Ο Δημήτρης Κατσούλας είναι συνταξιούχος του Ταμείου Νομικών. Παρουσιάζεται: “Εν συντομία λοιπόν, έχουμε και λέμε: Με καταγωγή από την Μεσσηνία, αποφάσισα εν μέσω Πανδημίας COVID-19, να αποχωριστώ την Ελλάδα και να εγκατασταθώ στο Μιλάνο, βρίσκοντας διέξοδο στις αναζητήσεις μου Μουσική και Θέατρο, όπου παραμένουν οι μεγάλες μου Αγάπες. Μότο ζωής: ΥΠΝΟΣ, Ο ΜΙΣΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ|

Η αποτυχία του Akylas δεν αποτελεί ένα τυχαίο γεγονός, αλλά τη νομοτελειακή κατάρρευση μιας ολόκληρης κοσμοθεωρίας, αυτής του άπληστου, του αχόρταγου όπου, αν και τα έχει όλα, δεν ικανοποιείται με τίποτα. Τι επιπλέον δηλαδή ζητεί; Αυτό, ας το απαντήσει – εάν μπορεί – ο ίδιος ή η ομάδα των στιχουργών του Ferto. Ο αχόρταγος, λοιπόν, είναι ο χαρακτήρας εκείνος ο οποίος ενσαρκώνει την απόλυτη απληστία, κατά την οποία η συγκέντρωση πλούτου, δύναμης και ελέγχου μετατρέπεται σε αυτοσκοπό, τυφλώνοντας τον άνθρωπο απέναντι στα ίδια του τα όρια. Εν ολίγοις τον μεταλλάσσει στην κυριολεξία, όμως.

Στην ιδεολογία του αχόρταγου, η έννοια του ‘αρκετού’ δεν υφίσταται. Κάθε επιτυχία, αντί να φέρει ικανοποίηση, γεννά μια νέα, ακόμα πιο επιθετική ανάγκη για επέκταση αυτών που ήδη έχουν αποκτηθεί. O Alylas κινείται με τη βεβαιότητα ότι οι άλλοι γύρω του είναι απλά πιόνια ή αναλώσιμα υλικά για την προσωπική του άνοδο. Αυτή ακριβώς η αλαζονεία αποτελεί και το θεμελιώδες της πτώσης του. Η ανάγκη του να καταβροχθίσει τα πάντα (συναισθήματα, περιουσίες, ζωή χλιδάτη), αδειάζει τον ίδιο από κάθε ίχνος ανθρωπιάς, αφήνοντάς τον εσωτερικά ολόγυμνο.

Η αποτυχία του έρχεται ως φυσικό αποτέλεσμα αυτής της πνευματικής και ηθικής βουλιμίας. Ο αχόρταγος άνθρωπος αδυνατεί να υπολογίσει την αντίσταση των ‘μικρών’ και των αδικημένων, καθώς τους υποτιμά συστηματικά εμπρός στην υλική δύναμη για την οποία έχει βάλει πλώρη. Δεν είναι σε θέση δηλαδή να κατανοεί ότι η εξουσία που βασίζεται στον φόβο και την εκμετάλλευση, δημιουργεί μια εύθραυστη ισορροπία. Όταν η πίεση ξεπεράσει το όριο, η κοινωνική ή η προσωπική αντίδραση τον διαλύει πατόκορφα.

Τελικά, το τέλος του Akylas αποδεικνύει ότι η ιδεολογία του αχόρταγου είναι μια αυτοκαταστροφική ψευδαίσθηση. Αυτός που θέλει να τα έχει όλα, καταλήγει να μην έχει τίποτα, παγιδευμένος στα συντρίμμια της ίδιας του της απληστίας.

Και για να μη επιρρίπτουμε την αποτυχία αποκλειστικά και μόνον στον καλλιτέχνη Akylas, ας αναλογιστούν τις ευθύνες τους κι εκείνοι που του φούσκωσαν τα μυαλά, οι οποίοι χωρίς ν’ αντιλαμβάνονται ότι υπερέβαλαν εαυτούς, επέμεναν να τον τροφοδοτούν με την ‘δεμένη στο μαντίλι’ νίκη του. Επίσης, για τις υπερβολές της ΕΡΤ (γενικώς), και το καταστροφικό και άνευ ορίων σιγοντάρισμα προς τον Akylas εκ μέρους της, θα ομιλήσει κανείς; Ή έχουν αναλάβει την παρηγορία του τώρα και την αποκατάσταση της ψυχικής του αναταραχής, την οποία χρόνια θα κουβαλά εξ αιτίας της αποτυχίας του έως ότου καταφέρει να την ελέγξει και την καταλαγιάσει;

Την ιδία δε προσοχή θα συνιστούσα να επεδείκνυαν και όσοι των τηλεοπτικών μουσικών εκπομπών προωθούν νέους στο τραγούδι, οι οποίοι στην πορεία – μετά από ένα συμβόλαιο και την κυκλοφορία ενός τραγουδιού – αφίενται στην τύχη τους, με αποτέλεσμα να καταλαμβάνονται από την μάστιγα των εποχών, την κατάθλιψη, επειδή αλλιώς τους το είχαν χρωματισμένο το μέλλον τους οι ‘ειδήμονες’ περί τα μουσικά πράγματα.

Καλώς …προσγειώθηκες Akylas στο ‘Ελευθέριος Βενιζέλος’.

Γνώμη μας: Επειδή εμείς περισσότερη σημασία αποδίδουμε στην κοπέλα η οποία βγαίνει στο κατάστρωμα αδημονώντας για την επιστροφή του αγαπημένου της παρά στα εντυπωσιακά μεν άψυχα δε εφέ της σκηνής της Eurovision, προτιμούμε ως ακρόαση αυτό: