Πόρτα στον Κόσμο

Oι μόνιμοι μηχανισμοί αστάθειας του ευρώ, του Ηλία Καραβόλια

elias-karavolias.jpg
Spread the love

 

Μπορεί κάποιοι ισχυροί παίχτες των αγορών να συμβάλλουν ώστε το ευρώ να πλήττεται κατά καιρούς, σε όφελος του δολαρίου ή άλλων νομισμάτων, η μεγάλη αλήθεια όμως για την τύχη του ευρώ αλλά και της Ευρωζώνης είναι πλέον συνδεδεμένη με τις τρέχουσες εξελίξεις, πολιτικές και οικονομικές.

 

Ακόμη και αν η ΕΚΤ υιοθετήσει μία πιο επιθετική πολιτική με αγορές κρατικών ομολόγων, δεδομένου οτι ήδη άρχισε να αγοράζει καλλυμένα χρεόγραφα (ABS) απο τις ευρωπαϊκές τράπεζες, η Ευρωζώνη βρίσκεται πολύ μακριά από την μόνιμη λύση: την έξοδο απο την διαρκή στασιμότητα και την απειλή της ύφεσης.

 

Το μεγάλο ερώτημα όμως που πάντα έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους οι παίχτες στις αγορές χρήματος είναι το εξής: Εάν η Ελλάδα πχ πρέπει να φύγει από το ευρώ, γιατί τότε οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης να θέλουν να παραμείνουν μέσα σε μία νομισματική ένωση που τους αφαιρεί σημαντικό μέρος της ανταγωνιστικότητας τους;

 

Ας μην κρυβόμαστε πίσω απο το δακτυλο μας: με την πρόσφατη εκτίναξη των ελληνικών spreads,παρασύρθηκαν προς τα πάνω και των υπολοίπων χωρών του Νότου, σχεδόν προειδοποιώντας για την φούσκα των κρατικων ομολόγων που κρατούσε πολλούς μήνες και δείχνοντας ότι η Ευρωζώνη έφτασε, ξεπέρασε σωστότερα, τα όριά της.

 

Οι πολιτικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών σε Ελλάδα και Γαλλία (δημοσμοπική πρωτιά της Λεπέν) εγκυμονούν τέτοιους συστημικούς κινδύνους που απαιτούν άμεση λύση για να απενεργοποιήθει η ωρολογιακή βόμβα που απειλεί το ενιαίο νόμισμα. Πιο απλά, απαιτείται ταχύτερη εφαρμογή του προγράμματος Ντράγκι για παροχή ρευστότητας προς τις εμπορικές τράπεζες και υποχρέωση των τελευταίων να ρίξουν αυτη την ρευστότητα στην παραγωγή και το εμπόριο.

 

Η πορεία του ευρώ παίζεται πλέον στο παγκόσμιο σκηνικό των αγορών,το οποίο φαίνεται οτι εξαρτάται άμεσα απο τις παρεμβάσεις της ΕΚΤ, καθώς και η FED έχει σχεδόν προδιαγράψει της κινήσεις και η Κίνα δεν επεμβαίνει με τα πλεονάσματα της. Είναι όμως αναγκαίο θυμόμαστε και την προληπτική δήλωση της Λαγκαρντ προς την Ρωσία, ότι κινδυνεύει από την κρίση αν δεν συμμορφώσει τα δημοσιονομικά της. Το δε ΔΝΤ έχει αλλαγές συσχετισμών μετά και το προ δυο ετών βέτο Βραζιλίας, Ρωσίας, Ινδίας, Κίνας (BRIC) για συνεχή παροχή κεφαλαίων
διάσωσης των ευρωπαϊκών κρατών.

 

Ετσι λοιπόν, ερωτήματα που σχεδόν δέκα χρόνια μετά την κυκλοφορία του ευρώ και την δημιουργία της Ευρωζώνης δεν απαντήθηκαν τότε, ξανακάνουν την δουλειά των θεωρητικών της Οικονομίας επίκαιρη.

 

Γιατί άραγε οι χώρες της ευρωπαϊκής «περιφέρειας» επεδίωξαν την εισαγωγή σε ενιαία αγορά και κοινό νόμισμα, µε τις πιο ισχυρές και ανταγωνιστικές χώρες του ευρωπαϊκού «κέντρου»;

 

Γιατί η αρχιτεκτονική του ευρώ στήθηκε σε ένα ασταθές και ευάλωτο πλαίσιο συνύπαρξης των οικονομιών, που τελικά δεν άργησε να φανεί μετά την κρίση του 2008 στο διεθνές τραπεζικό σύστημα;

 

Γιατί η στρατηγική του ευρώ βρέθηκε τόσο εκτεθειμένη και οι οικονομίες του τόσο αθωράκιστες στην κατάρρευση των διεθνών χρηµαταγορών και στην εκτόξευση του κόστους δανεισμού μιας υπερχρεωμένης χώρας μέλους; (Ελλάδα)

 

Οι απαντήσεις δεν είναι εύκολες. Ένα πάντως είναι πλέον σίγουρο: Η διόγκωση των εγχώριων τραπεζικών συστημάτων σε κάθε χώρα του ευρώ και η πρόσβαση σε φθηνό δανεισμό, αποτέλεσαν τον λάθος μοχλό ανάπτυξης για τις εγχώριες οικονομίες.

 

Σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία που διανύουμε, με τα μοναδικά ουσιαστικά χρήματα πάνω στο τραπέζι να είναι αυτά της ΕΚΤ, το ενδεχόμενο νέας κρίσης στην Ευρωζώνη δεν είναι απίθανο.

 

Ακόμη και στην θεωρητικά εντελώς απίθανη περίπτωση επιστροφής εθνικών νομισμάτων ή ακόμη και στην υψηλότερης πιθανότητας περίπτωση να κυκλοφορήσουν κάποτε δύο “ευρώ ” (δύο ταχυτήτων, μαλακό-σκληρό, βορρά- νότου, κέντρου- περιφέρειας), οι δημοσιονομικά ανισόρροπες και χρεωμένες χώρες, πρέπει να στηριχθούν. Αλλιώς δεν θα ορθοποδήσουν μόνες τους, με συνέπεια η αλυσιδωτή εξάπλωση της κρίσης ακόμη και με διάσπαση του ευρώ, να είναι εντονότερη.

 

Κλειστές οικονομίες, ακόμη και αυτές που θα έχουν δικό τους νόμισμα, με εσωτερικούς «απορροφητήρες» των κραδασμών, δεν υπάρχουν και ούτε θα ξανασχηματιστούν ποτέ, όσο και αν τις νοσταλγούν οι λάτρεις του εθνικού προστατευτισμού σε κάθε κοινωνία…

 

elias-karavolias.jpg

* Ο Ηλίας Καραβόλιας είναι Οικονομολόγος.

 

 

 

SHARE
RELATED POSTS
Νιγηρία: εστιατόριο σέρβιρε ανθρώπινη σάρκα
Αποστολή στην Ουγκάντα, της Μαρίας Σταθοπούλου
Τα Μάρμαρα και ο Τζορτζ, της Αλεξάνδρας Καρακοπούλου-Τσίσσερ

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.