Ο Ηλίας Καραβόλιας είναι Οικονομολόγος  με ειδίκευση Γενικής Θεωρίας και Οικονομικής Πολιτικής. Κατέχει Master of Arts από το European Institute of Philosophical  Anthropology.

Έχουμε απωθήσει τις λέξεις, ζούμε με μόνιμο φόβο να βλέπουμε την πίσω όψη της πραγματικότητας (που ναι, είναι παγκόσμια )

Πχ ξεχάσαμε ότι ο ιδρώτας έχει υψηλό τόκο, και η αγοραστική δύναμη που πέφτει απλά αυξάνει αυτό τον ιδρώτα μας, δηλαδή υπεξαιρεί τον βίο μας, τον χρόνο και την υγεία μας ;

Αλλά μέσα την διεθνή αστάθεια, αλήθεια τώρα : τι σταθερότητα είναι αυτή στον τόπο μας ,όταν δεν σταθεροποιεί τις απώλειες από τον ιδρώτα των πολλών ;

Ή μήπως τελικά «σταθερές» πρέπει να μείνουν οι διαφορές μεταξύ μας, το τι μένει στις τσέπες του καθενός( που ψηφίζει) και θα βρεθεί μετά την πιθανή ύφεση με ρευστό να αγοράζει οτιδήποτε θα απαξιωθεί ; ( ο πληθωρισμός ανεβάζει και τις τιμές των περιουσιακών στοιχείων , για όσους δεν το ξέρουν : το αποτέλεσμα του, η έλλειψη ρευστότητας για χρέη και ανελαστικές δαπάνες λόγω μείωσης αγοραστικής δύναμης, οδηγεί πολλούς να ξεπουλάνε περιουσία στους έχοντες ρευστότητα – το φάντασμα της Βαϊμάρης αφορούσε τον λαό, την μάζα που το λίγο χρήμα της δεν είχε αξία : όχι όσους έκρυβαν το πλεονάζουν χρήμα, δεν το έβγαζαν στην αγορά και μετά περίμεναν να μαζέψουν περιουσίες χρεωμένων πιο φθηνά)

Στην Ελλάδα μας λένε λοιπόν ότι δεν έπεσε το πραγματικό εισόδημα, αναβαθμίστηκε το χρηματιστήριο και η οικονομία, γράφουμε υπέρ πλεονάσματα, αποπληρώνουμε χρέος, αυξήθηκε το ΑΕΠ, γίνονται επενδύσεις, βελτιώνεται η παραγωγικότητα με το  ψηφιακό θαύμα και τη ΤΝ, άρα θα αυξηθεί  περαιτέρω για όλους το εισόδημα, το κέρδος και ο μισθός. Καμία αντίρρηση – σωστοί οι αριθμοί.

Αναρωτιέμαι : μπορούμε με βάση όλα τα παραπάνω να κατανοήσουμε την σχέση πχ της επίδρασης και του χρόνου στο βίο του καθενός, την μείωση του άγχους του, με έννοιες όπως η ακρίβεια και το εισόδημα, από όλα τα παραπάνω ;

Και κυρίως : έχουμε άραγε  καταλάβει τι θα κάνει τελικά, και γιατί  είναι έντονος ο πληθωρισμός  στη ζωή μας ενώ εμείς αναβαθμιζόμαστε ως οικονομία και φτιάχουν οι δείκτες μας ;

Ή μήπως βολευόμαστε να εξηγούμε ότι το σύμπτωμα (πληθωρισμός) οφείλεται εντελώς στην βολική αιτία :  γεωπολιτική αστάθεια, πόλεμοι, κρίση σε καύσιμα πρώτες ύλες και εφοδιάστηκες αλυσίδες.

Θα θυμίσω κάποιους ορισμούς από δυο μεγάλα διαφορετικά σε ιδεολογία μυαλά της ανθρωπότητας ( δεν βλάπτει η σοφία των νεκρών σπουδαίων αντρών, όταν οι πάντες σήμερα ερμηνεύουν «ορθόδοξα» την  πραγματικότητα ) :

«Μέσω μιας συνεχιζόμενης διαδικασίας πληθωρισμού, οι κυβερνήσεις μπορούν να δημεύσουν, μυστικά και απαρατήρητα, ένα σημαντικό μέρος του πλούτου των πολιτών τους»

(J. M. Keynes)

«Ο πληθωρισμός είναι η μοναδική μορφή φορολογίας που μπορεί να επιβληθεί χωρίς νομοθεσία”

( Milton Friedman)

Ας κατανοήσουμε ότι η τσέπη μας δεν είναι απλά συνδεδεμένη με τον ιδρώτα, αλλά και με το μυαλό μας αφού υιοθετούμε τις απίστευτες βιοπολιτικού στόχου ορθόδοξες «πειθαρχίες» που μας επιβάλλονται έντονα ( και με τις οποίες συμφωνούν με ευκολία δήθεν ορθολογικοί, που ανήκουν φυσικά «ταξικά» στο πάνω μέρος της τραμπάλας διεύρυνσης των ανισοτήτων)

Ναι : το πρόβλημα του πληθωρισμού, της ακρίβειας στα καύσιμα- και μετά στα υπόλοιπα αγαθά είναι παγκόσμιο φαινόμενο .

Και φυσικά η αντιμετώπιση του περιορίζεται από μονεταριστικές ρήτρες και όρια δημοσιονομικού επιπέδου.

Η Ελλάδα είναι 26η χώρα σε αγοραστική δύναμη στην ΕΕ (τελευταίοι δηλαδή) και είμαστε στην 4η-5η θέση αυτή την στιγμή με τα ακριβότερα καύσιμα.

Παράλληλα παραμένουμε στην 3η θέση με τους υψηλότερους ειδικούς φόρους κατανάλωσης ( που αποτελούν το 62% της τελικής τιμής, ενώ ο μ.ο στην Ευρώπη είναι 45%,τα στοιχεία είναι επίσημα)

Την ίδια ώρα είμαστε πρωταθλητές στο δημοσιονομικό πλεόνασμα μεταξύ των 27 χωρών (και φυσικά έχουμε, σε σχέση με τις υπόλοιπες υπερχρεωμένες χώρες, το πλέον ρυθμισμένο και βιώσιμο μακροπρόθεσμα χρέος, αν και το μεγαλύτερο – και καυχιόμαστε ότι το αποπληρώνουμε σε καιρό πανάκριβου χρήματος)

Εάν λοιπόν εδώ και 5 μήνες τώρα που διαρκεί το ράλι τιμών, είχε σταδιακά μειωθεί στην Ελλάδα μέχρι και 20% μόνο ο ΕΦΚ καυσίμων, καμία σχέση δηλαδή με απόκλιση από ρήτρες διαφυγής και παραβίαση δημοσιονομικών περιορισμών, τώρα θα είχαμε όφελος στην αντλία περίπου 0,18 λεπτά ( το 2,28 θα ήταν 2,10)

Αλλά : μέσα στο 5μηνο θα εξοικονομούσε κάθε νοικοκυριό αρκετά λεφτά και φυσικά οι υπολογισμοί από πολλαπλασιαστές κατανάλωσης και σταυροειδείς ελαστικότητες τιμών, δείχνουν cross sections αποτελέσματα : θα ισοφάριζαν αρκετά δηλαδή την απώλεια αγοραστικής δύναμης από ακρίβεια άλλων αγαθών της καθημερινότητας.

Και πάμε στο δημοσιονομικό κόστος : οι περισσότεροι αναλυτές (σε σοβαρά sites) έγραφαν και γράφουν ότι  δεν θα ξεπερνούσε – με τα δεδομένα της κατανάλωσης λόγω τουρισμού /καλοκαιριού – στην χειρότερη τα 350 εκατ. ευρώ για όλο το προηγούμενο 5μηνο ( δηλαδή το πλεόνασμα θα είχε απώλειες χαμηλότερες του 3,5 % της ποσότητας του στο φετινό 10μηνο. Επαναλαμβάνω : οι υπολογισμοί είναι από σοβαρά οικονομικά sites – όχι μόνο δικοί μου)

Ενδεχομένως δε να μην υποχωρούσαμε καν στην 2η θέση πανευρωπαϊκά ( ο τουρίστας όταν γλιτώνει σε καύσιμα, κάτι άλλο θα ξοδέψει, δεν ήλθε για αποταμίευση)

Μπορεί λοιπόν κάποιο σαΐνι από την κυβέρνηση να μας εξηγήσει γιατί δεν έκαναν – και δεν κάνουν τίποτα – όλο αυτό τον καιρό ούτε στην αρχή ούτε μετά την εκτόξευση των τιμών ;

Και γιατί λένε αισχρά ψέμματα ότι στις άλλες χώρες δεν απέδωσε το μέτρο ; Δείτε όποιο δημοσίευμα θέλετε για άλλες χώρες : όχι μόνο έπεσαν οι τιμές, αλλά και μεσοπρόθεσμα  δεν γεννήθηκαν  μεγάλες αποκλίσεις εσόδων στα δημόσια έσοδα. αφού η ροπή για κατανάλωση σε άλλα διαρκή αγαθά παραμένει σταθερή.

Η επιμονή ακαμψία με την ορθοδοξία της μη οριζόντιας επιβολής μέτρων, αφού λέει ευνοούνται ανομοιογενώς και οι εύποροι, ειλικρινά όχι μόνο μας ξεπερνά αλλά και μας προσβάλει.

Και είναι ανάξια σχολιασμού βασικά η λογική «δεν βοηθάμε τους πολλούς που υποφέρουν, επειδή έτσι ευνοούνται και οι λίγοι που αντέχουν»( άκουσον – άκουσον, σοσιαλιστικές ευαισθησίες μονεταριστικών μυαλών)

Εν κατακλείδι : για πολλούς και διάφορους λόγους, ο Τραμπ, ο Πούτιν, οι Κινέζοι, οι Άραβες, τα μεγάλα διεθνή ενεργειακά ολιγοπώλια, θέλουν πληθωρισμό – βολεύει, και γεννά κέρδος, μέχρι φυσικά να εξαθλιώσει μάζες του πληθυσμού ( οπότε και θα βλάψει μελλοντική ζήτηση ) αλλά και μέχρι να οδηγήσεισε μη αναστρέψιμα επίπεδα στα κόστη παραγωγής, διανομής)

Δεν έχει πολλά περιθώρια μια χώρα περιφερειακή της Ευρώπης να αντιμετωπίσει υπέρ της κοινωνίας της ,αυτό το παγκόσμιο παίγνιο ανόδου τιμών.

Αφού όμως είμαστε υποτίθεται «όαση», δηλαδή σε κανονικότητα, σταθερότητα, αφού ισορροπούμε δημοσιονομικά, αναβαθμιζόμαστε από ξένους οίκους, αφού είμαστε «πρότυπο» ανάκαμψης στην ευρωπαϊκή και διεθνή οικονομία, γιατί άραγε μας χτυπάει αρκετά χειρότερα ο πληθωρισμός από τις υπόλοιπες οικονομίες ;

Μαζοχιστικές τάσεις αναπτύσσουμε ή μήπως εθελοτυφλούμε τι έρχεται αν πέσει και άλλο το εισόδημα, και τι πρέπει να συμβεί ώστε να μην διευρυνθούν οι ανισότητες και καθηλωθεί περαιτέρω ο βίος των πολλών ;

Ως πότε κάποιοι τύποι της κυβέρνησης, και φερέφωνα τους, θα μας πουλάνε αυτή την αντίφαση μη παρέμβασης ως «φυσιολογική» αφού ευημερούμε και αντέχουμε ;

Λέτε οι υψηλές θέσεις στο Eurogroup να έκαναν την εξουσία μας να ξεχάσει ότι καταναλώνουμε  μεν όλοι, αλλά οι πολλοί χρωστάνε και άρχισαν να αγκομαχούν ;

Μήπως ξέχασε η εξουσία ότι τα καράβια που κουβαλάνε τα καύσιμα, τα διυλιστήρια και τα πρατήρια δεν ανήκουν στον λαό ; Ή μήπως έχουμε super markets γεωργικών συνεταιρισμών με εγχώρια προϊόντα ;

Ας εξηγήσουμε στον κόσμο, έξω από ρητορική  για ρήτρες και μη οριζόντιες παρεμβάσεις, έξω από σκιάχτρα για πιθανό εκτροχιασμό της οικονομίας, πως συνδέονται τα Στενά του Όρμουζ με την τιμή της φέτας που παράγεται  στην Ήπειρο και το λάδι στην Καλαμάτα.

Επειδή συνδέονται φυσικά ( υψηλό ενεργειακό κόστος, υψηλό κόστος πρώτων υλών και παραγωγής, περιθώρια κέρδους διανομής, άρα ακριβότερη λιανική τιμή στο ράφι )δεν είναι δουλειά της κυβέρνησης να  βρει στην αλυσίδα αυτή μέσα την «στεγανοποίηση» και να ρυθμίσει την ροή της ακρίβειας ;

Ή δεν έχει ακούσει το επιτελείο των άριστων για τις αναλύσεις κόστους /οφέλους σε συσχετισμούς μείωσης ειδικών  φόρων, εποπτείας και ρύθμισης εφοδιαστικής αλυσίδας ;

Ούτε για την δημιουργία κλιμακωτής μείωσης ειδικών φόρων  που ανακυκλώνει καταναλωτικές ροές, χωρίς τελικά να μειώνει δημόσια έσοδα ενώ παράλληλα ελαφρύνει – έστω οριακά -την βίαιη επίθεση του πληθωρισμού και της κερδοσκοπίας ολιγοπωλίων, σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας ;

Ξαναλέω : τι σταθερότητα είναι αυτή όταν δεν σταθεροποιεί τις απώλειες από τον ιδρώτα των πολλών ;

Μήπως «σταθερές» πρέπει να μείνουν τελικά οι διαφορές στις τσέπες του κόσμου που ψηφίζει ;