Ο Δημήτρης Κατσούλας είναι συνταξιούχος του Ταμείου Νομικών. Παρουσιάζεται: “Εν συντομία λοιπόν, έχουμε και λέμε: Με καταγωγή από την Μεσσηνία, αποφάσισα εν μέσω Πανδημίας COVID-19, να αποχωριστώ την Ελλάδα και να εγκατασταθώ στο Μιλάνο, βρίσκοντας διέξοδο στις αναζητήσεις μου Μουσική και Θέατρο, όπου παραμένουν οι μεγάλες μου Αγάπες. Μότο ζωής: ΥΠΝΟΣ, Ο ΜΙΣΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ|

Οι πρώτες Φθινοπωρινές μπόρες ξεκίνησαν και η φύση φόρεσε τα καλά της. Τα κιτρινοκόκκινα και μουσταρδί φύλλα έχουν στρώσει τους Επαρχιακούς δρόμους και το τοπίο μας προσκαλεί να χαθούμε στην ομορφιά του. Εάν αναζητείτε την αφορμή για μια απόδραση το Σαββατοκύριακο, ειδικά οι διαμένοντες πέριξ των νομών Μεσσηνίας, Αρκαδίας, Ηλείας και Αχαΐας, αλλά και όσοι σκέπτεστε να επωφεληθείτε κάποιου διημέρου ή τριημέρου, σας συνιστώ ένα οδικό ταξίδι, μια τέλεια διαδρομή η οποία, ελπίζω, θα σας μείνει αξέχαστη. Τη διαδρομή αυτή την είχα πραγματοποιήσει κατά το παρελθόν και εν έτει 2020 (Σεπτέμβριος) όπου με είχε μαγέψει, καθότι διέμενα στην Βέργα Καλαμάτας. Σκεφτείτε το και ιδού η πρόταση:

Η διαδρομή από την Τρίπολη έως την Πάτρα – 170 περίπου χιλιομέτρων – μέσω της  ιστορικής οδού, γνωστής ως  «111» η οποία άρχισε να κατασκευάζεται τμηματικά το 1922 (αυτή είναι η παλαιά της ονομασία, καθότι οι ντόπιοι κάτοικοι και όχι μόνον εξακολουθούν να την αποκαλούν ακόμα και σήμερα έτσι, ενώ το έτος 1963 μετονομάστηκε σε «Ε.Ο.33»), δεν είναι απλώς μια μετακίνηση· είναι ένα ταξίδι στον χρόνο, μια μύηση στην άγρια ομορφιά της Πελοποννήσου και μια ζωντανή εμπειρία για όποιον αγαπά την αυθεντική οδήγηση.

Αφήνοντας πίσω την Τρίπολη, το τοπίο αρχίζει γρήγορα να αλλάζει. Ο δρόμος, σκαμμένος στην καρδιά του Αρκαδικού αναγλύφου, σε καλεί να ξεχάσεις την ευκολία των σύγχρονων αυτοκινητοδρόμων. Εδώ, κάθε στροφή έχει τη δική της προσωπικότητα και κάθε ανηφόρα αποκαλύπτει ένα νέο, εντυπωσιακό κάδρο. Η «111» ξετυλίγεται σαν μια κορδέλα ανάμεσα σε βουνά, γεφύρια και μικρά, πέτρινα χωριά που μοιάζουν ξεχασμένα από τον χρόνο, όπου ο καπνός από τις καμινάδες και η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος σε συντροφεύουν σε κάθε σου χιλιόμετρο.

Το μεγάλο αποκορύφωμα αυτής της διαδρομής είναι η ίδια η φύση, η οποία κυριολεκτικά οργιάζει. Το πράσινο εναλλάσσεται από το βαθύ των ελάτων στις βουνοπλαγιές, το ζωηρό των πλατάνων που αγκαλιάζουν τα τρεχούμενα νερά και τα ποτάμια της περιοχής, όπως ο Λάδωνας και ο Ερύμανθος. Ο ήλιος ο Φθινοπωρινός φιλτράρεται μέσα  από τις πυκνές φυλλωσιές, δημιουργώντας παιχνιδίσματα στον δρόμο, ενώ η ομίχλη που συχνά φωλιάζει στα χαμηλά, δίνει μια μυστηριακή, σχεδόν κινηματογραφική ατμόσφαιρα στο ταξίδι.

Η οδήγηση απαιτεί την απόλυτη προσοχή, σε ανταμείβει όμως με μια σπάνια αίσθηση Ελευθερίας. Νιώθεις το αυτοκίνητο να γίνεται ένα με το έδαφος, να παλεύει με τις κλίσεις, να βογκά στις ανηφόρες και ελαφρώς να παλαντζάρει στο ανάγλυφο της γης. Εδώ, δεν βιάζεσαι να φτάσεις στον προορισμό σου, εάν θες να απολαύσεις τη διαδρομή. Κάθε χειρισμός στο τιμόνι, κάθε κατέβασμα ταχύτητας στις ανηφόρες (όσοι διαθέτετε ηλεκτρικό αυτοκίνητο, καλύτερα μην το  τολμήσετε διότι θα χάσετε την γοητεία της οδήγησης), είναι μέρος μιας ιεροτελεστίας που διακόπτεται μόνο για τις απαραίτητες στάσεις στα ανόθευτα χωριά της διαδρομής, εκεί όπου ο χρόνος κυλά με άλλους ρυθμούς, τους αργούς.

Η πρώτη ιδανική στάση για καφέ σε περιμένει στον Δάρα της βόρειας Αρκαδίας, ένα πανέμορφο πέτρινο χωριό με πλούσια ιστορία, όπου η πλατεία του με τα τεράστια πλατάνια προσφέρει την απόλυτη ηρεμία. Συνεχίζοντας επί της «111», μπορείς να κάνεις μια μικρή παράκαμψη που αξίζει τον κόπο, φέρνοντάς σε μπροστά στο αρχαίο Κλήμα του Παυσανία – ένα ζωντανό μνημείο της φύσης άνω των 2.000 ετών – για ένα ποτήρι νερό κάτω από τη σκιά της ιστορίας. Πιο πάνω, στα όρια Αρκαδίας και Ηλείας, σε υποδέχεται η Δίβρη (Λάμπεια), χτισμένη αμφιθεατρικά μέσα στα έλατα. Μια στάση εδώ για φαγητό, γευόμενος λαγό στιφάδο, είτε χοιρινό στο κιούπι (παστό) με πορτοκαλόφλουδες, μακαρόνια φτιαχτά στο χέρι, όπου είναι τα σπεσιαλιτέ των ταβερνών, καθώς και πατάτες ψημένες στην χόβολη, είναι σχεδόν υποχρεωτική. Λίγο μετά, ο δρόμος σε οδηγεί στα Τριπόταμα, το σημείο όπου σμίγουν τρεις ποταμοί και το βουητό των νερών συνοδεύει τον ταξιδιώτη στα παραδοσιακά καφενεδάκια επάνω στον δρόμο.

Καθώς ο δρόμος αρχίζει σιγά-σιγά να κατηφορίζει προς την Αχαΐα, περνώντας από την Ερυμάνθεια και το Σταυροδρόμι για μια τελευταία δόση καθαρού βουνίσιου αέρα, το ορεινό τοπίο δίνει τη θέση του σε πιο ομαλούς λόφους, μέχρι που στο βάθος αρχίζει να ξεπροβάλλει ο Πατραϊκός κόλπος. Φτάνοντας στην Πάτρα, κουβαλάς μαζί σου τη δροσιά του βουνού, τον ήχο από τον αέρα των δένδρων και τη γλυκιά κούραση μιας διαδρομής που γράφτηκε όχι στον χάρτη, αλλά στην ψυχή σου. Ένας καφές στα «Ψηλά Αλώνια» ή ένα λουκούμι Πατρινό αφού πρώτα τινάξεις την ζάχαρη άχνη του, μπορείς με την ησυχία σου  να αγναντέψεις κάτω χαμηλά το πανέμορφο λιμάνι της Πάτρας, η οποία φημίζεται για το ρυμοτομικό της σχέδιο.

Για όσους λοιπόν αγαπούν την οδήγηση, αυτό το φιδωτό οδικό δίκτυο αποτελεί έναν επίγειο παράδεισο. Οι διαδοχικές, δύσκολες στροφές απαιτούν απόλυτη συγκέντρωση, αλλά ανταμείβουν τον οδηγό με καθαρή αδρεναλίνη και εικόνες σπάνιας ομορφιάς. Αν ψάχνετε μια διαδρομή που θα δοκιμάσει τις ικανότητές σας και ταυτόχρονα θα γαληνέψει το βλέμμα σας, φορέστε ζώνη και αφήστε τον δρόμο να ξεδιπλώνεται εμπρός σας, παρασύροντάς σας στον ρυθμό του.

Καλή διαδρομή, και όπως αναρωτιέται ο Νίκος Δήμου στο βιβλίο του «Η Τέλεια Διαδρομή» (εκδόσεις opera, ISBN: 960-7073-31-2):«…Έχουν τα  αυτοκίνητα ψυχή; …Είναι πάντως μια διάσταση της ελευθερίας».