Πόρτα στην Πολιτική

Καπράλος, Δήμος Αθηναίων και … ΕΜΣΤ!, του Μάνου Στεφανίδη

Spread the love
  • 4
    Shares

Ο Μάνος Στεφανίδης είναι Ιστορικός Τέχνης και Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ.

Διαβάστε τα άρθρα του Μάνου Στεφανίδη ΕΔΩ

 

Απλά μαθήματα νεοελληνικής τέχνης – καλύτερα, αυτογνωσίας – για όσους παρατηρούν το περιβάλλον γύρω τους και δεν το προσπερνούν αλαφιασμένοι. (Τουλάχιστον, ας απολαμβάνουμε τον περίπατο αφού δεν μάς επιτρέπεται τίποτε άλλο) :

 

Αυτό το συγκλονιστικό γλυπτό της φωτογραφίας, το άκρως αισθητικό και συγχρόνως πολιτικοποιημένο, έχει τοποθετηθεί από τον Δήμο Αθηναίων στο ανακαινισμένο μετά από δαψιλή χορηγία ιδιώτη, Πάρκο Ριζάρη. Ανήκει σε έναν από τους μεγαλύτερους εξπρεσιονιστές γλύπτες της Ευρώπης μεταπολεμικά, τον Χρήστο Καπράλο (1909 – 1993). Ο οποίος έχει υπογράψει τον χαλκό και έχει χαράξει τον τίτλο του έργου (Βιετνάμ) μαζί με την χρονολογία της σύνθεσης (1967). Προσέξτε τώρα τι αναγράφουν οι υπηρεσίες του Δήμου στην σχετική πλάκα. Απόδειξη ότι δεν το έχουν καν παρατηρήσει όπως δυστυχώς και οι περισσότεροι από εμάς. Πόσο το ακυρώνουν έτσι και αισθητικά και πολιτικά. Σύνθεση! Πλάκα δεν έχει;

ΥΓ. Ο Καπράλος, όπως εξάλλου κι ο Τάκις, και ο Σκλάβος και ο Ανδρέου και η Σίμωσι και ο Γαΐτης και ο Ακριθάκης και Σκυλάκος και ο Καλλούτσης κλπ δεν εκτίθενται στο ΕΜΣΤ. Αντίθετα εκτίθενται η Δανάη Στράτου, η Άρτεμις Ποταμιάνου, ο Ανδρέας Αγγελιδάκης κλπ. Και μπράβο τους. Όμως μέσα από τη λογική της παρεούλας και την αισθητική των κολλητών δεν στήνεται Μουσείο Τέχνης και μάλιστα Εθνικό – Σύγχρονο.

Ένα μουσείο, τι κρίμα, που μισεί την ζωγραφική και παραχαράζει την ιστορία. Αποθεώνοντας ένα τώρα που δεν υφίσταται και αγνοώντας ένα παρελθόν που είναι το μόνο που διαθέτουμε. Αλλά κι ένα μέλλον που είναι το μόνο που μάς απομένει. Την μικρή, έστω, ιστορία του ελληνικού μοντερνισμού, χτες και σήμερα.

Κι όσο οι ιστορικοί τέχνης του τόπου δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους και δεν διεκδικούν το δικαίωμα παρέμβασης είτε ομφαλοσκοπώντας είτε αρνούμενοι να βάψουν τα χέρια τους στο αίμα της πραγματικότητας (δηλαδή όσο δεν παίρνουν κριτική θέση αλλά περί άλλα θεωρητικολογούν), τόσο την ιστορία θα την μονοπωλούν οι παρεΐτσες του δημοσίου και τα ιδιωτικά βίτσια των βαρύγδουπων συλλεκτών. Που οσονούπω θα αναλάβουν το παιχνίδι. Η απαράδεκτη απομάκρυνση των καλλιτεχνικών μαθημάτων από τα σχολεία μας ολοκληρώνει μεθοδικά την “αναισθητικοποίηση” μιας ολόκληρης κοινωνίας. Επειδή ένα τέτοιου είδους “αριστερό” μουσείο, μονοκόμματο, ιδεοληπτικό και υπερφίαλο, είναι βούτυρο στο ψωμί των, κατ’ ανάγκην και συνθήκη, δεξιών μαικήνων.

ΥΓ. Και το κερασάκι στην αισθητική μας τούρτα σχετικά με τον παιδαγωγικό ρόλο που υποτίθεται ότι παίζουν τα (κλειστά) μουσεία μας: Πρόκειται για χθεσινή φωτογραφία της Εθνικής Πινακοθήκης τα εγκαίνια της οποίας θα γίνουν 24 Μαρτίου! Φοβάμαι πως πάλι κάποιοι, επικίνδυνοι με δεξιοτεχνική υποκρισία παρασύρουν έντεχνα τους επικεφαλής της πολιτείας.


Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.
The article expresses the views of the author iPorta.gr

Βιβλίο: ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΕ ΔΕΚΑ ΠΡΑΞΕΙΣ”, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΙΛΝΤΙΣΙ

  • 4
    Shares
SHARE
RELATED POSTS
Παύλος Γερουλάνος: «Θα δουλέψω για κάθε γειτονιά της Αθήνας χωρίς εξαιρέσεις»
Δημήτρης Κρεμαστινός: «Ένα θύμα που βρίσκεται σε αυτοάμυνα χρειάζεται ανθρώπινη μεταχείριση από την Πολιτεία»
Λεφτόδεντρα δεν υπάρχουν, το ξέρουμε. Λεφτά όμως Υπάρχουν!, του Νίκου Βασιλειάδη

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.