Πόρτα σε ιστορίες/χρονογραφήματα/διηγήματα

Μάγδα Μπρούχου, 5-2-1989, του Δημήτρη Ι. Μπρούχου

Spread the love

Δημήτρης Μπρούχος

Ένα ξόδι η ζωή μου… Δεν χάρηκες τα τελευταία μου τριαντάφυλλα. Δεν χόρτασα παιδί την αγκαλιά σου. 34 χρόνια ξενυχτώ τη μορφή σου μέσα μου μα η ορφάνια αυτή δεν τελειώνει… Σου οφείλω τα πάντα… Καμιά φορά περνάω έξω από το γραφείο σου στη Δ.Ε.Θ. και κοιτάζω μήπως σε δω να μου γνέφεις από τη γνώριμη θέση σου, με το πάντα χαμόγελό σου…

Θυμάμαι την τελευταία μέρα στο ασθενοφόρο, που ενώ ήσουν βυθισμένη στον πιο αποτρόπαιο λήθαργο, περνώντας από την Εγνατία για το νοσοκομείο ακριβώς έξω από το κτίριο της διοίκησης, απρόσμενα ορθάνοιξες τα μάτια και κάτι ψέλλισες, κοιτώντας έξω, νιώθοντας φαίνεται ότι περνάς για στερνή φορά από το δεύτερο σπίτι σου. Σαν να ήθελες ν’ αποτυπώσεις την εικόνα της αγαπημένης σου Έκθεσης, για να σε συντροφεύει στο τελευταίο ταξίδι. Σαν να αποχαιρετούσες οριστικά τους συναδέλφους σου και μαζί τους την ίδια σου τη ζωή…
Κάνει κρύο στη μοναξιά…Κερί αναμμένο η μνήμη μου για σένα. Σ’ αποχαιρέτησα, θυμάμαι, ψιθυριστά μ’ ένα τραγούδι μου που το αγαπούσες -μου το ‘χες ζητήσει άλλωστε καιρό πριν- από τα πρώτα, που είχα σκαρώσει για το Φεστιβάλ, στο οποίο εσύ με μύησες:”Κίτρινα φύλλα συνοδεύουν τη ζωή μου / στο άγγιγμα της μέρας, στης νυχτιάς τη σιγαλιά / μαραμένα είν’ τα λουλούδια στην αυλή μου / τα όνειρα χαθήκαν σαν λευκά πουλιά…”
Φιλιά στον μπαμπά… Αναπαύου μέσα μου, μέχρι να βρεθούμε και πάλι οι τρεις μας.
Στη Θεσσαλονίκη του απάνω κόσμου!…

Μανούλα μου, μανούλα, δόλια μάνα…

SHARE
RELATED POSTS
Ο Χάρος και η πλώρη, του Χάρου Χάρου
I am sharing “Η ομορφιά στις μικρές ξενοδοχειακές επιχειρήσεις” with you, της Δέσποινας Γρηγοριάδη
Έλληνες, οι πολυμήχανοι πολύγλωττοι, του Γιάννη Στουραΐτη

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.