Ο Γιάννης Πανούσης είναι Ομότιμος Καθηγητής Εγκληματολογίας του Παν/μιου Αθηνών.

Διαβάστε όλα τα άρθρα του Γιάννη Πανούση ΕΔΩ

Στο όνειρο αυτό

γεννιούνται ιδέες κι όχι σύννεφα

Νίκος Φωτόπουλος, Ουτοπίες ελαχίστου μέλλοντος

Η κρίση στην Ελλάδα εμφανίζεται ως οικονομικοδημοσιονομική, όμως στην πραγματικότητα πρόκειται για φυσιο-λογική εξέλιξη των μακροχρόνιων πρακτικών κοινωνικής ανομίας, διαφθοράς /διαπλοκής του πολιτικού προσωπικού κι έκ-πτωσης των αξιακών κωδίκων συμβίωσης

Προφανώς η ασυμμετρική/ανισόρροπη ανάπτυξη παίζει σημαντικό ρόλο, το διαβρωμένο Κράτος επιβαρύνει την κατάσταση, η αδιαφάνεια και μη-λογοδοσία της λειτουργίας των θεσμών δημιουργεί ένα πέπλο δυσπιστίας, όμως η ευθύνη των ελλήνων πολιτών είναι εξίσου μεγάλη και καθοριστική

Η απίσχναση των δεσμών και της αίσθησης του συνανήκειν, η άρνηση των κανόνων και των ορίων του κοινωνικού συμβολαίου δια-μορφώνουν μία ατομιστική συνείδηση[;] της προσωπικής επιβίωσης, έξω και πέραν  από κάθε μορφή ενσυναίσθησης ή αλληλεγγύης

Μία πτυχή της αποκαλυπτικής αξίας της κρίσης είναι ακριβώς η ανάδειξη του λανθάνοντος, κρυμμένου [κρυφού; σκοτεινού;] στοιχείου τόσο του πολιτικο-κοινωνικού συστήματος, όσο και του έμφοβου [αδιάφορου;] πολίτη

Στις επ-ερχόμενες εκλογές ανάμεσα στα άλλα ο ψηφοφόρος οφείλει [με την ψήφο και τη στάση του] ν’απαντήσει στο ερώτημα: θέλει η κρίση να μετεξελιχθεί σε κίνημα ρήξεων με το παρελθόν ή θα υποκύψει στους κρισολογικούς κράχτες της μη- αλλαγής; με άλλα λόγια θα αναλάβει το ρίσκο της ανατροπής όλων των αντιλήψεων και πρακτικών [απ’όπου κι αν προέρχονται], που τον έχουν καθηλώσει κι εγκλωβίσει ή θα νομιμοποιήσει  ένα status quo χαμηλών προσδοκιών;

Η διαπιστωμένη αναντιστοιχία πολιτικών θεσμών κι εμπιστοσύνης των πολιτών στη Δημοκρατία, αν δεν προσέξουμε, δεν θ’αφήσει ‘όλα τα ιδεολογικά λουλούδια’ ν’ανθίσουν, αλλά μάλλον θα μαράνει [με απρόβλεπτο ακραίο τρόπο] και τις τελευταίες μας ελπίδες για μία ‘Ελληνική Άνοιξη’ με αίσιο τέλος για όλους

Αυτό θέλουμε;