Η Ιωσηφίνα Τσουμπή είναι απόφοιτος της Γαλλικής και Ελληνικής φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών. Εργάστηκε ως καθηγήτρια Γαλλικών και την τελευταία εικοσαετία εκτελεί φιλανθρωπική εργασία συμβάλλοντας στην σίτιση άπορων οικογενειών. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Το βιβλίο της “Η νύφη της απέναντι πολυκατοικίας” κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΔΙΑΝΟΙΑ και το τελευταίο βιβλίο της “Ζωές” από τις εκδόσεις ΟΤΑΝ. 

Πιστεύεις πως είσαι πια ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος !  Και δεν αμφιβάλλεις

Έχεις μεγαλώσει αρκετά , έχεις διανύσει χιλιόμετρα δουλειάς που σε έχει ικανοποιήσει , έχεις κάνει μια δεύτερη καριέρα γράφοντας βιβλία και εξωτερικεύοντας  το λογοτεχνικό σου απωθημένο ! Καταφέρνεις να είσαι έντιμη συνάνθρωπος , υπεύθυνη προσωπικότητα, συνειδητοποιημένη  σαν πολίτης . Κάνεις πολλά στη διάρκεια της ημέρας, δουλεύεις λίγο ακόμα, έχεις παρουσία εκεί που σε καλούν, βοηθάς τα παιδιά σου  και  τα εγγόνια σου που λατρεύεις,  χωρίς να έχεις μόνιμη  κουραστική παρουσία- εξ άλλου προσπάθησες να τα αναθρέψεις έτσι ώστε να μην έχουν την απόλυτη ανάγκη σου – και το βράδυ γυρνάς σπίτι σου !

Ζεις μόνη, μα ποτέ δεν σε πείραξε αυτό ! Τόσα χρόνια που  έχουν φύγει από το σπίτι τα παιδιά σου δημιουργώντας δική τους οικογένεια, είχες πάντα την ανακούφιση ότι εκείνα είναι καλά κι εσύ χαίρεσαι την ανεξαρτησία σου, αγαπάς το “γιατάκι ” σου , το ζεις σε όλα τα δωμάτια που έχουν τη σφραγίδα σου ! Κι έχεις πει στα παιδιά σου ότι όταν και αν γεράσεις δεν έχεις πρόβλημα να πας σε οίκο ευγηρίας , δεν θέλεις να αγανακτήσει κανείς με τις παραξενιές  και τις ασθένειες του ηλικιωμένου που θα έχεις . Προς το παρόν χαίρεσαι την παρούσα ζωή σου.

Και έρχεται  αίφνης μια ημέρα που γυρνάς στο σπίτι και το νιώθεις άδειο !

Τι έγινε ;

Πώς; Γιατί ;

Πέρασες κάποιες μέρες δύσκολα με μια εγχείρηση του ενός παιδιού σου, όχι δύσκολη ή επικίνδυνη εγχείρηση, ρουτίνας λένε οι γιατροί ! Πήγαν όλα τέλεια μα εσύ το  πήρες για μερικές ημέρες στο σπίτι σου το παιδί σου  για να το περιποιηθείς. Ξενύχτησες δύο ημέρες γιατί πονούσε , όταν πέρασαν οι πόνοι νευρίασες κιόλας με τη γκρίνια που εκδήλωνε κι έπειτα …ήταν καλά και αποφάσισε  εκείνο το ίδιο να πάει στο σπίτι του  !

Όλα καλά ! Συνόδευσες  το πλάσμα σου στο σπίτι του και γύρισες στο δικό σου…

Κι εκεί …να ο κόμπος στο λαιμό, η θλίψη της απουσίας, η σιωπή !

Πηγαίνεις στο δωμάτιο που κοιμόταν και βουρκώνεις, βλέπεις το βιβλίο που είχε αρχίσει και το ξέχασε στον καναπέ του σαλονιού και σημειώνεις ευλαβικά τη σελίδα για να του το δώσεις όταν βρεθείτε, παίρνεις στα χέρια σου τη ζακέτα σου που φόρεσε για να μην κρυώνει και μυρίζεις το άρωμα του μωρού σου – λες και δεν το έχεις μυρίσει άλλη φορά ! Αναρωτιέσαι πως θα περάσει τη νύχτα που εσύ δεν θα είσαι κοντά να τρέξεις όταν σε φωνάξει και ξεχνάς ότι είναι πια εντελώς καλά ! Μιλάς ξανά και ξανά στο τηλέφωνο  ! Στη στεναχώρια  σου τηλεφωνείς και στο άλλο σου παιδί, λαχταράς να ακούσεις ότι κι αυτό είναι καλά…

Ξέρεις ότι σε 2-3 ημέρες όλα θα πάρουν πάλι το δρόμο που είχατε χαράξει όλοι στην οικογένεια, με την αγάπη και το συναίσθημα που σας δένει , χωρίς εξαρτήσεις όμως ! Ξέρεις ότι σε λίγες ημέρες όλα θα ξαναγίνουν όπως και πριν!

Όμως σκέπτεσαι ότι αυτή είναι η μητρότητα  !

Αγαπάς το παιδί σου με όλα του τα θετικά και τα αρνητικά, αγαπάς τις πίκρες και τις χαρές που σου δίνει. Είναι πολυδιάστατη η μητρική αγάπη, γεμάτη δύναμη, ανιδιοτέλεια, υπομονή, έχει μεγαλείο, έχει αθωότητα γιατί αγαπάς χωρίς να περιμένεις και ούτε πρέπει να περιμένεις ανταμοιβή υλική ! Η μητρότητα είναι δημιουργία, σοφία, εμπειρία μοναδική. Είναι έρωτας …έρωτας χωρίς ζήλειες κι απαιτήσεις, χωρίς εγωισμούς και  ατομισμούς !  Είναι ένα δυνατό,  συγκλονιστικό συναίσθημα κι εκείνες που  το έχουν νιώσει καταλαβαίνουν τι εννοώ !

Κι όπως έγραψε η  Ελίζαμπεθ Στόουν ” To να αποφασίσεις να κάνεις παιδί είναι βαρυσήμαντο. Είναι να αποφασίσεις να αφήσεις την καρδιά σου να κυκλοφορεί έξω από το σώμα σου για πάντα”