Ανοιχτή πόρτα Πρόσωπα - Αφιερώματα

Για τους νέους. Εξαιρετικά!, του Μάνου Στεφανίδη

Spread the love

Ο Μάνος Στεφανίδης είναι Ιστορικός Τέχνης και Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ

Τέχνη είναι αυτό που γίνεται εν κρυπτώ, σαν αστείο, σαν παιχνίδι ή σαν όραμα όταν όλοι οι άλλοι σφίγγονται για να εκθέσουν σε γκαλερί ή σε μουσεία τα μεγάλα έργα τους. Όμως τούς λείπει η εσωτερική δόνηση και εκείνη η τρέλα που διαφοροποιείται από την αρρώστια και μπορεί να απογειώσει. Με γέλιο και με δάκρυ.

Το ξωτικό λοιπόν που λέγεται Άγγελος Παπαδημητρίου πήγε προχτές βόλτα στα μνήματα – εκεί δηλαδή που περισσεύει η μνήμη – και χόρεψε και τραγούδησε για τους αγαπημένους φίλους του, τους νεκρούς. Τους ήρωες εκείνους που τους κάνουμε παρέα και εκτός επετείων ή παρελάσεων. Που τους γουστάρουμε επειδή και χορεύουν και πίνουν και κλαίνε πάνω στο κέφι. Δηλαδή τον Μακρυγιάννη και τον Θοδωράκη Κολοκοτρώνη.

Τραγούδησε λοιπόν ο Παπαδημητρίου στα πόδια του Μιχαήλ Τοσίτσα του μεγάλου χορηγού του Πολυτεχνείου, λόγω της ημέρας και ασπάστηκε ως Άγγελος τον Άγγελο και την Κοιμωμένη του μεγάλου σαλού της τέχνης μας που λέγεται μπάρμπα Γιαννούλης. Τέλος έφερε τις βόλτες του εμπρός στην καπετάνισσα Σοφία και κατέληξε θρηνωδός και Βάκχος μαζί, με τον Τσιτσάνη στα χείλη, στο ματωμένο μνήμα της Ελένης Παπαδάκη.

Σαν ιερός κλόουν της Ιστορίας δεν παίρνει τον τόπο ολόκληρο στους ώμους του -δεν το καταδέχεται, δεν δηλώνει επαγγελματίας της ιδεολογίας- αλλά μόνο την τέχνη και τους καλλιτέχνες της. Κι αυτό φτάνει.

Στο Α Νεκροταφείο, αυτό το διαρκώς επεκτεινόμενο μουσείο στο οποίο καθημερινά η ζωή προσφέρεται σπάταλα στον θάνατο, ο Παπαδημητρίου δημιουργεί καινούργιους – παλιούς φίλους. Επειδή τίποτε δεν είναι ζωντανότερο, σπαραχτικά πιο παρόν από τους αγαπημένους μας νεκρούς. Τους αθάνατους.

ΥΓ. Η βίντεο περφόρμανς του Παπαδημητρίου αφιερώνεται στους σημερινούς νέους που αν και δεν γνωρίζουν, αρνούνται αλαζονικά να μάθουν. Και που ταυτίζουν την επανάσταση με την ηλίθια, την θεσμική βία και την βαρετή τελετουργία των καταστροφών που κατά το έθιμο αρχίζει αύριο. Ο Άγγελος Παπαδημητρίου καταθέτει εδώ ένα πολιτικό – αντικαταθλιπτικό έργο απλώς αυτοσχεδιάζοντας ιδιοφυώς και αποφεύγοντας το οποιοδήποτε σύνθημα. Καταλαβαίνει κανείς;

* Για την πραγματοποίηση της περφόρμανς συνεργάστηκαν οι καλοί του φίλοι Ντόρα Βυζοβίτου και Δημοσθένης Γρίβας.

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.  

The article expresses the views of the author

iPorta.gr

SHARE
RELATED POSTS
Το «Σημάδι»! – The “Sign”!, του Γιώργου Σαράφογλου – by George Sarafoglou
Ο Ηδύπους Τύραννος και οι Εκλογές, του Κωστή Α.Μακρή
Για τα σημαντικά, δεν μετράει ο χρόνος…, του Δημήτρη Ι. Μπρούχου

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.