Ο Ηλίας Καραβόλιας είναι Οικονομολόγος  με ειδίκευση Γενικής Θεωρίας και Οικονομικής Πολιτικής. Κατέχει Master of Arts από το European Institute of Philosophical  Anthropology.

«Ούτε σπιθαμής γης σε κανένα φασίστα, ούτε βήμα πίσω. Παίρνω τον Παύλο μου και φεύγω»

Αυτή η σπουδαία μάνα, η αξιοπρεπής γυναίκα που δεν κεφαλαιοποίησε ποτέ τον πόνο και τον σπαραγμό για το γιό της, μετά την τελεσίδικη καταδίκη της Χρυσής Αυγής, δεν είναι δυστυχώς «έμβλημα» για όλους. Και παίρνω την ευθύνη αυτού που γράφω.

Πολλοί δυστυχώς ανάμεσα μας «δικαιολόγησαν» τον θανάτο του Παύλου Φύσσα. Τον εκλογίκευσαν ως «πρόκληση από ιδεολόγο αντιφασίστα ακροαριστερό που φλέρταρε με τον κίνδυνο και που πήρε απάντηση» : έτσι το άκουσα, έτσι το μεταφέρω. ( Σημ : και μερικοί άλλοι, εντελώς ανόητοι, δικαιολόγησαν και την άδικη δολοφονία, ως αντίποινα, δύο παιδιών της τότε νεολαίας της Χρυσής Αυγής)

Ο φανατισμός θολώνει τον νου. Δικαιολογεί το έγκλημα. Και η δολοφονία του Παύλου Φύσσα ήταν πολιτική δολοφονία από οργανωμένο τάγμα νεοναζιστών, υποτίθεται εθνικιστών, που πολλοί εξ αυτών κυκλοφορούν ακόμη ανάμεσα μας.

Η μάνα αυτή έχασε ένα παιδί που πολεμούσε το φασισμό. Ενα φτωχό παιδί, του μεροκάματου. Και τον σκότωσαν επειδή δεν πίστευε στην σχιζοφρενική τους ιδεολογία, επειδή την αντιπάλευε και μαχότανε με τους στίχους του.

Δεν θέλει ένα μέρος της ελληνικής κοινωνίας ( το ξέρουμε καλά αυτό ) να δει ως «πολιτικό θύμα», έναν δολοφονημένο αθώο άνθρωπο, τον Παύλο Φύσσα.

Αλλά αρκεί που αυτή η μάνα, βλέπει 12 χρόνια τώρα ζωντανό το γιο της να πολεμάει τους φασίστες, τους οποίους οι τότε αστικές και συστημικές κυβερνήσεις αφού τους άφησαν να μπουν στην Βουλή, αφού τους χρησιμοποίησαν για βρώμικη δουλειά και ανάχωμα σε άλλες δυνάμεις, μετά καμώνονταν ότι τους οδήγησαν στην δικαιοσύνη.

Μετά όμως : αφού είχε σκοτωθεί ο Παύλος, και κάποιοι μετανάστες πιο πριν. Και αφού έπρεπε να τους κοπεί το εκλογικό ποσοστό ώστε να ξεχωρίσει πάλι η Ακροδεξιά από την Δεξιά.

Ας το πάρουμε χαμπάρι : ο αγώνας είναι διαρκής κατά του φασισμού. Στα σπίτια, στους χώρους δουλειάς , στους δρόμους, στις κάλπες.

Και η μάνα αυτή και κλαίει και καμαρώνει μέχρι σήμερα, το παιδί της.

Και εμπιστεύτηκε όχι μόνο την δικαιοσύνη, αλλά και το μέρος εκείνο της κοινωνίας που ξέρει ότι αυτός ο νεοναζισμός, διάχυτος πλέον από παντού, ενθαρρυμένος από εκλεγμένους δήθεν δημοκρατικούς και φιλειρηνικούς ηγέτες, δεν σηκώνει «ούτε βήμα πίσω, ούτε σπιθαμή γης», όπως σοφά είπε η Μάγδα Φύσσα…

ΥΓ «Ο φασισμός στην καθαρή μορφή του είναι το άθροισμα απ’ όλες τις άλογες αντιδράσεις του μέσου ανθρώπινου χαρακτήρα» έγραφε ο ψυχίατρος Βίλχελμ Ράιχ. Και γνώριζε καλά τα «άλογα και ζωώδη» ένστικτα του ανθρώπου, πιστέψτε με.

Ειδικά εκείνου του τύπου ανθρώπου που ζητά να κυριαρχήσει, νιώθει ανώτερος, θεωρεί ανόητο τον οποιοδήποτε δεν σκέφτεται σαν αυτόν, και που όταν κατακτά εξουσία, μικρή ή μεγάλη, μπορεί να ασκήσει κάθε μορφής βίας στον άλλο…