Απόψεις

Ένας σκύλος, της Στέλλας Αλαφούζου

Spread the love
photo: JPC1488@Flickr
Ο Vito είναι το 11 χρόνων σέτερ μου. Ξανθός, με κάπως κοκκινωπό τρίχωμα σε σημεία. Όμορφα μάτια -μελιά- που τελευταία θολώνουν. Γερνάει το σκυλί μου και αυτό είναι κάτι που παρατηρώ μέρα με τη μέρα. Σαν χαρακτήρας είναι το πιο κυκλοθυμικό σκυλί που έχω γνωρίσει. Όμως την πίστη του την αποδεικνύει με κάθε τρόπο, σαν να την όφειλε αυτά τα 11 χρόνια της κοινής μας ζωής. Φόβος και τρόμος όταν πρέπει. Τρυφερός και χαδιάρης όταν δεν μας βλέπουν. Τον αγαπάω τον γέρο μου. Και τώρα που πια δυσκολεύεται να συμβαδίσει, ο ένας του τρόπος να εκφραστεί είναι η όμορφη φουντωτή ουρά του που πάει πέρα-δώθε λυσσασμένα. Μαζί κι εκείνο το δεξί αυτί που ανασηκώνεται σε κάθε απορία ή ξάφνιασμα. Μέσα του επιμένει να είναι το παλαβιάρικο κουτάβι μου.

Όταν κοιταζόμαστε στα μάτια παίζοντας εκείνο το παιχνίδι που όποιος παίρνει πρώτος το βλέμμα του χάνει, αυτός κερδίζει πάντα. Πριν από λίγο καιρό, στις μεγάλες συννεφιές μου, κοιταζόμασταν και έχανε εκείνος. Ή δεν άντεχε αυτό που αντίκριζε ή μου χάριζε νίκες… αλλά όχι και τα μπισκότα. Στα 11 χρόνια της φιλίας μας εγώ άλλαξα τέσσερις πέντε αποχρώσεις του ξανθού, σπούδασα, διάβασα τα εξωσχολικά μου, γνώρισα ανθρώπους, άλλαξα δουλειές, έκανα ταξίδια, ερωτεύθηκα, έκανα σχέδια, πέρασα καλά και άσχημα και αν δεν συμβεί κάτι το αναπάντεχο θα συνεχίσω για καιρό την πολύ προσωπική μου ρουτίνα, δηλαδή θα ζήσω κι άλλο. Για εκείνον η αντίστροφη έχει ήδη αρχίσει και μου φαίνεται σαν το πιο λάθος πράγμα στον κόσμο. Ένας χρόνος δικός μου, επτά για εκείνον. Τη μια στιγμή έτρωγε από μπιμπερό, κλαψούριζε και ξεγελιόταν με λούτρινα αρκούδια για συντροφιά τις νύχτες, με ακολουθούσε δείχνοντας τα δόντια του σε όποιον τολμούσε να με κοιτάξει, έφτανε πρώτος στην κορυφή της σκάλας και έδειχνε σαν να κάνει πρωταθλητισμό, έτρωγε τα πάντα που ήθελε σε ανυποψίαστο χρόνο ενώ σήμερα αδιαφορεί για την ταχύτητα σαν να θέλει να σταματήσει τον χρόνο εδώ. Σκυφτός, αδυνατισμένος, μ’ αυτή τη σκυλίσια μελαγχολία στο βλέμμα που με κάνει να νιώθω πως αυτός λυπάται περισσότερο που δεν θα γεράσουμε παρέα.
Τα όσα έκανε και κάνει ο σκύλος μου και προφανώς κάθε σκύλος στη σύντομη -σε σχέση με του ανθρώπου- ζωή του, θυμίζουν βίο ενός καλού ανθρώπου. Σαν να ξέρουν τα σκυλιά ότι ο χρόνος δε φτάνει για οτιδήποτε λιγότερο από το καλό. Τον αγαπάω τον γέρο μου.
 


* Η Στέλλα Αλαφούζου είναι δημοσιογράφος, αρθρογραφεί στο protagon.gr και ασχολείται με την φωτογραφία. Έχει ήδη πραγματοποιήσει δύο εκθέσεις. Διαβάστε εδώ την συνέντευξη που παραχώρησε στην Πόρτα.

SHARE
RELATED POSTS
Μήνας Μαστού, λίγα λόγια για την πρόληψη, της Αναστασίας Φωκά
Δημήτρης Κατσούλας
Ο ΕΝΦΙΑλτης έχει πηγές εσόδων, του Δημήτρη Κατσούλα
Τζάμπα ρητορείες και υποκριτική ηθικολογία, Ζωίτσα, της Τζίνας Δαβιλά

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.