Η Ματίνα Ράπτη -Μιληλήέχει πτυχίο Κοινωνιολογιας και η πτυχιακή της εργασία ήταν πάνω στην κακοποίηση ανηλίκων. Γράφει μικρές ιστοριες που εχουν να κάνουν με το σήμερα και το χθες. Της αρέσει να παρατηρεί τους ανθρώπους γύρω της και να ακούει τις ιστορίες τους.

Σε ένα ψηλοτάβανο ξεθωριασμενο ροζ δωμάτιό με μια παλιακή εντοιχισμένη ντουλάπα που της λείπει ένα πόμολο, και με παιδικά αυτοκόλλητα κολλημένα διάσπαρτα στην λευκή του πόρτα, ένα μεγάλο παιδί χορεύει και τραγουδάει χαρούμενο χαρίζοντας, με την αφέλεια της αθωότητας και χωρίς φίλτρα προστασίας, παρεκτός ίσως από τα σκούρα γυαλιά του, την ψυχή του στο αδηφάγο κοινό που τον παρακολουθεί εδώ και μήνες, σαν το γεράκι που πετάει πεινασμένο πάνω από το ανυπερασπιστο ποντικάκι του αγρού.

Μια μέρα δόξας είναι αρκετή για να αφεθεί στο παιδικό του όνειρο. Λέει και ξαναλέει ενθουσιασμένο, το μεγάλο παιδί με τα βαμμένα χρυσά μαλλιά, πως δεν κατάλαβε πώς του συνέβη αυτό που ζει. Δεν μπορεί να το πιστέψει, ξεκάθαρο, και τα μάτια του εύκολα βουρκώνουν στις περιγραφές της προηγούμενης δύσκολης ζωής του. Δύσκολης οικονομικά, δύσκολης ψυχολογικά, σε μια κοινωνία άγρια και αμείλικτη που δεν συγχωρεί και δεν πολυνοιάζεται σε γενικές γραμμές. Η ίδια κοινωνία που τώρα τον αγκαλιάζει στοργικά σαν δεύτερη μαμά και του τάζει τον ουρανό με τ’αστρα. Και αν και μάνα είναι μόνο μία, σε αυτή την περίπτωση η ομαδική “υιοθεσία ” του βασανισμενου παιδιού έγινε σχεδόν ταυτόχρονα σε όλη την Ελλάδα, ακούγεται σαν σενάριο συνωμοσίας, η ίδια κοινωνία που τον τρόμαζε τώρα τον αναγνωρίζει επιτέλους. Αναγνωρίζει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα, τον πόνο, τον αγώνα. Συγχωρέστε με αλλά κάπου εδώ σκέφτομαι πως κάποιον λάκκο θα έχει η φάβα, δεν μπορεί.

Αν ήμουν ο Ακυλας μπορεί και να είχα κρατήσει λίγο από τον εαυτό μου, έναν μικρό κομματάκι, έτσι για να έχω απόθεμα για τις βροχερές μέρες. Σε έναν ηλιόλουστο ανοιξιάτικο ουρανό τα σύννεφα δεν υπήρχαν σε κανέναν ορίζοντα. Και κάπως έτσι έπιασε βροχουλα, αυτή τη 10η θέση εννοώ, που εγώ θα την έλεγα βροχούλα ποτιστική, για το παιδί όμως θα έμοιαζε με καταιγίδα πρώτου μεγέθους και αν δεν έχεις ομπρέλα άντε να μην πουντιασεις. Γύρισε λοιπόν απολογούμενος για τις αψυχολόγητες καιρικές συνθήκες της Ευρώπης και των πέριξ, και βρέθηκε ξανά στο παιδικό του δωμάτιο με τα αυτοκόλλητα στην πόρτα και την ξαχαρβαλωμενη ντουλάπα που ήταν γεμάτη με τα ευφάνταστα ρούχα του και το χαμένο πόπολο. Στην φωλια . Τα γεράκια εκεί ψηλά δεν επιτέθηκαν ακόμα, αλλά μικρέ, το νου σου, ακόμα πετάνε πάνω από το κεφάλι σου. Αυτή την φορά κοίτα να έχεις κάπου να κρύψεις την ψυχή σου, και αγόρασε και μία ομπρέλα καλού κακού για τις ξαφνικές μπόρες.