Ο Γιάννης Πανούσης είναι Ομότιμος Καθηγητής Εγκληματολογίας του Παν/μιου Αθηνών.

Διαβάστε όλα τα άρθρα του Γιάννη Πανούση ΕΔΩ

Αν συναντήσεις έναν εκτεθειμένο σε κίνδυνο θανάτου και δεν τον βοηθήσεις,είσαι ήδη ένας κρυφός δολοφόνος

Άγιος Αυγουστίνος

Όποιος μπορεί, χωρίς να κινδυνεύει ο ίδιος, ν’αποτρέψει τον θάνατο ενός ανθρώπου και δεν παρεμβαίνει, παραβιάζει τον ηθικό νόμο της ανθρωπιάς, τον κοινωνικό κανόνα της αλληλεγγύης, αλλά και τον ποινικό κώδικα

Δεν γνωρίζω το πραγματολογικό υλικό της περίπτωσης του θανάτου της Μυρτώς στο Αργοστόλι, αν δηλαδή η αποχή των τριών εμπλεκόμενων προσώπων εμπίπτει στο άρθρο 306[έκθεση], στο άρθρο 307[παράλειψη προσφοράς] ή στο άρθρο 299+15 [έγκλημα που τελείται με παράλειψη]

Από τα δημοσιευθέντα στοιχεία προκύπτει ότι:

1.η προηγηθείσα κοινή χρήση ουσιών και οι προγενέστερες σχέσεις μεταξύ των παρευρισκομένων μπορεί να θεμελιώσουν το ‘ειδικό καθήκον εμπιστοσύνης’ που επιβάλλει παρέμβαση

2.η χρονική διάρκεια  και  η σταδιακή τέλεση πράξεων και παραλείψεων [iter crimnis] αποδεικνύει συνειδητή κι εκούσια αποχή, ίσως με μη-ολοκληρωμένη, αλλά σίγουρα υπαρκτή, αναπαράσταση του κινδύνου.Οι απέχοντες  είχαν συμβάλλει στην πρόκληση του κινδύνου [ακόμα κι αν το θύμα έπαιξε κάποιο ρόλο] κι έτσι ανεξάρτητα αν επέδειξαν στην τελική φάση σχεδιασμένη  ανθρωποκτόνο βούληση, προφανώς είχαν αποδεχτεί την πιθανότητα επέλευσης του ‘Κακού’

3.έχοντας γνώση του κινδύνου, τον αναγκαίο χρόνο και τα πρόσφορα μέσα[μεταφορά στο νοσοκομείο] δεν είναι βάσιμο το να επικαλεσθούν στιγμιαίο αιφνιδιασμό, ταραχή αδράνειας ή  παραλυτικό φόβο. Τελούσαν όλοι σε πλήρη συνείδηση των πραττομένων και των παραλειπόμενων, γιατί πρόκειται για ‘έγκλημα κατά-στασης’, δηλαδή διαρκούς εγκλήματος

Το άρθρο 307 ΠΚ είχε χαρακτηρισθεί ‘διάταξη της Αγάπης’

Φοβάμαι όμως ότι στην παραπάνω περίπτωση πρέπει να μιλήσουμε για εγκλήματα ακραίας απάνθρωπης συμπεριφοράς, η τέλεση των οποίων οδηγεί μεν σε ατομική τιμωρία των δραστών, προβληματίζει όμως πολλαπλώς ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ για την αντοχή των δεσμών  του συν-ανήκειν στο ανθρώπινο είδος