Ο Δημήτρης Κατσούλας είναι συνταξιούχος του Ταμείου Νομικών. Παρουσιάζεται: “Εν συντομία λοιπόν, έχουμε και λέμε: Με καταγωγή από την Μεσσηνία, αποφάσισα εν μέσω Πανδημίας COVID-19, να αποχωριστώ την Ελλάδα και να εγκατασταθώ στο Μιλάνο, βρίσκοντας διέξοδο στις αναζητήσεις μου Μουσική και Θέατρο, όπου παραμένουν οι μεγάλες μου Αγάπες. Μότο ζωής: ΥΠΝΟΣ, Ο ΜΙΣΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ|

Άλλη μια ταράτσα, άλλο ένα κενό, άλλη μια παιδική ψυχή που συνθλίφθηκε κάτω από το βάρος μιας κοινωνίας που έμαθε να μετρά την ανθρώπινη αξία με βαθμούς, επιδόσεις και κοινωνικά ‘κουτάκια’. Η τραγωδία στην Ηλιούπολη δεν είναι ένα ‘ατυχές περιστατικό’ ούτε μια ‘στιγμιαία έκρηξη εφηβικής απελπισίας’. Είναι το καθρέφτισμα της δικής μας απόλυτης αποτυχίας, κορίτσι μου.

Πόση υποκρισία μπορεί ν’ αντέξει αυτή η κοινωνία; Σοκαριζόμαστε μπροστά στις κάμερες, ψιθυρίζουμε μια ψεύτικη συμπόνια στη γειτονιά, αλλά την επόμενη μέρα συνεχίζουμε το ίδιο αδιάφορο βιολί μας. Συνεχίζουμε να φορτώνουμε τις πλάτες 17χρονων παιδιών τα δικά μας απραγματοποίητα όνειρα, με το άγχος της επιτυχίας, με τον τρόμο της ‘απογοήτευσης’. Μερικοί ομίλησαν για κατάθλιψη που σε είχε περικυκλωμένη, ομορφιά της ζωής, ανθί των νιάτων σου. Τρίχες… Εμείς ευθυνόμαστε κορμοστασιά μου ευθυτενή επειδή επιτρέψαμε σε ένα εκπαιδευτικό αλλά και κοινωνικό σύστημα-κρεατομηχανή να δημιουργηθεί. Επιτρέψαμε σε ένα σάπιο σύστημα που ανεχθήκαμε να ορθωθεί, ώστε να μη χωρά ένα παιδί στα καλούπια του εάν δεν επιτύχει στις Πανελλαδικές του Εξετάσεις. Το κάναμε να νιώθει άχρηστο, αποβλητέο από την κοινωνία, ξένο και μη ικανό να πραγματοποιήσει τα όνειρά του, τις προσδοκίες του, τα ‘θέλω’ του.

‘Αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα…’, έγραψες στο σημείωμα- χαστούκι προς την κοινωνία, ελπίδα της ζωής, καμάρι των γονιών σου, Κορίτσι μου. Γι αυτή την απεγνωσμένη κραυγή σου, η κοινωνία θα πρέπει να ντρέπεται, το ολιγότερο! Ο κόσμος που σου παραδώσαμε δροσιά μου, είναι άπονος, ψυχρός και σφόδρα ανταγωνιστικός, πέρα από την βαθιά μοναχικότητα στην οποία έχει παραδοθεί. Ένας κόσμος, που ασχολείται μόνον με τα παιδιά του τότε και μόνον τότε όταν γίνονται ‘θέμα’ στις (παραποιημένες) ειδήσεις.

Είμαστε ένοχοι, κύριοι. Είμαστε ένοχοι για κάθε φορά που προσπερνούμε τη θλίψη στα μάτια ενός εφήβου ως ‘ένα κυκλοθυμικό γεγονός’. Ναι, είμαστε ένοχοι για κάθε φορά που πιέζουμε για το ‘Άριστα’, αδιαφορώντας για το αν η ψυχή του παιδιού έχει γίνει πλέον κομμάτια, δύσκολα συναρμολογούμενα. Ένοχοι γιατί μάθαμε στα παιδιά να φοβούνται την αποτυχία περισσότερο από όσο αγαπούν τη ζωή.

Ας σταματήσουμε να αναρωτιόμαστε υποκριτικά ‘Γιατί;’, ‘Τι έφταιξε;’. Η απάντηση βρίσκεται στις δικές μας απαιτήσεις, στην δική μας εκκωφαντική σιωπή, στην δική μας ανικανότητα να δημιουργήσουμε ένα δίχτυ ασφαλείας, μια αγκαλιά, όπου συμπυκνωμένα θα μπορούσε να έχει ως εξής: ‘Και όπως είσαι παιδί μου, είσαι υπέρ το δέον αρκετός’.

Η Ηλιούπολη δεν είναι μια τοπική είδηση. Είναι το δικό μας συλλογικό χαστούκι. Και το αίμα αυτών των παιδιών, λερώνει τα χέρια ενός κόσμου που αρνείται ν’ αλλάξει ή δεν του δίνονται οι ευκαιρίες ν’ αλλάξει.

Από εμένα Κορίτσι μου, ένα άσπρο τριαντάφυλλο στο θρανίο σου αφήνω.