Πόρτα σε ιστορίες/χρονογραφήματα/διηγήματα

Μάγδα Μπρούχου, 5-2-1989, του Δημήτρη Ι. Μπρούχου

Spread the love
  • 9
    Shares

Δημήτρης Μπρούχος

Τριάντα ένα χρόνια χωρίς εσένα… Τον σταυρό που βάραινε τους ώμους σου, τον πήρε ένας ουράνιος Κυρηναίος. Το γέλιο σου έπαψε, το δάκρυ σου στέρεψε, η φωνή σου σώπασε. Και οι άθλιοι πόνοι που σε βασάνιζαν λιώνοντας τυραννικά τη σάρκα σου για χρόνια, τελικά σε ανύψωσαν πάνω από τη φθορά. Κι όλα μείνανε πίσω, παίρνοντας το χρώμα της δύσης. Και η ζωή μου παραδέρνει ακυβέρνητη, καθώς δεν έχω παρά τη σκιά του αποχωρισμού σου στο βλέμμα και στα χείλη μου την παγωμένη αίσθηση του φιλιού στο μέτωπό σου, στο τελευταίο αντίο. Ένα ξόδι η ζωή μας. Δεν χάρηκες τα τελευταία μου τριαντάφυλλα. Δεν χόρτασα παιδί την αγκαλιά σου. Τριάντα ένα χρόνια ξενυχτώ τη μορφή σου μέσα μου μα η ορφάνια αυτή δεν τελειώνει. Σου οφείλω τα πάντα. Καμιά φορά περνάω έξω από το γραφείο σου στην Έκθεση και κοιτάζω μήπως σε δω να μου γνέφεις με το πάντα χαμόγελό σου. Κάνει κρύο στη μοναξιά. Κερί αναμμένο η μνήμη μου για σένα. Τουλάχιστον είστε μαζί με τον μπαμπά.

Μανούλα μου, μανούλα, δόλια μάνα…Αναπαύου μέσα μου.Μέχρι να βρεθούμε και πάλι οι τρεις μας. Στη Θεσσαλονίκη του απάνω κόσμου!…

  • 9
    Shares
SHARE
RELATED POSTS
Ακούς; Ήρθε η ώρα να φύγεις!, της Μαρίνας-Μαρίας Βασιλείου
Αγάπη ή σεβασμός;, του Κωστή Α.Μακρή
Μια αγκαλιά από το μέλλον, του Γιώργου Χατζηδιάκου

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.