Πόρτα στην Ιστορία

Μάκβεθ, του Κώστα Χατζηαντωνίου

10407173_694836297277488_178531332991092873_n.jpg
Spread the love

10407173_694836297277488_178531332991092873_n.jpg

 

 

 

 

 

 

Κώστας Χατζηαντωνίου 

 

 

 

12079228_934316903329425_1229533892691618214_n.jpg

 

Μια λαμπρή μεταφορά του κορυφαίου σαιξπηρικού δράματος από τον Justin Kurzel, με τις έξοχες ερμηνείες του Michael Fassbender και της Marion Cotillard να τονίζουν τον προσωπικό χαρακτήρα που έχει κάθε τραγωδία, μας φέρνει πάλι μπροστά στα μεγάλα ερωτήματα. Αυτή η σπουδή στην εξουσία -που σημαίνει πάντα αίμα, απάτη, φόνο- φωτίζει πώς «τίποτα σοβαρό δεν είναι πια στη θνητή ζωή, όλα παιχνίδια. Η δόξα κι η χάρη πέθαναν, το κρασί της ζωής τραβήχτηκε, η λάσπη απόμεινε για να καυχιέται ο θόλος».

 

Το αίμα πάντα θα ζητά αίμα κι ό, τι είναι να γίνει, θα γίνει μέχρι να σβήσει το κερί. Γιατί

«η ζωή δεν είναι

παρά ήσκιος διαβατάρικος, φτωχός

θεατρίνος, που κορδώνεται κι αφρίζει

στη σκηνή για τη λίγη του την ώρα,

κ’ έπειτα κανείς δεν τον ακούει,

είναι το παραμύθι που ένας βλάκας

το λέει, γεμάτο λύσσα και φωνές,

δίχως κανένα νόημα».

Στο τέλος η φρίκη υψώνεται σε περιωπή θάμβους ενόσω εμείς γυρίζουμε σε μια πατρίδα που δεν είναι μάνα αλλά τάφος. Σε μια πατρίδα όπου «μειδίαμα ποτέ δεν βλέπεις παρά στα χείλη των νεκρών, αφού τα μοιρολόγια και οι κλαυθμοί κ’ οι οδυρμοί ξεσχίζουν τον αέρα κι’ ακούονται ακατάπαυστα, πλην δεν παρατηρούνται, αφού κατάντησε συρμός κι ο σπαραγμός της λύπης». Αλίμονο. Δεν είμαστε άξιοι πια για κανένα Μάκβεθ. Μας αρκεί να ψηφίζουμε τον πιο ταλαντούχο στην απάτη.

SHARE
RELATED POSTS
Δυο λόγια για το τραμ, της Τζίνας Δαβιλά
Τερτίπια σε βάρος του ελληνικού κράτους (α’ μέρος), της Δήμητρας Παπαναστασοπούλου
Νικόλαος Πλαστήρας: ο Μαύρος Καβαλάρης των Βαλκανικών Πολέμων, της Δήμητρας Παπαναστασοπούλου

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.