Ανοιχτή πόρτα

Το “δικό μου” Πεδίον του Άρεως, του Χρήστου Χωμενίδη

11049464_10153794481499523_4185608025578033362_n.jpg
Spread the love
 
11049464_10153794481499523_4185608025578033362_n.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

* Ο Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέας

 

 

 

 

pedion-areos708.jpg

 

 

Το Πεδίον του Άρεως στάθηκε λίκνο και παράδεισος της παιδικής μου ηλικίας.

 

Βρέφος με πήγαιναν με το καρότσι καθημερινά, πρωί-απόγευμα, να «πάρω τον αέρα μου», σάμπως ο αέρας στην Κυψέλη όπου κατοικούσαμε να ήταν τότε μολυσμένος. Νήπιο έφαγα άμμο στα σκάμματά του, σκαρφάλωσα στο μεταλλικό σκελετό αεροπλάνου που δέσποζε στη μία από τις δύο παιδικές χαρές, μαγεύτηκα κοιτάζοντας τους τσιμεντένιους σταλαγμίτες και σταλαχτίτες της μικρής τεχνητής σπηλιάς, ονειρεύτηκα πως, όταν μεγαλώσω, θα γίνω φύλακας του πάρκου και θα ζω στο παραμυθένιο σπιτάκι του. Απέκτησα πατριωτικό φρόνημα θαυμάζοντας τα παλικάρια του ’21 στην ομώνυμη αλέα. Από το αναψυκτήριο έφταναν ως τα αυτιά μας τρομπέτες και πιατίνια, ο θρυλικός Γιώργος Οικονομίδης έκανε σόου κάθε Κυριακή πρωί.

 

Ο πατέρας μου με έμαθε να ποδηλατώ σε μιαν αλάνα πίσω από το άγαλμα της Αθηνάς, που την λέγαμε «Παγόδα» επειδή γειτνίαζε με ένα κινέζικο εστιατόριο. Έτρεχα όλο και πιο γρήγορα για να εντυπωσιάσω τον μπαμπά, ώσπου το λάστιχο έσκασε, έσκασα κι εγώ με τα μούτρα στο τσιμέντο, πήγα την επομένη στο σχολείο με τουπέ τραυματία πολέμου.

 

Όταν έδινα για δεύτερη φορά Πανελλαδικές –την πρώτη είχα περάσει στη Θεολογία και η Νομική μού είχε γίνει έμμονη ιδέα– έκανα το μοναδικό τάμα της ζωής μου. Υποσχέθηκα στον Αλέξανδρο Υψηλάντη πως, άμα τα κατάφερνα, θα κατέθετα δάφνινο στεφάνι στα πόδια του αγάλματος που τον παριστάνει νεκρό και βρίσκεται μπροστά στην εκκλησία των Ταξιαρχών.

 

 

Τήρησα το λόγο μου. Μάλλον επρόκειτο για την πιo μοναχική αλλά και πιo ειλικρινή απότιση φόρου τιμής στον ήρωα εδώ και πολλές δεκαετίες…

 

129843-293734.jpg

 

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.  Δημοσιεύεται και στo athens voice.

The article expresses the views of the author

iPorta.gr 

 

 

SHARE
RELATED POSTS
Κάθε τρεις και λίγο μας εξετάζει η ζωή, του Κωστή Α. Μακρή
Μια νύχτα στο Madison Square Garden! (A night at the Garden), του Γιώργου Σαράφογλου
H Γυναίκα δεν είναι πράγμα, δεν είναι άδειο δοχείο…, του Άρη Μαραγκόπουλου

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.