Απόψεις

Γιάννης Καλαμίτσης: κοινές διαδρομές, της Τζίνας Δαβιλά

Spread the love

Τον άνθρωπο τον καταλαβαίνεις στα μάτια. Τον Γιάννη Καλαμίτση τον έβλεπες στα μάτια. Και τον ένοιωθες από τους στίχους του. Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις πράγματα για την προσωπική ζωή του καθενός. Η ζωή του είναι η δουλειά του, οι σκέψεις του, η καθημερινότητά του, ο τρόπος που επιλέγει να θυμώνει, να γελά, να νοιώθει, να επικοινωνεί.


Τον Γιάννη Καλαμίτση τον γνώριζα ως στιχουργό. Με πόσα τραγούδια του κόλλησα, με πόσα δάκρυσα, συγκινήθηκα, βρέθηκα με τις σκέψεις του σε αδιέξοδο. Και πήρα μπρός για να πάω παρακάτω. Τι σκατά πια αυτή η ζωή… Γεννιέσαι για να πεθάνεις και στο μεταξύ διάστημα που λένε ζωή μπορεί να σου ξεσκίσουν την ψυχή και να μην έχεις αποκούμπι. Ίσως για αυτό να έγραφε τόσο όμορφους στίχους ο Καλαμίτσης. Για να βρίσκουμε και συ και εγώ λιμάνι στα ζόρια. Η ζωή χωρίς μουσική θα ήταν σφάλμα. Αλλά χωρίς στίχους θα ήταν ουρανός χωρίς πουλιά.


Ήταν από τους αγωνιστές της ζωής. Όχι τώρα στα στερνά και με την νεφρική ανεπάρκεια. Αν ήξερες τι βάσανο είναι η αιμοκάθαρση και η μετάγγιση… Ήταν μαχητής, τα έλεγε σταράτα και άφοβα και τα έγραφε κιόλας. Σύντροφος στα πρωινά ερτζιανά τόσων ανθρώπων που ξεκινούσαν για το μεροκάματο. Συμπάσχων στα προβλήματα που απλού ανθρώπου. Και ταξιδευτής του μυαλού. Σου έμπαινε ο στίχος στο νου και δεν έβγαινε. Έρχονταν ο Πλέσσας και ο Σπανός, ο Θεοδωράκης, ο Νικολόπουλος, ο Τουρνάς και ο Γκαϊφύλλιας, ο Μιτζέλος, ο Μαρκόπουλος και ο Μπουγάς για να τους απογειώσουν.

Γεμάτος, χορτάτος και άνθρωπος που ήξερε να αγαπά ήταν ο Γιάννης Καλαμίτσης. Έτσι είναι οι ενεργητικά ευαίσθητοι. Γράφουν και σε «σφάζουν». Αν δεν έχεις περάσει από τα πιο σκοτεινά δρομάκια του πιο απελπισμένου έρωτα χωρίς να αποτελειωθείς, ενώ έχεις συντριβεί, δεν έχεις ζήσει και δεν γνώρισες την αγάπη. Αν δεν ισοπεδωθείς, δεν κουρελιάσεις την ψυχούλα σου και δεν ξαναδείς αισιόδοξα την ζωή, δεν έχεις αποτύπωμα. Ο καθένας μας θα κριθεί από το αποτύπωμά του. Ο Καλαμίτσης το κέρδισε παλικαρίσια, δεν ξέρω για σας, αλλά στην δική μου σκέψη έγραφε και με έσπρωχνε για να προσπαθώ για το ακατόρθωτο.

Δεν συναντηθήκαμε ποτέ με τον Γιάννη Καλαμίτση. Αλλά τι σημασία έχει; Τα λέγαμε στα τραγούδια του … στο «θα σ’αγαπώ όσο κανείς δεν αγαπάει..», στο «άνθρωποι μονάχοι» σαν και σένα σαν κι εμένα, στην «Άννα» έλα… όμως μην πεις πως μ’έχεις αγαπήσει τάχα. Οι διαδρομές στα τραγούδια υπήρξαν κοινές. Κι ας μην συναντηθήκαμε ποτέ.



Τζίνα Δαβιλάεπικοινωνείστε: gina.iporta@gmail.com

SHARE
RELATED POSTS
Πώς σώζεται ένας γάμος, της Τζίνας Δαβιλά
Δημήτρης Κατσούλας
Λόγο στο λόγο, στα χέρια πιαστήκαμε, του Δημήτρη Κατσούλα
Κι ας βρέχει, της Μαριάννας Βασιλείου

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.