Ο Δημήτρης Κατσούλας είναι συνταξιούχος του Ταμείου Νομικών. Παρουσιάζεται: “Εν συντομία λοιπόν, έχουμε και λέμε: Με καταγωγή από την Μεσσηνία, αποφάσισα εν μέσω Πανδημίας COVID-19, να αποχωριστώ την Ελλάδα και να εγκατασταθώ στο Μιλάνο, βρίσκοντας διέξοδο στις αναζητήσεις μου Μουσική και Θέατρο, όπου παραμένουν οι μεγάλες μου Αγάπες. Μότο ζωής: ΥΠΝΟΣ, Ο ΜΙΣΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ|

Ο άδικος χαμός ενός καλλιτέχνη που ταυτίστηκε με τις αναμνήσεις και τα βιώματα μιας γενιάς, δεν προκάλεσε μόνο βαρύ πένθος αλλά και μια εκκωφαντική απαίτηση για αλήθεια και κάθαρση. Το κύμα λατρείας και οδύνης του κόσμου λειτούργησε ως καταλύτης, στρέφοντας τα φώτα της δημοσιότητας στα σκοτεινά σημεία της υπόθεσης, αναγκάζοντας τους αρμόδιους φορείς να δράσουν με αστραπιαία αντανακλαστικά.

Μέσα από τον τραγικό επίλογο της ζωής του, ο Γιώργος Μαζωνάκης κατάφερε, έστω και με αυτόν τον ύστατο, οδυνηρό τρόπο, να ξεσηκώσει έναν βαθύ θεσμικό έλεγχο. Η άμεση παρέμβαση των Δικαστικών Αρχών, η αναβάθμιση των κατηγοριών και η προφυλάκιση των εμπλεκομένων ιατρών, έστειλαν ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση: Οι Αρχές σκάβουν βαθιά, φέρνοντας στο φως πρακτικές, παραλείψεις και ψηφιακά ευρήματα, που υπό άλλες συνθήκες θα έμεναν στο σκοτάδι.

Η θυσία του αγαπημένου τραγουδιστή έγινε η ασπίδα για πολλούς άλλους ανυποψίαστους πολίτες. Η κινητοποίηση του Κρατικού μηχανισμού και η αυστηρή στάση της Δικαιοσύνης απέναντι σε ιατρικές πρακτικές που θέτουν σε κίνδυνο την ανθρώπινη ζωή, λειτουργούν πλέον ως ανάχωμα προστασίας για το κοινωνικό σύνολο. Το κοινό, με την ακλόνητη πίστη και την αγάπη του προς το πρόσωπό του, διασφάλισε ότι η μνήμη του δεν θα σβήσει αθόρυβα, αλλά θα παραμείνει ζωντανή ως μια μόνιμη υπενθύμιση για την ανάγκη διαφάνειας, ευθύνης και κάθαρσης στην Υγεία.

Ο επίλογος αυτής της τραγωδίας δεν μπορεί να γραφτεί μόνο μέσα από τις Δικαστικές αίθουσες· πρέπει να περάσει και από τη συλλογική ευθύνη όλων όσων ήσαν πελάτες του εν λόγω ιατρείου, διότι τις ημέρες που ακολούθησαν την αποκάλυψη της δράσης των συγκεκριμένων ιατρών, έγινε σαφές μέσα από επώνυμες καταγγελίες ότι το κατώφλι του ιατρείου τους στο Κολωνάκι δεν το είχε περάσει μόνο ο αδικοχαμένος καλλιτέχνης, αλλά και δεκάδες άλλοι επώνυμοι της Δημόσιας ζωής.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, που με την παρουσία ή την έμμεσή τους στήριξη προσέδιδαν – άθελά τους – μια επίφαση εγκυρότητας και αίγλης σε επικίνδυνες, παράνομες πρακτικές, έχουν πλέον μια ξεκάθαρη ηθική υποχρέωση: Δεν πρέπει να κρύβονται πίσω από την ανωνυμία ή τον φόβο του κοινωνικού στίγματος. Έχουν χρέος απέναντι στη μνήμη του καλλιτέχνη, αλλά και σε κάθε ανυποψίαστο πολίτη, να βγουν μπροστά και να μιλήσουν. Κάθε μαρτυρία, κάθε λεπτομέρεια για τις μεθόδους που βίωσαν, είναι ένα ακόμα όπλο στα χέρια των Αρχών για να ξηλωθεί επιτέλους αυτό το δίκτυο της εμπορίας ελπίδας.

Σε μια κοινωνία που συγκλονίζεται από μια τέτοια απώλεια, η σιωπή των γνωστών προσώπων ισοδυναμεί με συνενοχή. Η δικαίωση και η κάθαρση απαιτούν τη φωνή όλων.