« Αυτή η χώρα έχει κάτσει όλη πάνω στην καρδιά μου και την έχει κουρελιάσει απʼ τα εμφράγματα και τις εμβολές, κάθε θεσμός της κι ένα έμφραγμα, κάθε νόμος της και μια εμβολή»

Δ .Δημητριάδης, «Πεθαίνω σαν χώρα»

Σκοτεινοί καιροί. Το πέπλο τη σιωπής και το βάθος του αρχείου, συντηρούν το έρεβος μιας φαύλης εξουσίας. Το πολιτικό ύφος της παράνοιας συναντά το (μη αφομοιώσιμο) κατάλοιπο της αυθαιρεσίας κάθε θεματοφύλακα του δικαίου.

Και έτσι γεννιέται αυτή η «νεοελληνική» συμβολική απώθηση του Νόμου, το να προσμένει μια ολόκληρη κοινωνία την συγκάλυψη από μια εξουσία που ιζηματοποιεί το λογικό και εξωτερικεύει την παρακμή.

Δεν φταίει η κοινωνία. Φταίει η χώρα ως «κέλυφος» της κοινωνίας. Η χώρα ως δομή, ως το «μεγάλο πέπλο» που καλύπτει την εξουσία και την ενώνει και με το κράτος και με την δικαιοσύνη.

«Στον δικό τους κόσμο η ηθική έχει αποσπαστεί από την ενσυναίσθηση και την προσωπική εμπλοκή και έχει μεταφερθεί σχεδόν ολοκληρωτικά στην επιχειρηματολογία της ρητορικής δεξιότητας και της δικονομικής τεχνικής. Εδώ όλα είναι πια λέξεις», λέει ο Γρηγόρης Ιωαννιδης για το δικαστικό έργο «Συναίνεση» της  Νίνα Ρέιν.

Ομως εδώ, στον εδώ «βιασμό» μιας ολόκληρης κοινωνίας από μια συγκεκριμένη εξουσία, δεν υπάρχει καμία «συναίνεση».

Αλλά : δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να σταματήσει μια  εξουσία αδίστακτη πλην της ίδιας της αλαζονείας της. Θα το δείτε ….