Ο Δημήτρης Κατσούλας είναι συνταξιούχος του Ταμείου Νομικών. Παρουσιάζεται: “Εν συντομία λοιπόν, έχουμε και λέμε: Με καταγωγή από την Μεσσηνία, αποφάσισα εν μέσω Πανδημίας COVID-19, να αποχωριστώ την Ελλάδα και να εγκατασταθώ στο Μιλάνο, βρίσκοντας διέξοδο στις αναζητήσεις μου Μουσική και Θέατρο, όπου παραμένουν οι μεγάλες μου Αγάπες. Μότο ζωής: ΥΠΝΟΣ, Ο ΜΙΣΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ|

Βρισκόμαστε στον έλεγχο εισιτηρίων του αερολιμένα Αθηνών ‘Ελευθέριος Βενιζέλος’, όπου σε λίγο αποχωριζόμαστε την όμορφη Αθήνα μας, που μας φιλοξένησε τις άγιες ημέρες του Πάσχα.

Νοιώθουμε σαν κάτι να ξεριζώνεται από τα σωθικά μας. Αν και ο χώρος είναι πολύβουος και η ημέρα συμμετέχει στη θλίψη μας ως σκοτεινή που είναι, φίλοι μας συνοδεύουν ενθαρρύνοντάς μας ότι σύντομα θα ξανά σμίξουμε, δίνοντάς μας κουράγιο καθότι τα μάτια μας δακρύζουν.

Πώς να μην είμαστε εξ άλλου πικραμένοι, όταν πριν λίγες ώρες η ατμόσφαιρα μύριζε παντού λιβάνι και το αρνί ψηνόταν στη σούβλα; Όταν τα γέλια, οι χαρές, τα τσουγκρίσματα, τα ‘Χριστός Ανέστη’, ‘Αληθώς Ανέστη’, ήσαν μια υπόσχεση ότι ο θάνατος νικήθηκε και η ζωή είναι η κυρίαρχη!

Όμως τώρα ο δικός μας ‘θάνατος’, είναι αυτή η απόσταση που μεγαλώνει από τα αγαπημένα μας πρόσωπα που σε λίγο θ’ αφήσουμε πίσω μας…

Στις αποσκευές μας κρύβουμε μια χούφτα ρίγανη που μαζέψαμε από τις απότομες πλαγιές του Υμηττού και μερικές ανάσες από τη θάλασσα της Βάρκιζας.

Σε λίγο, επιβιβαζόμενοι του αεροπλάνου, θ’ αναπολούμε τα χέρια των φίλων μας που σφίξαμε πριν περάσουμε στην αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου, τα οποία (χέρια τους) θα γίνουν κάποιες κουκίδες θωρώντας τες για λίγο από ‘κει ψηλά που θα βρισκόμαστε.

Αποχαιρετούμε με ανείπωτη λύπη τ’ αγαπημένα μας πρόσωπα, που τόσο πολλά τους χρωστούμε, τόσον για τη φιλοξενία που μας επεφύλαξαν τις έξι ημέρες παραμονής μας στην Αθήνα, όσον και την ξενάγησή μας στα σοκάκια της Πλάκας και τις ομορφιές της, δίνοντας ραντεβού για το επόμενο Πάσχα.

Αθήνα, Αεροδρόμιο  Ελευθέριος Βενιζέλος 14/4/2026