Ανοιχτή πόρτα Πόρτα στην Πολιτική

Χριστουγεννιάτικο τραπέζι, του Γιάννη Πανούση

Spread the love
  • 29
    Shares

* Ο Γιάννης Πανούσης είναι Καθηγητής Εγκληματολογίας του Παν/μιου Αθηνών

Από πού ερχόμαστε, ποιοί είμαστε

Τί είναι τέλος πάντων αυτός ο Θεός;

Κ. Ταβουλτσίδης, Η Έλιξ

Κάποτε μαζευόμασταν όλοι. Γονείς, παππούδες, γιαγιάδες, θείοι/θείες, συμπέθεροι, παιδιά, εγγόνια, νονοί, κουμπάροι.

Ύστερα άρχισαν να απουσιάζουν ορισμένοι. Μερικοί για πάντα, άλλοι λόγω “ανειλημμένων υποχρεώσεων’’.

Τώρα γεμίζουμε τη γαλοπούλα με νοσταλγία και βάζουμε γαρνιτούρα τις διαψεύσεις της ζωής μας.

Η μοναξιά της μεγαλούπολης, θα πουν κάποιοι.

Η υπαρξιακή αγωνία και η ψυχική κόπωση, θα πουν άλλοι.

Διαφωνίες, φιλοδοξίες, πολιτικές αποστασιοποιήσεις, παρεξηγήσεις, θα πουν οι περισσότεροι.

Ίσως να ισχύουν όλα ή το καθένα ξεχωριστά.

Αυτό που μοιάζει όμως βέβαιο είναι ότι δεν είμαστε πλέον οι ίδιοι, ότι δεν περιμένουμε να μας φωτίσει το Λαμπρό Άστρο, ούτε η Πρωτοχρονιά,ούτε η [όποια] Πρώτη Φορά, γιατί έχουμε συνειδητοποιήσει ότι the day after θα έχουμε γίνει χειρότεροι από σήμερα.

Γίναμε [ή μας κάνανε] έτσι. Απαθείς για το μέλλον, εμπαθείς για το παρελθόν, εγωπαθείς για το τώρα.

Μόνοι κι απομονωμένοι [ως πρόσωπα κι ως χώρα], δίχως ελπίδα, αχτίδα, πυξίδα, δεν περιμένουμε τους Μάγους [λέγεται ότι έχασαν το δρόμο ή ότι υπεξαίρεσαν τα δώρα] αλλά μάλλον τους Βαρβάρους για να μας δώσουν μια κάποια λύση.

“’Αλλά τί μπορεί πια μόνος του να κάνει ο Θεός;” [Κ. Μαρδάς, Γυμνή Θεολογία]

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.  

The article expresses the views of the author

iPorta.gr

  • 29
    Shares
SHARE
RELATED POSTS
Making Waves: Το μεγαλείο της Δάφνης Βαλέντε 13 & 14 Απριλίου στο St. George Lycabettus Lifestyle Hotel
Andrea del Castagno – Santa Appolonia Ή, οι αδικημένοι της τέχνης, του Μάνου Στεφανίδη
Ομιλούμε ελληνικά;, του Αλέξανδρου Μπέμπη

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.