Ανοιχτή πόρτα Πόρτα σε ιστορίες/χρονογραφήματα/διηγήματα

Πού πάει ο έρωτας, όταν πεθαίνει;, της Μαρίνας-Μαρίας Βασιλείου

Μαρίνα-Μαρία Βασιλείου

Εγώ τώρα θα έπρεπε να διαβάζω αρχαίο θέατρο. Αλλά δεν διαβάζω γιατί είμαι τεμπέλα και φυγόπονη και γιατί πρέπει να αρχίσω να αναρωτιέμαι μέχρι και γιατί ο άρχοντας Πλούτο σκυλάκος μου γεννήθηκε ζαχαρί, όπως και όλα τα αδερφάκια του, μοιάζοντας στην μαμά του, ενώ ο μπαμπάς του είχε το επικρατέστερο χρώμα μαύρο.

Ή ίσως γιατί για να φέρω κοντά μου το λευκό, πρέπει να μπω στο μαύρο. Όλοι μας δηλαδή. Να αφήνουμε ανεξέλεγκτο το θυμικό, ανεμπόδιστα τα συναισθήματα- ακόμη και αν λένε παλαβομάρες.

«Είναι φορές που δεν ξέρω γιατί κάτι νυχτώνει βαθιά και πενθεί».

Πού πάει έρωτας όταν πεθαίνει; Πεθαίνει, κοιμάται, θάβεται γιατί επιβάλλεται αλλά βράζει αιώνια;

Μετεξελίσσεται, γίνεται αγάπη. Δεκτό.

Μετεξελίσσεται, γίνεται αγάπη, ξαναγίνεται έρωτας. Και μετά;

Και μετά έρχεται ο επόμενος. Τον ονομάζεις έρωτα; Η Μαλβίνα έλεγε, ότι ο έρωτας είναι ένας μεσα σε χίλιες δυο αγάπες. Μπορείς να τον αναγνωρίσεις και να μιλάς ώρες για εκείνον.

Τον ονομάζεις έρωτα έστω. Δυνατότερο, ουσιαστικότερο, χλιαρότερο, ποιοτικότερο, σταθερότερο, ζωντανότερο; Και η προηγούμενη αγάπη από τον έρωτα τι γίνεται; Θάβεται; Ζει παρέα με την νέα αγάπη απλά κάπου καταχωνιασμένη και σκουριασμένη; Αγαπάς ακόμα τον παλιό σου έρωτα;

Στην ιδανική περίπτωση που είναι ένας έρωτας δημιουργικός, που σε βοηθά να θυμάσαι τον εντελεχή σου σκοπό άνθρωπε (άνω +θρωσκω), βαθύς και πνευματικός όσο και αισθαντικά σωματικός, τον θυμάσαι.

Και αν δεν είναι; Άν είναι ένας έρωτας της μιζέριας, της υστεροβουλίας και της ιδιοτέλειας; Ένας έρωτας ξεπουλημένος βιαστικός και ανώριμος, ένα κακέκτυπο, ένα απείκασμα που προσβάλλει την αξία του έρωτα; Εκείνου του ιδανικού έρωτα που μπορείς να τον κοιτάς ώρες στα μάτια και να νιώθεις άξιος που τον γνώρισες. Τότε πού τον τοποθετείς; Τι θέση έχει στην ζωή σου; Τον σκοτώνεις; Και μπορεί να πεθάνει; Τον θάβεις; Μπορείς να τον θάψεις; Μπορεί να συνυπάρξουν μαζί οι δύο αγάπες;

Ίσως πρέπει να τον πενθήσεις, να κλάψεις για το κομμάτι σου που έχασες και που καταδικασμένος, θα παραδοθείς ακρωτηριασμένος, στην επόμενη αγάπη. Ισως πάλι η νέα σου δώσει τα χαμένα σου κομμάτια. Ίσως πάλι και όχι…

Ιανουάριος 2014
SHARE
RELATED POSTS
Γιατρομανωλάκης, Pound, Λεκάκης και ΥΠΠΟ!, του Μάνου Στεφανίδη
Ελληνικό, του Χρήστου Χωμενίδη
Γουρουνίσια ζωή, του Νίκου Βασιλειάδη

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.