Και από την άλλη σκέφτομαι πόσο υποκριτική γίνεται αυτή η συζήτηση σχετικά με το τι είναι τέχνη. Τέχνη μπορεί να είναι ακόμη και το σαχλό στιχάκι που γράφει ο ερωτευμένος μαθητής στη συμμαθήτριά του και να μην είναι λ.χ το μεγαλεπήβολο αρχιτεκτόνημα που υπογράφει ο διάσημος αρχιτέκτονας του συρμού και στοιχίζει δισεκατομμύρια. Στο μυαλό μου έχω την ύβρη που συντελείται αυτό τον καιρό στο παραλιακό μέτωπο, την νέα Ριβιέρα, που ανατρέπει το αττικό μέτρο! Μιλώντας λοιπόν για τέχνη ας κοιτάξει κανείς πρώτα βαθιά μέσα του και έπειτα ας αποφασίσει αν μπορεί να ακυρώσει έτσι εύκολα το έργο ανθρώπων που έχουν αφοσιωθεί μια ζωή σ’ αυτή. Δηλαδή σ’ ένα τόσο ακραίο και μοναχικό όραμα. Έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη, πιστέψτε με, από καλλιτέχνες παρά από καριερίστες και δημοσιοσχεσίτες. Το πιο σιχαμερό πρόσωπο της εξουσίας.