Βιβλίο

Διήγημα: «…μια μπουκίτσα λουκούμι περγαμόντο…» – Δημοκρατία (κεφάλαιο 6ο), του Νίκου Βασιλειάδη

Μόνο στη Ρόδο

Αποστόλου Παύλου 50, Βενετοκλέων, 

Pane di capo: Λεωφόρος Ρόδου-Λίνδου (ύψος ΙΚΑ), Λεωφόρος Κρεμαστής & «Πηγές Καλλιθέας»

Νίκος Βασιλειάδης

llll.png

Το «καλοκαιρινό» διήγημα του Νίκου Βασιλειάδη «…μια μπουκίτσα λουκούμι περγαμόντο…» είναι στη διάθεσή των εκλεκτών αναγνωστών του iporta.gr. Εδώ ο πρόλογος

Δημοκρατία

Μια μέρα που έμεινε επίσης χαραγμένη στην μνήμη μου για πάντα ήταν το απόγευμα της 23ης Ιουλίου του 1974 ξεκίνησα από τον συνοικισμό για την καθημερινή μου βόλτα στην πλατεία της Ερμούπολης. Ήταν ακόμη απομεσήμερο και τα σοκάκια με τα ασπρισμένα σκαλοπάτια τους σιωπηλά και άδεια.

Μια στάση στο μαγαζί του Θείου Γιώργου και της Θείας μου της Γεωργίας (ο Γιώργος και η Γεωργία… δεν θυμάμαι ποτέ να μην τους είδα γεμάτους με εκείνο το μεγάλο πλατύ χαμόγελο, ίσως το χαμόγελο εκείνο που πρέπει να έχει ένα άκληρο – τι κρίμα – ζευγάρι που αξιώθηκε να δέχεται τις καθημερινές σκανδαλιές (ευλογίες) του κακομαθημένου ανιψιού τους)…λαγοκοιμόταν πίσω από τον πάγκο με τις καραμέλες και τα ζαχαρωτά. Ίσα που άνοιξε το μάτι, μου χαμογέλασε και αποκοιμήθηκε ξανά αφήνοντάς με να επιλέγω μόνος το μπουκάλι της καθημερινής μου ευχαρίστησης και δροσιάς μέσα από το βαρύ αμερικάνικο ψυγείο του.

Μετά στην πεζούλα κάτω από τους ευκαλύπτους της Μεταμόρφωσης να ξεσυνερίζομαι τα τζιτζίκια κάνοντας με θόρυβο μπουρμπουλήθρες με το καλαμάκι στην γκαζόζα μου. Όταν η γκαζόζα είχε χάσει πια το ανθρακικό και μαζί το ενδιαφέρον μου δρόσισε το διψασμένο μου στόμα και συνέχισα για την πλατεία Μιαούλη. Οι καφενέδες αριστερά και δεξιά του δημαρχείου είχαν αρχίσει να δέχονται τους πρώτους τους απογευματινούς πελάτες. Γκρι ελαφρά κουστούμια, ψαθάκια και εφημερίδες μέσα στην έντονη αντηλιά ανάκατοι με ένα βουητό μιας πόλης που αρχίζει να σηκώνεται από τον μεσημεριανό της λήθαργο. Δεν κάθισα.

Είχα ακόμη μια στάση να κάνω στο εμπορικό του Θείου μου Μαρίνου, ο αγαπημένος θείος, αδελφός της μαμάς, που πάντα με περίμενε για να ανοίξει το μαγαζί με τιμές που δεν τις δεχόταν ούτε ο καλύτερός του πελάτης, ή για να ακριβολογήσω πελάτισσα μια και από εκεί περνούσε ολόκληρος ο γυναικείος πληθυσμός του νησιού. Οι όμορφες περιποιημένες γυναίκες της Σύρου.

Παρατήρησα τότε κάτι παράξενο. Η βιτρίνα του παλαιοπωλείου δίπλα στο μαγαζί του θείου μου ήταν διακοσμημένη με την φωτογραφία ενός νέου άνδρα με τα πυκνά φρύδια που πρώτη φορά την έβλεπα. Σίγουρα δεν ήταν χθες. Θυμόμουν με κάθε λεπτομέρεια κάθε τι ακουμπισμένο στην ξύλινη προθήκη, ίσως σε μια απέλπιδα προσπάθεια να ξορκίσω κάθε πελάτη που θα αποτολμούσε να ζητήσει να αγοράσει εκείνο το μικρό σκουριασμένο γεμάτο σκόνη ναυτικό μαχαίρι με την χρυσή άγκυρα στην φιλντισένια του λαβή. Το ποθητό αντικείμενο της παιδικής μου ηλικίας που επιμόνως η μητέρα μου αρνιόταν να μου αγοράσει. Πολύ γρήγορα συνειδητοποίησα κάτι περίεργο και μαγικό συνάμα. Σχεδόν όλα τα μαγαζιά είχαν βγάλει στις βιτρίνες τους την ίδια φωτογραφία του νεαρού άντρα με τα πυκνά φρύδια.

Έτρεξα στον θείο μου και τον ρώτησα. Ποιος είναι; Γιατί όλοι έβαλαν αυτή την φωτογραφία στις βιτρίνες τους; Το μαγαζί με τις ραπτομηχανές.. το παλιό βιβλιοπωλείο, το Οινοπνευματοπωλείο του Κριτσίνη, το φαρμακείο του Κωβαίου…. Έρχεται ο Καραμανλής μου ανταπάντησε ο θείος μου, η Χούντα έπεσε…θα έχουμε Δημοκρατία….

Δημοκρατία …και η λέξη μου φάνηκε μαγική. Δημοκρατία σκέφθηκα, πρέπει να είναι ένα πολύ ωραίο πράγμα, που κάνει τους ανθρώπους ευτυχισμένους και ανέμελους αφού όλοι είχαν εκείνο το μεγάλο πλατύ χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό τους. Εμείς θείε , τον ρώτησα δεν θα βάλουμε στην βιτρίνα με τα υφάσματα τον Kαραμανλή; Εμείς Νίκο παιδί μου, μου απάντησε ο θείος μου δεν το χρειαζόμαστε όσο έχουμε αυτόν… μου είπε δείχνοντάς μου το παλιό κοκάλινο κάδρο με τον Βενιζέλο να μας κοιτά κρατώντας στο χέρι έναν παλιό κοντυλοφόρο. Αυτό ήταν και το πρώτο μάθημα Δημοκρατίας που πήρα με μια τόσο απλή κίνηση.

Στην Δημοκρατία έχει χώρο για όλες τις φωνές. Μετά από πολλά χρόνια και με εκείνη την μικρή καρτ ποστάλ του Καραμανλή που μου έκανε δώρο το βραδάκι ο κύριος Μπάμπης του παλαιοπωλείου πάντα δίπλα στο γραφείο μου, έμαθα και πόσο κοστίζει να έχεις Δημοκρατία με ανθρώπους ευτυχισμένους και ανεμέλους…

(Συνεχίζεται αύριο…) ΕΔΩ  τα δημοσιευμένα κεφάλαια του διηγήματος

 

SHARE
RELATED POSTS
12592512_651857531635666_3124713145848456904_n.jpg
Βιβλιοπαρουσίαση: 3 Απριλίου – Σπύρος Συρόπουλος: «Η Γυναίκα του Άλλου Μύθου»
Gerotasos
Nuccio Ordine «Ἡ χρησιμότητα τοῦ ἄχρηστου», τοῦ Τάσου Γέροντα
«Γάλα Μαγνησίας» του Κώστα Ακρίβου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, του Άγγελου Κουτσούκη

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.