Ο Δημήτρης Κατσούλας είναι συνταξιούχος του Ταμείου Νομικών. Παρουσιάζεται: “Εν συντομία λοιπόν, έχουμε και λέμε: Με καταγωγή από την Μεσσηνία, αποφάσισα εν μέσω Πανδημίας COVID-19, να αποχωριστώ την Ελλάδα και να εγκατασταθώ στο Μιλάνο, βρίσκοντας διέξοδο στις αναζητήσεις μου Μουσική και Θέατρο, όπου παραμένουν οι μεγάλες μου Αγάπες. Μότο ζωής: ΥΠΝΟΣ, Ο ΜΙΣΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ|

Το 1976, ο καλλιτέχνης με τη βελούδινη φωνή Δάκης, καθήλωσε το Ελληνικό κοινό με το τραγούδι «Κι όλο ψάχνω να σε βρω». Πρόκειται για ένα ελαφρό τραγούδι σε ρυθμό βαλς, το οποίο – εάν δεν απατώμαι – απέσπασε και το βραβείο ερμηνείας στο φεστιβάλ τραγουδιού Θεσσαλονίκης. Είχε δε τόση απήχηση το συγκεκριμένο τραγούδι στο Ελληνικό κοινό, όπου αμέσως μετά την κυκλοφορία του σε δίσκο, πέρα από το ότι ήταν αναμενόμενη η τεράστια επιτυχία και απήχησή του στο ευρύ κοινό, κατά κόρον χρησιμοποιήθηκε και σε γάμους, ανοίγοντας τον πρώτο χορό μελλονύμφων, προκειμένου ο γαμπρός να δήλωνε την αφοσίωσή του στο έτερον του ήμισυ. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω εάν αυτό το υπέροχο τραγούδι έπαιξε και το Σάββατο το βράδυ (30/5) στο Νιόκαστρο της Πύλου (σπουδαίος Αρχαιολογικός χώρος), όπου έλαβε χώρα το γαμήλιο γλέντι της κόρης του κ. Πέτρου Κωστόπουλου και της Τζένης Μπαλατσινού (νυν σύζυγος του Υπουργού Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, κυρίου Βασίλη Κικίλια).

Πάντως, η μετατροπή Αρχαιολογικού χώρου σε γαμήλιο σκηνικό, αν μη τι άλλο αναδεικνύει τη βαθιά θεσμική σήψη και την Κρατική ευθύνη για την χρησιμοποίηση του χώρου, αλλά και την επίσημη απόφαση των Κρατικών οργάνων ν’ αντιμετωπίσουν μια Πολιτιστική Κληρονομιά ως προσωπικό real estate μιας Πολιτικής και οικονομικής ελίτ.

Η υπογραφή και η έγκριση για την παραχώρηση του Αρχαιολογικού χώρου για τοιούτου είδους εκδηλώσεις, βαραίνουν αποκλειστικά το Υπουργείο Πολιτισμού και την Εφορεία Αρχαιοτήτων. Το θεσμικό πλαίσιο, είναι μεν σε θέση να επιτρέπει εκδηλώσεις σε μνημεία, αλλά μόνο με αυστηρά Πολιτιστικά, Καλλιτεχνικά ή Εθνικά κριτήρια, η μετατροπή όμως των τειχών και των προμαχώνων σε φόντο για κοκτέιλ, γαμήλιους χορούς με ζεϊμπεκιές και παραφροσύνες, ξεφεύγουν πολύ του πλαισίου. Την ίδια ώρα που το Υπουργείο Πολιτισμού εξαντλεί κάθε αυστηρότητα σε απλούς πολίτες, επιστήμονες ή Τοπικούς φορείς, έρχεται και εγκρίνει τις επιθυμίες «εκλεκτών» του Κυβερνητικού περιβάλλοντος, ανοίγοντας τις πόρτες των κάστρων διάπλατα, επειδή μερικοί ανήκουν σε «Υψηλά κοινωνικά στρώματα» και διαθέτουν «Υψηλές γνωριμίες» σε υψηλά ιστάμενα πρόσωπα.

Όταν η μητέρα της νύφης είναι σύζυγος εν ενεργεία Υπουργού της κυβέρνησης, η παραχώρηση του Νιόκαστρου αποκτά σαφέστατα  Πολιτική διάσταση. Οι Δημόσιοι λειτουργοί που παραχώρησαν την άδεια κινήθηκαν ως υπάλληλοι μιας κάποιας ιδιωτικής εταιρίας υποτασσόμενοι στην Πολιτική ισχύ της οικογένειας. Κι εδώ βρίσκεται η ντροπή, αλλά ντρέπεται η ντροπή θα μου πείτε; Το Κράτος, αντί να προστατεύει τον Μνημειακό πλούτο από την εμπορευματοποίηση, γίνεται το ίδιο έμπορος, νομιμοποιώντας την αντίληψη ότι τα πάντα πωλούνται κι ενοικιάζονται την κατάλληλη στιγμή αρκεί ένα κατάλληλο τηλεφώνημα από άνωθεν να πέσει. Απεδείχθη τελικώς ότι το Υπουργείο Πολιτισμού δεν πορεύεται με βάση το Δημόσιο συμφέρον, αλλά με βάση τις Δημόσιες σχέσεις των VIP φίλων του. Κι αυτό είναι ΤΟ ανησυχητικό.

Καλή ζωή στο χαριτόβρυτο ζεύγος ευχόμαστε και βίον ανθόσπαρτον.