Ανοιχτή πόρτα

Το θέατρο της Δικαιοσύνης στην χώρα της ατιμωρησίας ~ Δημήτρης Κατσούλας

Spread the love

Ο Δημήτρης Κατσούλας είναι συνταξιούχος του Ταμείου Νομικών. Παρουσιάζεται: “Εν συντομία λοιπόν, έχουμε και λέμε: Με καταγωγή από την Μεσσηνία, αποφάσισα εν μέσω Πανδημίας COVID-19, να αποχωριστώ την Ελλάδα και να εγκατασταθώ στο Μιλάνο, βρίσκοντας διέξοδο στις αναζητήσεις μου Μουσική και Θέατρο, όπου παραμένουν οι μεγάλες μου Αγάπες. Μότο ζωής: ΥΠΝΟΣ, Ο ΜΙΣΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ|

 

Κάθε φορά που βγαίνουν στην επιφάνεια νέα «σκάνδαλα» και πολύκροτες υποθέσεις διαφθοράς στην Ελληνική κοινωνία, σαν κι αυτό που παρακολουθούμε αυτές τις ημέρες με την μπασκετική συμμορία, πολλοί σπεύδουν να πανηγυρίσουν, πιστεύοντας αφελώς οι έρμοι ότι οι Θεσμοί επιτέλους ξύπνησαν και ότι το κράτος Δικαίου αρχίζει να λειτουργεί ευρύθμως.

Στην πραγματικότητα, όμως, πίσω από αυτή τη βιτρίνα κρύβεται συνήθως ένας αδυσώπητος πόλεμος συμφερόντων. Οι πραγματικά ισχυροί του συστήματος θυσιάζουν τους μικρότερους ή τους ολιγότερο ευνοημένους «παίκτες» της αγοράς, όχι για να επιβάλουν τη νομιμότητα, αλλά για να εξοβελίσουν τον ανταγωνισμό, να εδραιώσουν τη δική τους κυριαρχία και να μονοπωλήσουν τα κέρδη. Ταυτόχρονα, προσφέρουν στην κοινή γνώμη ένα καλογραμμένο θέαμα «κάθαρσης» για να συντηρούν την ψευδαίσθηση ότι κανείς δεν είναι υπεράνω του Νόμου. Ω, τι υποκρισία! Φυσικά, το μοναδικό κίνητρο σε αυτό το παιχνίδι που παίζεται είναι το εύκολο χρήμα και η εξουσία.

Στο πλαίσιο του σύγχρονου οικονομικού συστήματος, η παρανομία δεν είναι η εξαίρεση, αλλά δομικό του στοιχείο. Το πραγματικό ζητούμενο δεν είναι η τήρηση των κανόνων, αλλά η ικανότητα να παραμένεις στο απυρόβλητο. Για να το πετύχεις αυτό, αρκεί να έχεις τα μέσα να εξαγοράσεις, να εκβιάσεις ή να ενσωματώσεις στον μηχανισμό σου εκείνους που υποτίθεται ότι σε ελέγχουν: Πολιτικούς, Δικαστικούς και Ελεγκτικούς μηχανισμούς. Αυτό είναι το πρόσωπο μιας θεσμοθετημένης μαφιοκρατίας. Ο μεγάλος πλούτος, σπάνια είναι προϊόν τίμιας εργασίας· χτίζεται πάνω σε μεθοδευμένες κομπίνες και προνομιακές ασυλίες. Όταν κάποιος κλέβει ολίγα, θεωρείται κοινός εγκληματίας, όταν όμως ιδιοποιείται εκατομμύρια, βαφτίζεται «στρατηγικός επενδυτής». Αν ο πλούτος ήταν το φυσικό αποτέλεσμα του μόχθου, τότε εκείνοι που μοχθούν καθημερινά θα ήσαν κυρίαρχοι του κόσμου. 

Το πιο ειρωνικό όμως κομμάτι αυτού του θεάτρου είναι οι πρόθυμοι διαμεσολαβητές του. Δημοσιογράφοι και Μέσα ενημέρωσης που χρηματοδοτούνται άμεσα από τα μεγάλα οικονομικά τζάκια και τους προστατευμένους από το σύστημα ολιγάρχες, αναλαμβάνουν τον ρόλο του ηθικού κριτή. Χειροκροτούν τις επιλεκτικές κρατικές παρεμβάσεις και αποθεώνουν την «πάταξη της ανομίας», την ίδια ώρα που οι δικοί τους χρηματοδότες απολαμβάνουν σκανδαλώδεις φοροαπαλλαγές και πλήρη ασυλία.

Η ιστορική εμπειρία αποδεικνύει αυτή την υποκρισία. Παρά την παρ’ ολίγο ολοκληρωτική χρεοκοπία της χώρας το 2010, τις θυσίες των πολιτών και το ξεπούλημα της Δημόσιας περιουσίας, κανένας από τους πραγματικούς υπαιτίους – πολιτικούς ή οικονομικούς παράγοντες – δεν λογοδότησε ποτέ ουσιαστικά και κυριολεκτικά. Και αυτό παραμένει το διαχρονικό, θεμελιώδες σκάνδαλο: Σε μια κοινωνία όπου οι απλοί πολίτες επωμίζονται πάντα το κόστος των εγκλημάτων της ελίτ και η νεολαία αναγκάζεται να μεταναστεύει για ένα αξιοπρεπές μέλλον, το πραγματικό σφάλμα δεν είναι να ζημιώσεις τη χώρα, το πραγματικό «έγκλημα» είναι να είσαι αδύναμος και να μην ανήκεις στον κύκλο εκείνων που έχουν τη δύναμη να την καταστρέφουν ανενόχλητοι και με απολύτως εξασφαλισμένη την ατιμωρησία.

SHARE
RELATED POSTS
“Πνοή Δημιουργίας Νοτίου Αιγαίου”: Τρόφιμα σε κοινωφελή ιδρύματα Ρόδου και Σύρου αντί προεκλογικής φιέστας
Τα Χριστουγεννιάτικα σπίτια του Douglaston Manor! (The Christmas homes of Douglaston Manor), του Γιώργου Σαράφογλου
Τι τραβάνε κι αυτοί οι εστεμμένοι, της Ματίνας Ράπτη -Μιλήλη

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.