Πόρτα σε ιστορίες/χρονογραφήματα/διηγήματα

Μια αληθινή ιστορία περί «πνευματικών στερεοτύπων» στον δρόμο ~Δημήτρης Κατσούλας

Spread the love

Ο Δημήτρης Κατσούλας είναι συνταξιούχος του Ταμείου Νομικών. Παρουσιάζεται: “Εν συντομία λοιπόν, έχουμε και λέμε: Με καταγωγή από την Μεσσηνία, αποφάσισα εν μέσω Πανδημίας COVID-19, να αποχωριστώ την Ελλάδα και να εγκατασταθώ στο Μιλάνο, βρίσκοντας διέξοδο στις αναζητήσεις μου Μουσική και Θέατρο, όπου παραμένουν οι μεγάλες μου Αγάπες. Μότο ζωής: ΥΠΝΟΣ, Ο ΜΙΣΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ|

Στην απρόσωπη και ψηφιοποιημένη κοινωνία που ζούμε, δεν είναι όλα μαύρα κι άραχνα. Υπάρχουν και χαραμάδες αισιοδοξίας. Αν και σπανίζουν, έρχονται αραιά και που να μας ευθυμήσουν, λειτουργώντας ως αληθινές ανάσες αναζωογόνησης.

Υπάρχουν όμως και καταστάσεις που εκφράζονται με τον πιο άκομψο τρόπο, οι οποίες μας υπενθυμίζουν πού μπορούν να φτάσουν οι ανθρώπινες εμμονές και οι παράλογες απαιτήσεις όταν κάποιοι αξιώνουν από τους γύρω τους να συμβαδίζουν απόλυτα με τις δικές τους απόψεις, κρίνοντας τους πάντες με τα προσωπικά τους «ζύγια» και τα «πνευματικά τους στερεότυπα», προσπαθώντας να βάλουν τους άλλους σε καλούπια με το ζόρι.

Το περιστατικό που ακολουθεί είναι πέρα ως πέρα αληθινό. Μου το υπενθύμισε πρόσφατα ένας φίλος μουσικός παραγωγός, ο οποίος ακόμη και σήμερα, μέσα από τις εκπομπές του στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ, καταθέτει την άποψή του χωρίς περιστροφές, μη στερούμενος του χιούμορ, το οποίο –όπως μου εκμυστηρεύτηκε – ,του ανεβάζει την διάθεση στις καθημερινές του ενασχολήσεις με το πεντάγραμμο.

Στην συζήτησή μας του υπενθύμισα πως, πέρα από το τραγούδι, απαραίτητος τροφοδότης στην επικοινωνία μας νομίζω πως πρέπει να είναι και το χιούμορ. Κι ενώ το χιούμορ θα έπρεπε να λειτουργεί αποκλειστικά ως αναζωογονητική ανάσα, καμιά φορά, όταν χρησιμοποιείται στρεβλά, μπορεί να βγάλει κάποιον εκτός εαυτού, άποψη με την οποία συμφώνησε απολύτως, οπότε με την παρότρυνσή του εκθέτω τα πράγματα όπως ακριβώς συνέβησαν, μια ιστορία την οποία μου είχε διηγηθεί ο ένας των «πρωταγωνιστών» της, και παρέμενε στον νου μου, την οποία και σας καταθέτω αγαπητοί μου.

Τα συμβάντα, λοιπόν, έχουν ως εξής: Δυο φίλοι, αξιόλογοι τραγουδιστές του Νέου Κύματος, οι οποίοι συνέπεσε να είναι και δικοί μου φίλοι, τόσον με μουσική παραγωγή στην ΥΕΝΕΔ ο εις εξ αυτών (στο παρελθόν), αλλά και σήμερα όπου τύχει και εμφανιστούν μεμονωμένα, καταγράφουν στιγμές καθηλωτικές με τις ερμηνείες τους, αποφασίζουν κάποια στιγμή να επισκεφθούν το χωριό του ενός (ο οποίος κατάγεται από πέριξ της Αρχαίας Ολυμπίας χωριό), στο οποίο επί αρκετά χρόνια είχε το πόδι του να πατήσει για λόγους προσωπικούς. Αφού πέρασαν ένα τετραήμερο ξεναγήσεων, ανεμελιάς, κρασοκατανύξεων και άλλων ωραίων στιγμών, πήραν τον δρόμο της επιστροφής για την Αθήνα.

Καθ’ οδόν, μερικά χιλιόμετρα πριν από την Κόρινθο, μια κοπελιά καθ’ όλα αξιοπρεπής αλλά και αιθέρια ύπαρξη συνάμα, σηκώνει το χέρι της για ωτοστόπ. Σταματούν, και η νεαρά πλησιάζει παρακαλώντας τους να την μεταφέρουν στην Αθήνα. Ο συνοδηγός συνεννοείται αστραπιαία με τα μάτια με τον οδηγό, ο οποίος της κάνει νεύμα να επιβιβαστεί. Η κοπέλα κάθεται στο πίσω κάθισμα, δεξιά και διαγωνίως από τον οδηγό, ευχαριστώντας τους για την εξυπηρέτηση.

Προχωρούν μερικά χιλιόμετρα αμίλητοι, μέχρι που ο συνοδηγός ανοίγει διάλογο μαζί της:
– Πώς σας λένε κοπελιά, ποιο το μικρό σας όνομα, αν επιτρέπεται;
– Κατερίνα με λένε, αλλά με φωνάζουν Ρένα.
– Α, θαυμάσια. Και από εργασία, με τι ασχολείστε;
– Νηπιαγωγός, απαντά η Ρένα.
– Α! Λειτούργημα επιτελείτε, λέει ο συνοδηγός.

Φθάνουν στα διόδια Κορίνθου και η κοπέλα προθυμοποιείται να πληρώσει, κάτι που οι τραγουδιστές επ’ ουδενί δεν δέχονται. Για ένα μικρό διάστημα, η κουβέντα σταματά. Ξαφνικά, ο οδηγός χαμηλώνει ταχύτητα, κοιτάζει με αυστηρό βλέμμα από τον εσωτερικό του καθρέφτη, και στρεφόμενος προς την Ρένα: – Κοπέλα μου μου, Γκάτσο ακούς;
Η κοπελιά, παγώνοντας από το απότομο της ερώτησης, προσπαθεί να καταλάβει: – Ορίστε; Ποιος είναι ο κύριος, κύριε; Μήπως είναι κάποιος γνωστός σας από το χωριό, σημαίνον πρόσωπο;
Ο οδηγός, με φανερή δυσφορία για την άγνοιά της, επιμένει:
– Τι λες χρυσό μου, ποιο χωριό; Τον Γκάτσο δεν ξέρεις; Τον Νίκο τον Γκάτσο δεν γνωρίζεις; Γκάτσο δεν ακούς στο σπίτι σου;
Η Ρένα, τώρα πλέον σε απόλυτη αμηχανία και με κατακόκκινο το πρόσωπο, ψελλίζει:
– Όχι …δεν έτυχε… Μήπως είναι τραγουδιστής;
Αυτό ήταν το τελειωτικό χτύπημα. Ο οδηγός γίνεται πυρ και μανία:
–Τραγουδιστής  ο Γκάτσος; Ήμαρτον! Έξω από το αυτοκίνητο, τώρα!
Ο συνοδηγός παρεμβαίνει έντρομος:
– Ρε συ, ηρέμησε, παντού κουβαλάς τον Γκάτσο! Νηπιαγωγός είναι η κοπέλα, δώσε της το χρόνο να θυμηθεί, περίμενε, μην κάνεις παλαβομάρες.

Ο οδηγός όμως, κοκαλώνοντας το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου, είναι ανένδοτος στην απόφασή του:
– Άκουσες τι είπα; Γρήγορα έξω! Όποιος δεν ακούει Γκάτσο ή μπερδεύει τον ποιητή με λαϊκό αοιδό, στο δικό μου αυτοκίνητο δεν παραμένει ούτε λεπτό!

Η κοπελιά, ντροπιασμένη και με δάκρυα στα μάτια, ανοίγει την πόρτα και κατεβαίνει στην άκρη της Εθνικής οδού. Ο συνοδηγός, έξαλλος, αρχίζει να σιχτιρίζει τον συνάδελφό του, και οι δυο τους συνεχίζουν τη διαδρομή μέσα σε μια ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα. Μερικά χιλιόμετρα πιο κάτω ο συνοδηγός του ξεκαθαρίζει ότι είναι για το τρελοκομείο, και ότι η φιλία τους τελειώνει κάπου εδώ με την συμπεριφορά που επέδειξε. Πράγματι, πέρασαν χρόνια χωρίς να έχουν ανταλλάξει έως σήμερα κουβέντα, μέχρι που – μετά από παρότρυνση του φίλου που εργάζεται στην ΕΡΤ – θεώρησα σωστό να κάνω μια παρέμβαση με την ελπίδα να τους συμφιλιώσω, προσπάθεια η οποία, τελικώς, απέβη άκαρπη. Πάντως, κοινή τους εμφάνιση (όπως από τον διάλογο που είχα με τον κάθε έναν ξεχωριστά), είναι αμφίβολο εάν υπάρξει, κι αυτό είναι το κρίμα το μεγάλο.

Αγαπητέ μου φίλε οδηγέ, έφθασε η ώρα να σου τα πω μια και έξω: Πώς να μην έχεις την απαίτηση να υποκλιθεί κάποιος στο ανάστημά σου, σε ‘σένα τον «γίγαντα» της τέχνης, σ’ ‘σένα που κατάφερες να μετατρέψεις ένα όχημα σε ναό του πνεύματος και τον εαυτό σου σε οργισμένο ιεροεξεταστή της Εθνικής οδού, εσύ, ένας τόσο «πολιτισμένος» εγκέφαλος ο οποίος θεώρησε απόλυτα φυσιολογικό να πετάξει μια κοπέλα στο πουθενά, επειδή η κοινή θνητή δεν άκουγε Γκάτσο ή δεν είχε εμβαθύνει στην «Αμοργό» του ποιητή, σίγουρα δεν πρέπει να στέκεις στα σύγκαλά σου. Φαίνεται πως για ‘σένα η ανθρωπιά και οι στοιχειώδεις τρόποι συμπεριφοράς είναι ψιλά πράγματα μπροστά στο δικαίωμα να πουλάς πνευματική ανωτερότητα με ξένα κόλλυβα. Σου θυμίζω, λοιπόν, ότι ο Γκάτσος έγραψε και το «Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ», κι αυτό το αγνοείς μάλλον, επειδή ο ποιητής είχε προβλέψει ότι θα κυκλοφορούν ανάμεσά μας και τύποι σαν κι εσένα: ανίκητοι στη βλακεία, αυτάρεσκοι και μνημειώδεις ημίονοι.

SHARE
RELATED POSTS
Σαράντα χρόνια τώρα…, της Αναστασίας Φωκά
Το κάστρο, του Γιώργου Χατζηδιάκου
I am sharing ‘Ας γίνουμε λίγο προγραμματιστές’ with you, της Δέσποινας Γρηγοριάδη

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.