Ο Ηλίας Καραβόλιας είναι Οικονομολόγος  με ειδίκευση Γενικής Θεωρίας και Οικονομικής Πολιτικής. Κατέχει Master of Arts από το European Institute of Philosophical  Anthropology.

«Υπάρχει πλέον ένας μη-οικονομικός αγοραστής στο μακρύ άκρο της καμπύλης» λέει η ανακοίνωση επενδυτικής τράπεζας σχετικά με τα αμερικανικά ομόλογα και τις καμπύλες αποδόσεων.

Ο Σιμωνίδης ο Κείος( περί το 150 π.χ ) έμεινε στην Ιστορία γνωστός για την φράση του : «Ανάγκα, και θεοί πείθονται» που φυσικά  ερμηνεύεται ποικιλοτρόπως( πχ ακόμα και όταν κάποιος αναγκάζεται να δεχτεί κάτι που απέφευγε, επειδή δεν υπάρχει άλλη λύση)

Το «whatever it takes» του Ντράγκι πριν 10 χρόνια στην Ευρώπη ακούστηκε προχθές και από τον νέο διοικητή της FED στην Αμερική.

Εδώ είμαστε : όσα δολάρια χρειαστεί θα ρίχνουμε στην αγορά ώστε να μην ανεβαίνει το κόστος χρήματος στα ομόλογα.

Πιο απλά ; Γίνεται αγοραστής χρέους αμερικανικού το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών, αφού ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει να διπλασιάσει τουλάχιστον τις αγορές υφιστάμενων ομολόγων διάρκειας 10 έως 30 ετών.

Το μήνυμα είναι το μείζον-προς κερδοσκόπους, επενδυτές και κυβερνήσεις : «δεν θα λυπηθούμε δολάρια, ώστε να σας χρωστάμε δολάρια χωρίς να μας κοστίζουν πολύ»

Όπως έγραψε ο συνάδελφος Ηλίας Σιακαντάρης και προσυπογράφω :

«Τα αμερικανικά ομόλογα είναι το ασφαλές περιουσιακό στοιχείο πάνω στο οποίο στηρίζεται μεγάλο μέρος του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος. Χάρη σε αυτό το «υπερβολικό προνόμιο» όπως το είχε αποκαλέσει ο Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν, οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να χρηματοδοτούν τεράστια ελλείμματα, πολέμους, φορολογικές μειώσεις, κοινωνικά προγράμματα και βιομηχανικές επιδοτήσεις, ενώ ο υπόλοιπος κόσμος συνεχίζει να χρειάζεται το περιουσιακό στοιχείο που εκείνες εκδίδουν.

Είναι ένα ευφυές και κάπως σπουδαίο σύστημα. Μέχρι τη στιγμή που αρχίζει να κοστίζει περισσότερο»

Ε αυτό το περισσότερο, που σωστά επισημαίνει ο συνονόματος μου αναλυτής, άρχισε να κάνει την διαφορά στις αγορές.

Αυτό το «επιπλέον οριακό μελλοντικό κόστος»  δεν δεσμεύει μόνο τις Αμερικανικές αρχές και την FED αλλά μάλλον και τον πλανήτη ολόκληρο, όπως το ακούτε, ακριβώς.

Το δολάριο είναι η «υποσχετική του μέλλοντος», το προϊόν του εκτυπωτή που θα έχει πάντα μελάνι.

Και γνωρίζουμε ότι παράγει χρέος. Μόνο που «το χρέος δεν είναι μόνο λογιστική ή μαθηματικά και εξισώσεις.Είναι δέσμευση του μέλλοντος. Κάθε δολάριο που θα πηγαίνει σε τόκους δεν μπορεί να πάει σε άμυνα, υποδομές, έρευνα πρόνοια ή φορολογικές ελαφρύνσεις»

γράφει ο Η.Σ.

Το καταλάβαμε ; Πρέπει να το καταλάβουμε, διότι ότι ισχύει για το δολάριο – παγκόσμιος εκκαθαριστής και  διεθνές αποθεματικό νόμισμα – ισχύει και για τα «εξαρτώμενα» αλλά νομίσματα.

Το δίλημμα λοιπόν -στην διεθνή σκακιέρα του χρέους και των εμπορικών ανταγωνισμών – είναι «πόσο από το μέλλον της μπορεί μια χώρα να ξοδέψει σήμερα, πριν το μέλλον αρχίσει να ζητά ακριβότερο αντίτιμο»….