Μαρία Αναγνωστοπούλου

Στέρεψαν τα χέρια που άλλοτε έδιναν πόσιμα όνειρα

Σε όσους είχαν ανάγκη

Στράγγιξε και η καρδιά

Από τα τόσα δάκρυα

Κι έγινε τοπίο ξηρασίας να το βαρά ο ήλιος

Έγινε μονοπάτι δύσβατο η ζωή

Πονώντας τα πόδια που σέρνονται πάνω του

Χάθηκαν και τα άστρα που περίμενα να πέσουν τ’ ατελείωτα βράδια

Κάνοντας ευχή

Αθήνα, 29-11-15