Ο Γιάννης Πανούσης είναι Ομότιμος Καθηγητής Εγκληματολογίας του Παν/μιου Αθηνών.

Διαβάστε όλα τα άρθρα του Γιάννη Πανούση ΕΔΩ

Ξενέρωτοι καρα-μπουζουκλήδες

Μιά πόλη για εμένα,

εμένα που δεν έχω κάτι δικό μου

Μαριλένα Κολλάρου, Άδεια πόλη

Είναι γνωστός ο κοινωνικός σουσουδισμός και  η πανταχού παρούσα  ψηλομυτίαση της διανόησης

Όμως το να επιχειρούν να κατα-κρίνουν την αγάπη του κόσμου για τον εκλιπόντα τραγουδιστή Βασίλη Καρρά με τσιτάτα του Derrida, του Baudrillard και άλλων μετανεωτερικών [δήθεν] κοινωνιολογούντων και φιλοσοφούντων, αποδεικνύει πόσο λάθος διαβάζουν ή πόσο μισούν την πραγματικότητα [ζώντας σ’ένα δικό τους κλειστό σύμπαν αυτοβαυκαλισμού κι αυτοδικαίωσης]

Δεν ήμουνα ποτέ λάτρης των τραγουδιών του Καρρά. Στις στιγμές ερωτικής απογοήτευσης προτιμούσα ν’ακούω Καζαντζίδη και Μητροπάνο.

Αναλύοντας όμως τα πράγματα ψύχραιμα κι όχι μυωπικά ή ιδεοληπτικά κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ο Καρράς δεν λατρεύεται ‘σαν φαινόμενο’. Συγκέντρωνε παρα πολλές ιδιότητες, που σωρευόμενες, έδωσαν αυτή την εκπληκτική –για τη μίζερη εποχή μας-εικόνα αγάπης και θλίψης

Σταχυολογώ: πόντιος, φτωχός, μεροκαματιάρης, παοκτζής, σύμβολο της Θεσσαλονίκης [κι όχι ‘μεταπράτης’ στην Αθήνα], απλός, κιμπάρης, πονόψυχος, πραγματικός αλληλέγγυος  στην ανάγκη του άλλου [κι όχι ‘δικαιωματιστής’ με το κομμάτι, δι’ίδιον όφελος και χωρίς κόστος], μπεσαλής, υποστηρικτής των νέων καλλιτεχνών, τροβαδούρος του έρωτα…τί άλλο πρέπει να χαρακτηρίζει έναν άνθρωπο, ο οποίος τραγουδούσε στη νύχτα επί 50 και πλέον χρόνια χωρίς να φθαρεί από τη δόξα και το χρήμα; ξέρουμε πολλούς ανθρώπους της πολιτικής, των γραμμάτων και των τεχνών, της επιστήμης, που να διακρίνονται από τέτοια στοιχεία;

Ένα μυριοστό της αγάπης και της αναγνώρισης αν είχαν [ή αν ελπίζουν να έχουν ] οι κλειστοφοβικοί και οι[τάχαμου] ανήκοντες στην πνευματική ελίτ της χώρας [sic] εισαγγελείς της ‘καψούρας’, ίσως να ζήλευαν λιγότερο

ΥΓ. “Θέλω να μιλήσουμε για την προδοσία…αργότερα θ’ασχοληθώ με τις μάσκες” [Στ.Σταυρόπουλος, Κατά τον δαίμονα εαυτού]