Ο Ηλίας Καραβόλιας είναι Οικονομολόγος  με ειδίκευση Γενικής Θεωρίας και Οικονομικής Πολιτικής. Κατέχει Master of Arts από το European Institute of Philosophical  Anthropology.

“Προσέξτε να μην είστε υπερβολικά λογικοί, γιατί στη χώρα των τρελών, ο μυαλωμένος άνθρωπος δεν γίνεται βασιλιάς : τον λιντσάρουν» ( Aldus Huxley)

——————

Παγκόσμια ημέρα ψυχικής υγείας χθες και μπερδεύουμε πολύ τις έννοιες, την κυριολεξία τους, γύρω από το εκτεταμένο φαινόμενο της ψυχικής νόσου.

Η ζωή μας έγινε μια μεγάλη αγχώδης περιπέτεια που γεννά νευρώσεις και ψυχώσεις, μανίες και παράνοιες, και που αναγκαστικά περνάει από την φαρμακευτική αγωγή και την ψυχοθεραπεία ( όσοι δυστυχώς τα «απωθούν» αυτά ως αναγκαίους μηχανισμούς, βλάπτουν και τον εαυτό τους, αν υποφέρουν,  και τους δικούς τους που πάσχουν)

Μπορεί η εμπορευματοποίηση της ψυχικής νόσου να είναι τεράστια, όμως ας κατανοήσουμε ότι η επιστήμη προχωρά, η ψυχιατρική βρίσκει έστω και μερικές λύσεις, όσο κέρδος και αν κρύβεται πίσω από την βιομηχανία της χημικής παρέμβασης.

Το μείζον φρονώ ότι είναι άλλο όμως : οι από πάνω, οι «βασιλιάδες» αυτού του κόσμου, τροφοδοτούν πλέον τις οθόνες μας με «σχιζοφρενική κανονικότητα».

Ακούμε τον πλανητάρχη να λέει «απόψε θα εξαφανίσω έναν πολιτισμό», τους άλλους εκεί κάτω να λένε «οι άπιστοι αυτοί θα πληρώσουν».

Και τους νέους ολιγάρχες του πλούτου να το παίζουν προφήτες του κακού και να μας λένε, για τα δικά τους προϊόντα που φύτεψαν στην ζωή μας (ΑΙ) ότι «είναι πολύ χειρότερα για την ανθρωπότητα  από τις πυρηνικές κεφαλές»( το είπε ο Μασκ )

Μην απορούμε λοιπόν όταν ακούμε την είδηση ότι πχ σκότωσε την γυναίκα του κάποιος 50αρης, και την επόμενη μέρα κάνει το ίδιο ένας 25αρης στο κορίτσι του( και αυτοκτονούν, ταυτόχρονα με το έγκλημα)

Όλα αυτά, συν πολλά άλλα, νεκρώνουν το μυαλό. Δεν κουβαλάει ο άνθρωπος μόνο οικογενειακές ψυχώσεις και τραύματα ( «να ξεμπερδεύουμε με το οιδιπόδειο και το μπαμπάς – μαμά- αδέλφια» έγραφαν ο Deleuze με τον Guattari το μακρινό 1971 στο έξοχο έργο τους « Ο Αντι- Οιδίπους»)

Σήμερα η ψυχή ταλαιπωρείται από τον αλγόριθμο και την βιοπολιτική, το ίδιο όσο και από την κατάθλιψη που κουβαλά κάποιος μια ζωή – κληρονομική ή μη.

Σήμερα πάσχουμε από την «κοντινή απόσταση», από τον κόσμο που κάθεται μέσα  μας  λόγω του smartphone, από το doomscrolling στο άγνωστο, ενώ τελικά μένουμε μόνοι μας.

Ο έφηβος  – που κάποτε ο γονιός χτυπούσε την κλειστή πόρτα του δωματίου πριν την ανοίξει – έχει το δικό του «δωμάτιο» στην παλάμη και μέσω οθόνης «νομίζει» ότι έχει φίλους. Και προσποιούνται ότι παίζουν, ερωτεύονται, συνομιλούν, όταν έχουν κενό από την αποστήθιση και την παπαγαλία για τις πανελλήνιες.

Και καταντούν να ρωτούν το GPT, να νομίζουν ότι ανοίγουν τα εσώψυχα τους με μια άνεση ότι δεν τους ακούει κανείς άλλο, μόνο ο αόρατος γρήγορος ρήτορας στην οθόνη, και ότι τους κάνει συντροφιά, τους συμβουλεύει, τους καταλαβαίνει.

Μόνο που δεν καταλαβαίνουν και δεν νιώθουν οι μηχανές – ούτε σκυλιά είναι, ούτε γάτες, ούτε καν πτηνά.

Η πλατεία του παλιού κόσμου είναι το Internet σήμερα, και το καφενείο της παλιάς εποχής είναι τα social media.

Μόνο που αυτά – παρά τις βιντεοκλήσεις – δεν προσφέρουν σωματική και βλεμματική επαφή, καταργούν την εγγύτητα.

Η ψυχή ολοένα και απομακρύνεται από μέσα μας, το σώμα μοιάζει να φορτώνεται με τις λέξεις και τις εικόνες που στήνουν αποικία εντός μας οι αλγόριθμοι ως νέοι κονκισταδόρες – αυτή  είναι η μεγαλύτερη εισβολή  αυτοκρατορίας στην ανθρωπότητα που συνέβη ποτέ.

Η βία της επιβίωσης και της κατανάλωσης μας θυμίζει τον φιλόσοφο Ράσσελ που έγραφε «ένα από τα σημάδια επερχόμενου νευρικού κλονισμού είναι όταν πιστεύει κανείς ότι η δουλειά του είναι φοβερά σημαντική»

Και αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι είναι γεμάτος με δουλειά όλος ο χρόνος μας, όλος ο βίος, επειδή τον εγκλωβίσαμε στο να είμαστε εξαρτημένοι από την σύνδεση, την δικτύωση, το ranking και το rating των άλλων : με διαβάζουν, με ακολουθούν, με ποστάρουν, άρα υπάρχω….

Με «σκοτωμένους» τον Θεό και τον Πατέρα, αναρωτιέται κανείς αν μερικές φορές η καλύτερη απάντηση στην πραγματικότητα είναι να «τρελαθείς».

Υπέρτατος νόμος έγινε η αποδοχή του μονόδρομου αφού σου λένε – ενώ λείπουν πολλά σε νοσοκομεία, προσωπικό, σχολεία, υποδομές – ότι θα χτίσουν εργοστάσια για drones και πυραύλους γιατί αυτή είναι η μόνη διέξοδος : όχι η καλλιέργεια της γης, όχι η καινοτομία για την υγεία και την πρόοδο.

«Αν δεν είσαι ασφαλής, δεν έχει νόημα» : αυτή είναι η προτεραιοποίηση που δήθεν πρέπει να αποδεχτούμε.

Και μας γέμισαν εχθρούς.Παντού και συνέχεια. Ενώ απλά κινδυνεύουμε από την πραγματικότητα που στήνουν και δομούν καθημερινά, δικαιώνοντας το σαιξπηρικό ρητό : «αν όλο αυτό τελικά είναι τρέλα, υπάρχει μια μέθοδος σ’ αυτό»….

ΥΓ Αφήνω εδώ ένα παλιό μου άρθρο για μια ταινία εξαιρετικά επίκαιρη ….https://www.avgi.gr/politiki/328519_ta-epta-farmaka-toy-tzoker