Ο Δημήτρης Κατσούλας είναι συνταξιούχος του Ταμείου Νομικών. Παρουσιάζεται: “Εν συντομία λοιπόν, έχουμε και λέμε: Με καταγωγή από την Μεσσηνία, αποφάσισα εν μέσω Πανδημίας COVID-19, να αποχωριστώ την Ελλάδα και να εγκατασταθώ στο Μιλάνο, βρίσκοντας διέξοδο στις αναζητήσεις μου Μουσική και Θέατρο, όπου παραμένουν οι μεγάλες μου Αγάπες. Μότο ζωής: ΥΠΝΟΣ, Ο ΜΙΣΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ|

Το Μαξίμου, μήνες τώρα τελεί υπό κατάσταση μόνιμου νευρικού κλονισμού, καθώς ο Αντώνης Σαμαράς ετοιμάζει το δικό του «αντάρτικο» με την κυοφορούμενη ίδρυση κόμματος, προκαλώντας κρύο ιδρώτα στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ο Πρωθυπουργός βλέπει πλέον τον πολιτικό του εφιάλτη να παίρνει σάρκα και οστά, καθώς η Ιστορία απειλεί να επαναληφθεί όχι απλώς ως φάρσα αλλά και ως τραγωδία ταυτοχρόνως.

Ο τρόμος του Μαξίμου έγκειται στον ουκ ευκαταφρόνητο αριθμό φυγής παραδοσιακών δεξιών ψηφοφόρων με τις αναμενόμενες διαρροές από την δεξαμενή την οποία μέχρι χθες θεωρούσε «δεμένη» και «αστείρευτη». Η Κυβερνητική πλειοψηφία κινδυνεύει να μετατραπεί όχι απλώς σε κινούμενη άμμο αλλά σε κομμάτια-θρύψαλα με την απώλεια ελέγχου εκ μέρους του σημερινού αρχηγού της. Το Ιστορικό τραύμα του 1993 (θα πρέπει να το θυμάται πολύ καλά ο κ. Μητσοτάκης και η οικογενειοκρατία), αναμένεται με τρόμο να επαναληφθεί. Είναι, βλέπετε, ανεξίτηλα γραμμένα τα γεγονότα αυτά, που δεν σβήνουν ποτέ από τη μνήμη του Ελληνικού λαού.

Η εσωκομματική ανταρσία είναι αναμενόμενη, κι αυτή θα την επιφέρει ο πρώην Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς. Το τέλος της Κεντροδεξιάς ηγεμονίας Μητσοτάκη με την επάνοδο στα πολιτικά πράγματα του Μεσσήνιου πολιτικού, έρχεται να καταργήσει το προφίλ της παντοδυναμίας του άλλοτε κραταιού Μητσοτάκη.

Ο Πρωθυπουργός, που πίστευε ότι μεταλλάσσοντας τη Ν.Δ. σ’ ένα απέραντο, ενιαίο και συμπαγές ιδεολογικό ρεύμα όπως την είχε στα όνειρά του «καταχωρημένη» και στο ότι θα κυβερνούσε εσαεί χωρίς αντίπαλο, παύει πλέον να ισχύει. Τώρα, με το υπό (αναμενόμενη) ίδρυση κόμμα Σαμαρά, βρίσκεται όχι απλώς χωρίς αντίπαλο αλλά εγκλωβισμένος και στριμωγμένος στην γωνία κυριολεκτικά. Ίσως να διαφεύγει του κ. Μητσοτάκη ότι ο κ. Σαμαράς δεν είναι ένας τις εσωκομματικός επικριτής. Είναι ο άνθρωπος που κρατά το «Πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων» της παράταξης, κι αυτό θα πρέπει να το γνωρίζει πολύ καλά ο σημερινός αρχηγός της Ν.Δ. Κάθε κίνηση του Μεσσήνιου πολιτικού απογυμνώνει το Μαξίμου από το δεξιό του ακροατήριο, αφήνοντάς τον να ηγείται ενός κόμματος-κελύφους, το οποίο βρίθει μεταγραφών από το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ της εποχής Σημίτη. Ο τρόμος στην Κυβερνώσα παράταξη δεν είναι απλώς εκλογικός, είναι υπαρξιακός για το Σύστημα εξουσίας Μητσοτάκη και την αλαζονεία που τον έχει κυριεύσει.

Στον Κυριάκο Μητσοτάκη – ο οποίος ζει μέσα στον απόλυτο πολιτικό εφιάλτη του –, έρχεται να προστεθεί και η βαριά, καθοριστική σκιά του Κώστα Καραμανλή, ο οποίος ουκ ολίγες φορές έχει κατακεραυνώσει τις πολιτικές του, κάνοντάς τον να το σκεφθεί πολλές φορές ,αλλά επιστροφή πλέον τα πράγματα δεν έχουν. Η ρήξη υπήρξε, τώρα όμως λαμβάνει διαστάσεις ανεξέλεγκτες, όχι με το να απειλείται απλώς το οικοδόμημα της Κεντροδεξιάς πολυκατοικίας, αλλά να ταρακουνιέται συθέμελα.

Οπότε, συνοψίζοντας, έχουμε δυο τινά που έχουν κάνει τον αρχηγό της Ν.Δ. να έχει χάσει τον ύπνο του: α) Από την μια πλευρά ο Σαμαράς βγαίνει μπροστά, κρατώντας το λάβαρο της ιδεολογικής καθαρότητας, και β) Ο Καραμανλής προσφέρει το βαρύ του όνομα ως εγγύηση του Καραμανλικού ακροατηρίου, ενάντια στην σύγχυση και στην αοριστία που έχει επιφέρει ο αλαζών στην παράταξη. Αποτέλεσμα αυτής της σύμπραξης είναι: Τόσον βουλευτές αλλά και στελέχη της Ν.Δ. να βλέπουν με θετικό μάτι τη νέα κίνηση Σαμαρά, και τούτο συμβαίνει επειδή αισθάνονται πιο ασφαλείς κάτω από τη διπλή αυτή ομπρέλα.

Υπολόγιζε ο Πρωθυπουργός ότι μόνος ο Αντώνης Σαμαράς, ήταν  διαχειρίσιμος, αν και εξαιρετικά ενοχλητικός αντίπαλός του. Τώρα όμως, η σύμπραξη με τον Κώστα Καραμανλή αλλάζει ριζικά τους συσχετισμούς. Δεν πρόκειται απλώς για μια ακόμη διάσπαση, αλλά για την ολική αμφισβήτηση της Πρωθυπουργικής του ηγεμονίας από τους δύο ζωντανούς πυλώνες της παράταξης της Ν.Δ.

Κάθε κοινή εμφάνιση των δυο πρώην Πρωθυπουργών, είναι και από ένα βέλος προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη που εκτοξεύεται τόσον για τα Εθνικά θέματα όσον και για τους θεσμούς τους οποίους πολλάκις έχει επικρίνει ο κ. Καραμανλής με καυστικότητα αλλά και ο κ. Σαμαράς εντόνως τα έχει επισημάνει-καυτηριάσει. Επόμενο είναι να έχουν αφαιρεθεί κομμάτια από την Κυβερνητική συνοχή, καθιστώντας την εύθραυστη. Ο Μητσοτάκης, που κάποτε πίστευε ότι είχε «καθαρίσει» με το παρελθόν της παράταξης, βρίσκεται σήμερα να παρακολουθεί έντρομος τη δημιουργία του νέου φορέα Σαμαρά που φιλοδοξεί να καταπιεί ολόκληρη τη Δεξιά πτέρυγα της Ν.Δ, αφήνοντάς τον πολιτικά μετέωρο. Όσον αφορά στο αφήγημα που χρόνια είχε με σαθρά υλικά χτίσει, να παραμένει ξεπερασμένο για το ακροατήριο που του έχει απομείνει, το οποίο προσπαθεί να συγκρατήσει μετά κόπων, μεθόδων και μηχανορραφιών, διότι αντιλαμβάνεται ότι το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας του έχει γυρίσει οριστικά την πλάτη.

Κατά τα άλλα, έχει και το θράσος ο κύριος Μητσοτάκης να προσβλέπει στην Προεδρία της Δημοκρατίας (!) το 2030 ή στην τοποθέτησή του σε Ύπατα Αξιώματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού θα έχει χρίσει αντικαταστάτη του τον κ. Πιερρακάκη όταν τεθεί θέμα ηγεσίας στην Ν.Δ., και δεν θα έχει ολοκληρώσει τις τρεις θητείες του – παρά το τεράστιο …εκτόπισμά του ο υπερόπτης –, ως γόνος και πολιτικό απολειφάδι του «Μητσοτακέικου» με ό, τι αυτό σημαίνει.