Πρόσωπα - Αφιερώματα

Θανάσης Αναπολιτάνος: ο άρχοντας της Αριστεράς, της Τζίνας Δαβιλά

Φιλαράκο, την “έκανες”!

Ε, δεν είχες και πολλά περιθώρια με τα καρκινάκια σου. Τα φόβισες, τα δάμασες αρκετά χρόνια, αλλά αφού δεν είσαι και αθάνατος- καθώς λέει και το όνομά σου- σε νίκησαν στο τέλος. Εσύ, όμως, θα μείνεις αθάνατος-καθώς λέει και τ’όνομά σου- γιατί ήσουν θαυμάσιος άνθρωπος.

Αρχοντικός, γενναιόδωρος, καλόκαρδος, χαμογελαστός με εκείνο το υποκοριστικό πάντα στα ονόματα που δεν υποβάθμιζες κανένα, αλλά έπαιρνες το πιο τρυφερό βλέμμα για να πεις « καλώς το Τζινάκι μου». Ακόμα και στην τελευταία μας συνάντηση, η λάμψη στο βλέμμα σου ήταν απείραχτη. Μόνο που δάκρυζες εύκολα. Για το βιβλίο του Άρη, για την αφιέρωση στην πρώτη σελίδα, για εκείνες τις εφημερίδες που διάβαζες ανελλιπώς και θύμωνες λέγοντας «τους αλήτες κατέστρεψαν τον τόπο. Θέλω, θέλω, θέλω… δεν θέλω να τους βλέπω, τους σιχάθηκα πια». Ευσυγκίνητος ο Θανάσης, ο ατρόμητος και γενναίος, ο βράχος ο δίμετρος, ο αριστοκράτης της Αριστεράς. «Να βγω από δω και να πάω στα Γιάννενα θέλω» είχες πει.

Κατάφερες αυτό που θα αναζητήσουμε όλοι μας, όταν νοιώσουμε το τέλος να πλησιάζει: να φύγεις χορτάτος. Έζησες όχι μια, αλλά δέκα ζωές. Υποδειγματικός ως σύντροφος, πατέρας, φίλος, μαχητής, πρωτοπόρος, τολμηρός, γλυκομίλητος, καυστικός όπου έπρεπε και με απίθανη μαεστρία να παλεύεις αποτελεσματικά και με πείσμα ακόμα και για τα δυσκολότερα.Ο μάγκας μας από τον Πειραιά που θάφτηκε στην ροδίτικη γη. Λίγοι σαν και σένα οι άνθρωποι. Και επειδή σε απασχολεί: θα την νοιάζομαι την Έλλη σου. Και τον Γιάννη και τον Κωνσταντίνο. Αλλά περισσότερο την Έλλη σου. Και γω και πολλοί άλλοι. Γιατί πολύ σ’αγάπησα(με)… Μην δακρύζεις, καλέ μου φίλε. Ήρθε η σειρά μου και η σειρά μας τώρα. Και θα ζορίσουν τα πράγματα, καθώς λιγοστεύουν οι γενναιόδωροι και τα ζεστά χαμόγελα.

Αυτό θα μου λείψει, Θανάση μου από σένα. Εκείνο το ζεστό, θαλασσί, χαμογελαστό βλέμμα και το καλωσόρισμα «καλώς το Τζινάκι μου». Και  το τραγούδι που σου σιγοψιθυρίσαμε με τον Αντώνη εκεί στον Άϊ Δημήτρη, καθώς έδυε ο ήλιος και εσύ κλεινόσουν στο χώμα της γης που αγάπησες: «Θα πάρω σβάρνα μια βραδιά, όλες τις συνοικίες…». Τι μεγάλη καρδιά, τι τεράστια αγκαλιά! Το μπαγλαμαδάκι σου, το πήρες μαζί; Θα σου χρειαστεί εκεί που πήγες για να τα λέτε με την Λουκία και τον Νίκο, όπως τότε στο Μελτέμι και στην Νίσυρο. Χαλάλι! Έτσι είναι οι σχέσεις. Κύκλοι, άλλοι μεγαλύτεροι, άλλοι μικρότεροι.

Σ’ευχαριστώ που ήρθες στην ζωή μου και με τίμησες με την αγάπη σου και τη φιλία σου. Αλλά κι εγώ… πολύ σ’αγάπησα, φίλε μου! Πολύ. Και θα μου λείψει που θα το λέω στον αέρα και δεν θα μου λες εκείνο το “καλώς το…”. Είναι λίγοι αυτοί που το λεν και το εννοούν.

* Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο protagon.gr με αφορμή τον θάνατο του Θανάση τον Ιανουάριο του 2013. 

Τζίνα Δαβιλά

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.   

The article expresses the views of the author      

iPorta.gr 


Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.
The article expresses the views of the author iPorta.gr

Βιβλίο: ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΕ ΔΕΚΑ ΠΡΑΞΕΙΣ”, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΙΛΝΤΙΣΙ

SHARE
RELATED POSTS
elpiniki_nikoloudaki.jpg
Η ποίηση της Δώρας Παρδάλη-Σωτρίλλη, της Ελπινίκης Νικολουδάκη-Σουρή [Καθ.Παν/μίου Κρήτης]
Ο Λευτέρης, ο δικός μας άνθρωπος…, του Νικόλαου Χιονή (Αντγος ε.α.)
Γράμμα στον Άλκη τον συμμαθητή μου, στον “Στρατιώτη με τον εξαιρετικό κωδικό 24/7”, του Ταξιάρχου ε.α. Βασίλη Οικονομόπουλου

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.