Ο Κωνσταντίνος Μαργέλης συστήνεται: “Γεννήθηκα στον Πειραιά στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Εκεί μεγάλωσα, σπούδασα και εργάστηκα μέχρι πριν μερικά χρόνια, όταν μαζί με τη σύζυγό μου μετοικήσαμε σε ένα ημιορεινό χωριό της Λευκάδας. Η συνέχεια μέλλει να γραφτεί …”

Αφιερωμένο στον πατέρα Γεώργιο

Όπως πολλοί νέοι, πλησιάζοντας τα είκοσι, με κυρίεψε η τάση να ψαχτώ για πολλά και διάφορα. Ένα από αυτά ήταν το θέμα της πίστης. Η κίνηση που έκανα ήταν απλή. Πήρα την Καινή Διαθήκη και άρχισα να τη διαβάζω. Ήθελα να δω τι ήταν αυτό που με έμαθαν να πιστεύω.

Έπειτα, άρχισα να εκκλησιάζομαι, χωρίς να το γνωρίζει κανείς και να εξομολογούμε. Κάποια στιγμή όμως, αυτή μου η «δραστηριότητα» έγινε αντιληπτή. Τότε, άρχισα να εισπράττω σιωπηρά ή εκδηλωτικά τα εύσημα του καλού παιδιού. Στην αρχή ένιωθα άβολα, έπειτα κάπου μου άρεσε, κάπου δεν μου άρεσε, γενικά όμως κάτι δεν μου πήγαινε καλά, χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω τι ακριβώς ήταν.

Ώσπου, μου βγήκε αντίδραση, η οποία ενισχύθηκε από δυσάρεστα γεγονότα που διαδραματιζόντουσαν γύρω μου και η επαφή μου με την εκκλησία σταμάτησε. Πήγαινα όπως η εκκολαπτόμενη μπλέμπα, η νεολαία. Στον επιτάφιο να κρατήσω κανένα εξαπτέρυγο για το καλό και για την έξωθεν καλή εικόνα. Στην Ανάσταση πέντε λεπτά πριν το Χριστός Ανέστη και δρόμο για μάσα και ποτό. Χριστούγεννα, Δεκαπενταύγουστο, σπάνια.

Τα χρόνια πέρναγαν έχοντας μία αίσθηση κενού που όλο και αυξανόταν. Ένα συναίσθημα που ήξερα να το κρύβω καλά. Ώσπου, ήρθε ξαφνικά στη ζωή μου, η γυναίκα που όταν, κάποτε, είχα πρωτογνωρίσει, αυθόρμητα είπα στον εαυτό μου «αυτή την κοπέλα την παντρεύομαι». Έτσι και έγινε. Την νυμφεύτηκα.

Η γυναίκα μου εκκλησιαζόταν σε ένα εκκλησάκι στο κέντρο της Αθήνας. Είχε περάσει και εκείνη το προσωπικό της ψάξιμο. Μου έκανε εντύπωση η θέρμη με την οποία πήγαινε να εκκλησιαστεί ή να εξομολογηθεί. Ένα απόγευμα Σαββάτου, λοιπόν, πήγα μόνος μου σε εκείνο το εκκλησάκι. Είχε εσπερινό.

Μία ατμόσφαιρα ελαφριά αλλά ταυτόχρονα και βαριά. Σοβαρή αλλά και χαλαρή. Ένα εκκλησάκι απλό αλλά και ιδιαίτερο. Μικρό αλλά και μεγάλο. Ένα ποίμνιο λίγο αλλά σεβαστικό. Μία ψαλμωδία λιτή αλλά και πλούσια. Ένας ιερέας κοντός αλλά με ανάστημα. Ένιωθε αυτό που έκανε.

Αυτό ήτανε.

Κάτι άλλαξε μέσα μου. Προσπαθούσα να καταλάβω τι είχε συμβεί, αλλά δεν μπορούσα να το προσδιορίσω. Ένα ανεξήγητο αίσθημα πληρότητας πάλευε με μία σκέψη απιστίας απέναντι σε αυτό που βίωνα.

Σιγά, σιγά η λογική της απιστίας υποχώρησε. Ο πατέρας Γεώργιος έγινε και δικός μου πνευματικός. Οι επαφές μας πλήθυναν. Δεν θα ξεχάσω μία, από τις πολλές, απλή του κίνηση. Μας παραχώρησε το σπίτι που τότε διέμενε, εκτός Αθηνών, για να κάνουμε ολιγοήμερες διακοπές με τη γυναίκα μου.

Ώσπου έφυγε για άλλα γήινα μέρη. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε, αλλά πλέον μου φαίνεται σαν ένας αιώνας.

Αναπολώ εκείνες τις Θείες Λειτουργίες που χανόμασταν μέσα Τους. Εκείνο το ποίμνιο που συμβιώναμε το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Εκείνα τα απλά αλλά ιδιαίτερα «κηρύγματα», όχι κηρύγματα. Εκείνες τις εξομολογήσεις στο σκοτεινό δωματιάκι υπό το φως ενός κεριού δίπλα στην εικόνα του Χριστού. Εκείνες τις συζητήσεις για πολλά και διάφορα. Εκείνες τις παραινέσεις με τον τόσο ιδιαίτερο τρόπο.

Μου λείπετε πάτερ.

Κωνσταντίνος Μαργέλης

Κάπου στη Λευκάδα, Πέμπτη 12 Μαΐου 2026

www.eksadaktylos.gr