Το σχόλιο της ημέρας

Ένας ανεστραμμένος κόσμος, του Ηλία Καραβόλια

Ο Ηλίας Καραβόλιας είναι Οικονομολόγος  με ειδίκευση Γενικής Θεωρίας και Οικονομικής Πολιτικής. Κατέχει Master of Arts από το European Institute of Philosophical  Anthropology

Όταν οι κυβερνήσεις σε κάθε χώρα επικαλούνται την παγκόσμια οικονομία για την ακρίβεια και τον πληθωρισμό εκ πρώτης όψεως δεν έχουν άδικο: αυτή είναι η πραγματικότητα. Κρύβουν όμως την ουσία καθώς δεν εξηγούν στις κοινωνίες κάθε κράτους ποιοί είναι οι κερδοσκοπικοί μηχανισμοί και ποιές οι καπιταλιστικές ανισορροπίες/στρεβλώσεις που πυροδοτούν την μείωση της αγοραστικής δύναμης και του διαθέσιμου εισοδήματος μας. Παρουσιάζουν σωστά οι πολιτικές ηγεσίες ως πηγή της αισχροκέρδειας, πχ. στην ενέργεια, την παγκόσμια γεωπολιτική αναταραχή. Και τον πληθωρισμό ως ένα σχεδόν ”φυσικό φαινόμενο” που το ”ζητάει” το πολύ χρήμα : η υπερβάλλουσα ρευστότητα που διοχέτευσαν στο πιστωτικό κύκλωμα οι κεντρικές τράπεζες εν μέσω πανδημίας.

Διαβάστε : «Είναι ο μεγαλύτερος πληθωριστικός κύκλος που έχει γνωρίσει η ΕΕ, η Ευρώπη εν τω συνόλω και ο πλανήτης, από τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο», είπε ο Έλληνας Υπουργός Ανάπτυξης στην Βουλή και προσέθεσε ότι « το φαινόμενο έχει σχέση με την καραντίνα, με τα μεγάλα πακέτα στήριξης που έδωσαν στις αγορές χρήμα που με κάποιον τρόπο πρέπει να απορροφηθεί, και το χρήμα, ως γνωστόν, καίγεται για τον πληθωρισμό, με τις γεωπολιτικές εξελίξεις στην Ευρώπη, με τον ανταγωνισμό στην αγορά φυσικού αερίου, με την επιτάχυνση των στόχων για την πράσινη ενέργεια που έχει θέσει η ΕΕ».

Υπερφιλελεύθερες λοιπόν κυβερνήσεις, πολιτικοί δηλωμένοι ανοιχτά ως υπέρμαχοι της κατάργησης του κοινωνικού κράτους και σχεδόν αλλεργικοί με έννοιες όπως ”δημόσια αγαθα”, χρησιμοποιούν ως επιχείρημα – χωρίς όμως να κατονομάζουν ευθέως – τις μονεταριστικές πολιτικές του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού για να δικαιολογήσουν την ακρίβεια που ροκανίζει τα πορτοφόλια μας. Καραντίνα, εκτύπωση χρήματος, γεωπολιτική, ενέργεια : τα σημαίνοντα γίνονται σημαινόμενα, τα προφανή στοιχεία δηλαδή της έκτακτης κατάστασης που όμως παίρνει χαρακτήρα μονιμότητας μιας ”δομικής ανισορροπίας” στην διεθνή οικονομία, γίνονται επιχειρήματα δικαιολόγησης του καπιταλιστικού και νεοφιλελεύθερου μοντέλου.

”Έτσι είναι ο καπιταλισμός, δεν μπορούμε να τον αλλάξουμε” λέει ουσιαστικά η εξουσία.Και αναρωτιέσαι αν τελικά αυτά δικαιούνται να τα διατυπώσουν οι πολιτικοί μιας άλλης ιδεολογίας (πχ.σοσιαλδημοκρατική, κεϋνσιανή) ή μιας άλλης σχολής σκέψης : αυτής περί ρύθμισης των αγορών και ενίσχυσης του κρατικού ρόλου στις οικονομίες. Αναποδογυρίζεται η νοημοσύνη μας, καταντά ανεστραμμένη εικόνα να ακούς τον συστημικό λόγο ως απόλυτα φυσιολογικό.

Το οτι δεν φταίει μια κυβέρνηση- σε κάθε δυτική χώρα- για την άνοδο του κόστους ενέργειας και του κόστους των καυσίμων, δεν συνεπάγεται οτι είναι άμοιρη ευθυνών απέναντι στους ελλιπείς ρυθμιστικούς μηχανισμούς εποπτείας των κερδοσκοπικών πρακτικών και αναχαίτισης των εξώφθαλμων ολιγοπωλιακών καρτέλ στις αγορές. Μπορεί δηλαδή να μιλάμε με ευκολία για παγκόσμιοποιημένης εκδοχής φαινόμενα όμως ο συντονισμός για να προστατευθούν οι πολίτες του ανεστραμμένου κόσμου απο την συγκυρία απαιτεί συντονισμό εθνικών πολιτικών και παρεμβάσεων.

Η εξουσία σε κάθε εθνική επικράτεια και οικονομία οφείλει οχι απλά να διατυπώνει με χαρακτηριστική άνεση την καπιταλιστική πραγματικότητα της κερδοσκοπίας( εκλογικεύοντας έτσι τις συστημικές στρεβλώσεις και τις ανισορροπίες που δημιουργούνται )αλλά πρέπει και να παρεμβαίνει με μέτρα και πρωτοβουλίες ώστε να περιορίζει την κερδοσκοπία. Οφείλει σε εθνικό επίπεδο να διαμεσολαβήσει ώστε το καναλιζάρισμα του χρήματος που εκδόθηκε απο τις κεντρικές τράπεζες να γίνει παραγωγικό και όχι παρασιτικό/καταναλωτικό που γεννάει το πληθωριστικό αποτέλεσμα. Οφείλει η κάθε κυβέρνηση να μην καταγγέλει απλά τις δυσχέρειες για το πέρασμα στην νέα πράσινη οικονομία αλλά να εξορθολογίσει το κόστος μετάβασης στην πολυδιαφημιζόμενη μετάβαση στην πράσινη ενέργεια : με ελεγχόμενη απολιγνιτοποίηση, δημιουργία δημόσιων υποδομών για ανανεώσιμες ενεργειακές πηγές, ορθολογική κατανομή επιδοτήσεων στον ιδιωτικό τομέα της ενέργειας, κ.α)

Όπως είναι επίσης απορίας άξιο να επικαλείσαι με χαρακτηριστική ευκολία τα lockdowns και την ποσοτική χαλάρωση όταν δεν μεριμνάς, σε επίπεδο εθνικής οικονομικής πολιτικής, για το τι θα συμβεί με τα υπέρογκα ιδιωτικά χρέη και τα επι πολλά χρόνια μή ρυθμισμένα κόκκινα δάνεια. Αυτά που πνίγουν και θα πνίξουν περαιτέρω επιχειρήσεις και νοικοκυριά ( ενώ με δημιουργική λογιστική ανακουφίζονται οι επώδυνες εγγραφές στους τραπεζικούς ισολογισμούς)

Ζούμε το φαινόμενο του ανεστραμμένου κατοπτρισμού της πραγματικότητας που δυστυχώς θρέφει ακόμα τις ρίζες της παρασιτικής, εικονικής και χάρτινης οικονομίας. Των παρατεταμένων αρνητικών επιτοκίων που έστελναν χρήμα στις μετοχές και οχι στην παραγωγή, το πραγματικό εμπόριο και την πραγματική ζήτηση, δεδομένης της υποτίμησης μισθών και εισοδημάτων και της υπερσυσσώρευσης πλούτου απο τις ελίτ (ενώ τρέχουν τα υπέρογκα κρατικά και ιδιωτικά χρέη).

Οι κυβερνήσεις δεν είναι άμοιρες ευθυνών για την κοινωνικά ασύμφορη μονεταριστική λογική των κεντρικών τραπεζών. Δεν αντιστάθηκαν και δεν παρουσίασαν ορθολογικές εναλλακτικές πολιτικές αναχαίτισης της διογκούμενης νομισματικής πολιτικής στήριξης του χρηματοπιστωτικού τομέα εις βάρος των παραγωγικών και βιομηχανικών κλάδων.

Όταν λοιπόν επικαλείσαι τα προφανή, ως φιλελεύθερη πολιτική ηγεσία, πρέπει να περιγράφεις στον απλό πολίτη ότι το καπιταλιστικό δεδομένο είναι η πληθωριστική έκρηξη. Είναι οι φούσκες στα χρηματιστήρια, η πρωτοφανής μετάλλαξη των βασικών συντελεστών παραγωγής( κεφάλαιο, εργασία, τεχνολογία) και η υπερσυγκέντρωση τους απο ολιγοπώλια. Αν αρνούνται να φορολογήσουν αυτό τον υπερπλούτο οι κυβερνήσεις, αν με τα συστημικά ΜΜΕ ενισχύουν την αφελή θεωρία περί απώθησης επενδύσεων επειδή θα φορολογηθεί ο παρασιτικός υπερπλουτισμός απο άνοδο μετοχών και χρηματοοικονομικών κερδών, τότε οι ανισότητες και η καθίζηση των μικρομεσαίων εισοδημάτων θα συνεχίζεται παράλληλα με μόνιμες πληθωριστικές πιέσεις.

Καλό είναι να σπάσουμε αυγά, να επιβάλλουμε στο τραπεζικό σύστημα κανόνες ώστε οι πιστώσεις για νέες επενδύσεις να ξεκολλήσουν απο τα κατώτατα σχεδόν ιστορικά όρια. Προεξοφλείται στα διεθνή χρηματιστήρια, για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία, μια υπέρογκη κερδοφορία τεχνολογικών ολιγοπωλίων. Και αυτό όταν το μεγαλύτερο ποσοστό των μεγάλων παραδοσιακών βιομηχανικών εταιρειών αλλά και αυτών στις υπηρεσίες, υπολειτουργεί ή συντηρείται με κρατικό χρήμα-χρέος.

Εν κατακλείδι: καλό είναι να τα ρίχνουμε όλα στην διεθνή συγκυρία αλλά να εξηγούμε στον μεροκαματιάρη μισθωτό και ελεύθερο επαγγελματία, στον υπερχρεωμένο μικρομεσαίο επιχειρηματία, ότι τα λεφτά που του λείπουν για να πληρώνει χρέη και λογαριασμούς, κάπου αλλού τα φωλιάζει ο καπιταλισμός. Δεν βλάπτει να ονομάζουμε την πηγή του κακού….


Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.
The article expresses the views of the author iPorta.gr

Βιβλίο: ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΕ ΔΕΚΑ ΠΡΑΞΕΙΣ”, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΙΛΝΤΙΣΙ

SHARE
RELATED POSTS
Σχόλιο για το εμβόλιο της Astra Zeneca, του Νίκου Βασιλειάδη
28-2-2017: το σχόλιο της ημέρας, του Πάνου Μπιτσαξή
Πατριάρχης Μόσχας, Κίνα και κυνική διπλωματία σε πτώματα παιδιών, του Πάνου Μπιτσαξή

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.