Μόνο στη Ρόδο

Αποστόλου Παύλου 50, Βενετοκλέων, 

Pane di capo: Λεωφόρος Ρόδου-Λίνδου (ύψος ΙΚΑ), Λεωφόρος Κρεμαστής & «Πηγές Καλλιθέας»

Κώστας Χατζηαντωνίου

Αν η σκοτεινή θάλασσα του χρόνου μα και η ιδεολογική μνησικακία κόντεψαν να σβήσουν τη μνήμη του Ανδρέα Καραντώνη, του πιο δυναμικού, του πιο οξυδερκούς κριτικού της γενιάς του 30, κριτικού που δέσποσε επί μισόν αιώνα στα ελληνικά γράμματα προσφέροντας σπουδαία κείμενα για ολόκληρη τη νεοελληνική λογοτεχνία, από τον Σολωμό ως τις ημέρες του, εύκολο είναι να φανταστούμε ποια θα είναι η μοίρα των κυρίαρχων κριτικών μετριοτήτων της ύστερης μεταπολίτευσης, όταν κάποτε επέλθει το τέλος αυτής της περιόδου. Ως τότε κάποιοι θα θυμόμαστε την κριτική ιδιοφυία –όπως την μαρτυρούν το σπουδαίο μελέτημα που έγραψε στα δεκαεννιά του για τον Παλαμά, το περίφημο δοκίμιο «Ο ποιητής Γιώργος Σεφέρης» που έγραψε στα εικοσιένα ή η λαμπρή μελέτη για τον Ελύτη αργότερα– του ανθρώπου που έκλεισε τα μάτια σαν σήμερα το 1982, ανθρώπου που ενωτίστηκε από πολύ νωρίς τα μηνύματα της νέας ποίησης και πέτυχε να ερμηνεύσει και να καθιερώσει τους τολμηρούς της φθόγγους με θαυμαστή ευκρίνεια, φρεσκάδα πνευματική, αναπλαστική φαντασία σπάνια. Τον μνημονεύουμε και τον έχουμε οδηγό στην μάχη κατά της αισθητικής παρακμής.

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.  

The article expresses the views of the author

iPorta.gr