απατηλά όνειρα.  Είναι η επιτροπή της ελληνικής “γιουροβίζιον” που θέλοντας να είναι αρεστή, παριστάνοντας τους ειδήμονες ή μην έχοντας τις αναγκαίες γνώσεις μουσικής παιδείας, ρίχνουν στην αρένα της Ευρώπης ένα παλικάρι που κατέθεσε την ψυχούλα του με ό,τι και όποιον τρόπο μπορούσε ενισχύοντας τον με πολλά περιττά στοιχεία που απλώς έκαναν θόρυβο, όπως πολυθορυβώδης είναι και η εποχή μας. Και του φούσκωσσαν τα μυαλά χωρίς να τον κάνουν αλαζόνα, καβαλημένο ή φαντασμένο και με μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Του έδωσαν ψεύτικες ελπίδες όχι απαραίτητα σκόπιμα μα οπωσδήποτε ανώριμα, ανεύθυνα και επιπόλαια. Η ντροπή και το όποιο κράξιμο σε αυτούς τους αγνώστους σε εμάς αξίζουν, διότι αυτοί είναι στην πραγματικότηατ οι φαντασμένοι και οι καβαλημένοι, μαζί τους και όσοι εκπομπάρχες υιοθέτησαν τον σκοπό τους. Ποιος είναι αυτός; Προφανώς οι μεγάλοι χορηγοί και οι στοιχηματίες. Πώς το έλεγαν τα “Κίτρινα Ποδήλατα”;

“…ματαιόδοξοι μασόνοι κυβερνάνε ρε
μα οι μεγάλοι χορηγοί που πολύ μας αγαπάνε
θα μας γλιτώσουν, είναι σπουδαίοι
θα μας αφήσουν να ρημάξουμε στα βράχια τελευταίοι
δημοκρατία κι αξιοκρατία
πλέον πωλούνται σε πανέρια σ’ ευκαιρία …”

Λυπάμαι για την λύπη του αγοριού από τις Σέρρες, του συμπαθέστατου, ευαίσθητου, αξιοπρεπέστατου, αυθεντικού και χωρίς μάσκες Ακύλα. Τον εκτιμώ για την στάση ζωής του. Οι αγωνιστές έχουν άλλη απήχηση μακροπρόθεσμα στις κοινωνίες. Χρησιμοποιώντας τους καυστικούς στίχους των “Κίτρινων Ποδηλάτων” με  έντονο κοινωνικό και πολιτικό σχολιασμό ενάντια στην εξουσία, την εκμετάλλευση και την γενικευμένη σαχλαμάρα ντυμένη ως εξέλιξη και πρόοδο  από το “Θα πάρω φόρα”, θέλω να κλωτσήσω όλους όσοι συνέβαλλαν στην έκπτωση. Πάντα υπήρχαν εποχές που δίπλα στο ποιοτικό υπήρχε το πολύ δεύτερο. “Είναι γάτα είναι γάτα ο κοντός με την γραβάτα, εγώ δεν πάω μέγαρο θα μείνω με τον παίδαρο, τζουτζούκα θέλω να σε ξαναδώ..” και πάει λέγοντας.  Ωστόσο η εκπροσώπηση μιας χώρας σε διεθνή διαγωνισμό είναι κάτι άλλο. Δεν είναι απαραίτητα παρακμή εποχής, συρμός, δεν πρέπει να είναι. Δεν είναι απαραίτητα σοβαροφάνεια ή ελιτισμός. Είναι ταυτότητα.  Η εποχή του Γιάννη Ξανθούλη, της Σώτιας Τσώτου, της Σέβης Τηλιακού, του Ρόμπερτ Ουΐλλιαμς, της Μαριάννας Τόλη, της Ελπίδας, της Τσανακλίδου, του Γιώργου Χατζηνάσιου αποδεικνύουν ότι μπορεί η Ελλάδα να εκπροσωπηθεί αξιοπρεπώς και χωρίς εκπτώσεις.  Το χαρούμενο “Στοπ” του 1987 με τον Θάνο Καλλίρη και τον Βασίλη Δερτιλή των Bang ήταν υπέροχο, η πρωτιά της Παπαρίζου επίσης, ακόμη και η συμμετοχή του Ρουβά ήταν εντυπωσιακή. Και  Ποια είναι η σχέση αυτών των τραγουδιών με το “Ζάρι” και την σε αρκετά σημεία χυδαία χορογραφία για την Σάττι, που μου την θύμισε πολύ έντονα η συμμετοχή της νικήτριας Βουλγαρίας φέτος. Να θυμίσω την απρόσμενη και χαρούμενη συμμετοχή του Αγάθωνα Ιακωβίδη και των Koza Mostra; Για να είσαι επιτροπή στην Γιουροβίζιον οφείλεις να γνωρίζεις από ποιοτική μουσική, παράδοση, ιστορία, να έχεις σεβασμό στο σύνολο των πολιτών και όχι σε μειονότητες ή χορηγούς που πληρώνουν αδρά, να ξέρεις πότε θα πεις όχι, πότε θα προστατεύσεις κάποιον, πώς θα κρίνεις αντικειμενικά και αξιοκρατικά.  Αυτό απαιτεί εκπαίδευση που προϋποθέτει βαθιά καλλιέργεια. Χρειάζεται να έχουν ταυτότητα. Την έχουν όσοι αποφασίζουν; Και ποιοι είναι;

Κοντολογίς: έχει η Ελλάδα προσωπικό χαρακτήρα στον διεθνή διαγωνισμό που είναι χαρά, κέφι, σταθερή ποιότητα;

Τις γυναίκες που σκότωσε το δαιμονισμένο αυτοκίνητο στο νησάκι δεν ξέρω αν τις γνώριζα . Το αυτοκίνητο όμως που τις σκότωσε το έχω συναντήσει αρκετές φορές να κάνει μαγκιές και κόντρες στην κεντρική αρτηρία του νησιού με άλλους 7-8 παρόμοιας νοοτροπίας μπούρδοκαραβάγγους. Έχουν κάψει λάστιχα στα φανάρια για να κάνουν κόντρες και για την τροχαία είναι γνωστοί. Νομίζω δηλαδή. “Θα μας δώσετε τα στοιχεία σας;”, ρώτησε το όργανο πριν από καιρό, όταν γίναμε αυτόπτες μάρτυρες αγώνων κόντρας. “Τι φοβάστε αγαπητέ; ότι σας κάνω πλάκα; Δεν ακούτε τον θόρυβο; Εγώ είμαι ο προβληματισμός σας ή η συμμορία των σαχλών που βγήκαν σαν τον χάρο παγανιά;”. “Συγγνώμη,  σας ευχαριστώ “. Όσο εσείς διαβάσατε κάτι για τις μεσονύκτιες κόντρες στο νησάκι και την εξάρθρωση της “συμμορίας ταχύτατων αυτοκινητιστών”, άλλο τόσο διάβασα και εγώ. Είμαστε ανοχύρωτοι στους δρόμους λόγω των ηλιθίων και λόγω της αργοπορίας των αρχών να επέμβουν δραστικά και ολοκληρωμένα. Χωρίς εξαιρέσεις και ημίμετρα.

Και προχωρώ στα σταθερά σοβαρά: τα αντανακλαστικά μιας κοινωνίας καθορίζουν και την ποιότητά της. Νομίζω. Όταν γονείς δολοφόνων που έχουν συγκλονίσει το πανελλήνιο, βολτάρουν σε θρησκευτικές εκδηλώσεις ανερυθρίαστα, με θράσος, υπεροψία και αλαζονεία και κανείς δεν αντιδρά, τότε όλα έχουν χαθεί. Το είπε πολλά χρόνια πριν ο κορυφαίος ποιητής “Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλο, είμαστε κιόλας νεκροί”. 

Το ίδιο, τολμώ να πω, ότι θα γίνει και με τα θύματα του “έμπειρου οδηγού”. Ήδη αν παρακολουθήσει κάποιον τα σχόλια στις αθηναϊκες ιστοσελίδες και έχει την βασική συναισθηματική νοημοσύνη, θα φρίξει.

Καλό υπόλοιπο μήνα, εκλεκτές και εκλεκτοί και ο Θεός μαζί μας. Ο όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης έλεγε “να κάνετε τρεις φορές τον σταυρό σας όταν περνάτε από νοσοκομεία, μια ευχαριστώντας τον Θεό που είστε εκτός, μια για τους εντός και μία για τους δίπλα στους εντός”. Να το εφαρμόσουμε και όταν βγαίνουμε από το σπίτι μας, όταν κυκλοφορούμε πεζοί ή οδηγοί και όταν επιστρέψουμε υγιείς σε αυτό. Δεν μας έμειναν και πολλές άλλες άμυνες .

Υγιαίνετε, μακροβιείτε, ευτυχείτε!

Ωραιοζήλη-Τζίνα Δαβιλά,

19 Μαΐου 2026