Η Ιωσηφίνα Τσουμπή είναι απόφοιτος της Γαλλικής και Ελληνικής φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών. Εργάστηκε ως καθηγήτρια Γαλλικών και την τελευταία εικοσαετία εκτελεί φιλανθρωπική εργασία συμβάλλοντας στην σίτιση άπορων οικογενειών. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Το βιβλίο της “Η νύφη της απέναντι πολυκατοικίας” κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΔΙΑΝΟΙΑ και το τελευταίο βιβλίο της “Ζωές” από τις εκδόσεις ΟΤΑΝ. 

Χριστός Ανέστη αδέρφια μου !

Επηρεασμένη από την Μεγάλη εβδομάδα , μία εβδομάδα που την ζω σε όλο της το μεγαλείο, βαθιά προσηλωμένη στο Θείο δράμα  ( εξ άλλου έχω παραδεχθεί πολλές φορές την αγάπη μου για το Πάσχα)  που κορυφώνεται  με την Ανάσταση του Χριστού, δεν είχα αφήσει τον εαυτό μου να προχωρήσει σε προσωπικές  σκέψεις για τον κόσμο σήμερα …για τους ανθρώπους του σήμερα !. Επί πλέον οι όμορφες και γλυκαμένες στιγμές των τελευταίων ημερών με την οικογένεια μου , η αγάπη που έδωσα και εισέπραξα με παρέσυραν  στο να δημιουργήσω στο μυαλό μου  ένα ροζ συννεφάκι μέσα στο οποίο  οι άνθρωποι – όλοι οι άνθρωποι – αυτές τις ημέρες γίνονται καλύτεροι  .

Φαίνεται πως έχω μια πολύ ρομαντική άποψη για την ανθρώπινη φύση !

Αφορμή που με προσγείωσε απότομα ήταν ένα δυσάρεστο γεγονός που συνέβη το Μεγάλο Σάββατο σε κάποια πόλη της πατρίδας μας.

Ένα μικρό παιδάκι σκοτώθηκε  σε τροχαίο !  Ένα παιδάκι στην αγκαλιά της μητέρας του στο μπροστινό κάθισμα του αυτοκινήτου στη θέση του συνοδηγού δηλαδή’

Σφάλμα μεγάλο , το παιδί ποτέ  στο μπροστινό κάθισμα στο αυτοκίνητο !

Το Μεγάλο Σάββατο κατά τις 8.00 έχοντας τελειώσει τις ετοιμασίες μου για το τραπέζι της Ανάστασης , άνοιξα το fb   και το μάτι μου έπεσε  σε κάποιο site που αναφερόταν στο δυστύχημα αυτό. Τα σχόλια  αναγνωστών από κάτω καταδικαστικά για τους γονείς! Τους αποκαλούσαν ηλίθιους, δολοφόνους, μαλ…ες, ότι πρέπει να τους εκτελέσουν , να ψοφήσουν  κλπ καλολογικά στοιχεία αγάπης !

Δεν ξέρω τι έπαθα (λόγω της ημέρας μάλλον)  και ενώ ΠΟΤΕ δεν γράφω σχόλια  σε site , έγραψα  ότι ναι μεν ήταν μεγάλο λάθος η θέση του παιδιού στην αγκαλιά της μητέρας του στο κάθισμα του συνοδηγού , αλλά θα πρέπει οι σχολιαστές να είναι επιεικείς και να  μην καταδικάζουν εύκολα προσθέτοντας περισσότερες τύψεις  στους γονείς που εκτός από τον τεράστιο πόνο του χαμού του παιδιού τους θα τιμωρούνται σε όλη τους τη ζωή από ενοχές.!

Το έγραψα, έκλεισα τον υπολογιστή  ! Τον ξανάνοιξα σήμερα το πρωί Δευτέρα του Πάσχα και μπαίνοντας στο fb είδα σωρό ειδοποιήσεων στο όνομα μου από αγνώστους.

Γεμάτη περιέργεια πάτησα το πρώτο όνομα που διάβασα και με οδήγησε  στο site  που είχα γράψει τη γνώμη μου !

Αδέρφια μου ! Τι κατεβατό βρισίματος ήταν αυτό !

Με αποκαλούσαν ηλίθια που πήρα το μέρος των δολοφόνων , μαλα…ένη που κάνω την καλή χριστιανή, συνήγορο των δολοφόνων, ότι πρέπει να μπω φυλακή για τις ιδέες μου, ότι εύχονται να πάθω ότι έπαθε το παιδάκι,  ότι είμαι αναρχοκομμούνι ( !!!!!!) , και άλλα παρόμοια ! Πριν μια ώρα ακόμη με έβριζαν !

Αυτά τα έγραψαν στο διήμερο της Ανάστασης , την ημέρα του Πάσχα, ημέρα που -υποτίθεται- κυριαρχεί η αγάπη και  η συγχώρεση , γιατί αυτό ήταν όλο το νόημα της διδασκαλίας του Χριστού !

Και – χωρίς να θυμώσω – σκέπτομαι : Σε ποια απόγνωση βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι που καταδίκασαν τους γονείς του νεκρού παιδιού !  Σε ποιο σημείο απόλυτης μοναξιάς ψυχικής περισσότερο , σε ποιο σημείο απογοήτευσης  έχουν φτάσει και ξεσπούν τόσο επιθετκά και άγρια σε αγνώστους γι αυτούς ανθρώπους ! Και πεπεισμένοι ότι έχουν την απόλυτη φρόνηση και το απόλυτο δίκιο ξεσπούν επίσης σε εκείνους που έχουν αντίθετη με αυτούς άποψη !

Αναρωτιέμαι αυτές οι αφύσικες αντιδράσεις από που να προέρχονται;

Από κόμπλεξ κατωτερότητας; Από σύνδρομο στέρησης του εφικτού; Από ειρωνείες και κοροϊδίες  που έχουν εισπράξει στη ζωή τους; Από έλλειψη αναγνώρισης των ικανοτήτων τους ; Όπως και να έχει , πιστεύω ότι όλοι αυτοί οι υβριστές , όλοι αυτοί οι δικαστές του πληκτρολογίου και όχι μόνο του πληκτρολογίου , χρήζουν ψυχιατρικής αγωγής.

Ένα είναι σίγουρο ! Κατά βάθος νιώθω  τεράστιο οίκτο γι αυτούς τους απελπισμένους !

Χριστός Ανέστη αδέρφια μου !