Ο Δημήτρης Κατσούλας είναι συνταξιούχος του Ταμείου Νομικών. Παρουσιάζεται: “Εν συντομία λοιπόν, έχουμε και λέμε: Με καταγωγή από την Μεσσηνία, αποφάσισα εν μέσω Πανδημίας COVID-19, να αποχωριστώ την Ελλάδα και να εγκατασταθώ στο Μιλάνο, βρίσκοντας διέξοδο στις αναζητήσεις μου Μουσική και Θέατρο, όπου παραμένουν οι μεγάλες μου Αγάπες. Μότο ζωής: ΥΠΝΟΣ, Ο ΜΙΣΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ|

Ο σταθμάρχης με τη σφυρίχτρα στο στόμα και στο δεξί του χέρι κρατώντας το λευκό σημαιάκι ασφαλείας, είναι έτοιμος να δώσει την εκκίνηση. Από τα ηχεία του σταθμού δίδεται η εντολή να κλείσουν οι πόρτες, ν’ απομακρυνθούν από την αποβάθρα οι μη ταξιδεύοντες και οι αγωνιούντες να δουν από περιέργεια έστω τις εγκαταστάσεις (ανάμεσά τους και σχολεία που είχαν καταφθάσει για να ξεναγηθούν στα της λειτουργίας του), διότι το τρένο μαρσάρει και είναι έτοιμο προς αναχώρηση. Με τα δυο της χέρια στο στόμα η κοπελιά στέλνει τα τελευταία φιλιά στον αγαπημένο της που στέκει στην αποβάθρα, ενώ από τα μάτια της τρέχουν κορόμηλα τα δάκρυα. ‘Μη με λυγίζεις άλλο με το να κλαις κι εσύ, δύναμη σου ζητώ, σε ικετεύω, μη με πληγώνεις, σε δυο μήνες ξανά μαζί θα είμαστε, να με σκέφτεσαι’ είναι τα τελευταία λόγια στο αγόρι της, και το τρένο έχει ήδη διανύσει τα πρώτα του μέτρα στις ράγες.

Εικόνες σαν κι αυτή έχουν παγώσει πλέον στο χρόνο από την αρχή υπαγωγής της Ελλάδας στο πρώτο ‘Μνημόνιο’ και λίγο αργότερα – περί τον Οκτώβριο μήνα του 2010 – κι έκτοτε δρομολόγια Καλαμάτας-Αθήνας και τανάπαλιν καθώς και στην Πελοπόννησο γενικότερα, δεν έχουν ξανά λειτουργήσει, επειδή ‘κρίθηκε οικονομικώς για το κράτος ασύμφορος ο σιδηρόδρομος’, παρά τις από καιρού εις καιρό υποσχέσεις ότι η κατάσταση θα επαναξιολογηθεί. Κολοκύθια τούμπανα όμως μέχρι σήμερα αποδείχθηκαν οι κατά καιρούς ‘εκκινήσεις’, παρά τα δέκα πέντε χρόνια υποσχέσεων που αφειδώς από τις κυβερνήσεις έχουν διανεμηθεί.

Κι απέμειναν τα ρολόγια στους σταθμούς, άλλα να λειτουργούν έως σήμερα, άλλα σταματημένα στην τελευταία αναχώρηση ή άφιξη του τρένου, καθώς και οι χορταριασμένες ράγες, θυμίζοντας πεθαμένο που δεν σκεπάστηκε ποτέ με χώμα. Τα χωριά, από τα οποία περνούσε το τρένο, συνήθισαν πλέον να ζουν χωρίς τον χαρακτηριστικό του ήχο και το σφύριγμά του, τα δε βαγόνια άλλα εκτροχιασμένα στα χωράφια να θυμίζουν ότι από εκεί περνούσε κάποτε ο συρμός, κι αλλού οι μηχανές να έχουν γείρει λες και ξεκουράζονται, αναμένοντας την ώρα να ξαναμπούν σε λειτουργία. Είναι νόμος της φύσεως: ό, τι παραμένει ακίνητο, το επόμενο στάδιο δεν είναι μόνο η φθορά που καιροφυλαχτεί, το να παραμελείται κάτι είναι το πλέον βάρβαρο κι αμείλικτο συναίσθημα, διότι ό, τι ξεχνιέται καταλήγει στην οριστική διαγραφή.

Ως πολίτες και χρήστες εμείς του τρένου, φέρουμε ακεραία την ευθύνη του ότι δηλαδή μας έγινε έξη το κενό που επιτρέψαμε να δημιουργηθεί, επαναπαυόμενοι στην ‘πρόοδο’ η οποία μας επιβλήθηκε, και η οποία ‘πρόοδος’ επιτάσσει: ‘Όσα τα μέλη μια οικογενείας, τόσα και τα αυτοκίνητα, κι ένα επιπλέον …δια παν ενδεχόμενο’.

Κι αφού η Πολιτεία κατάφερε ν’ απαξιώσει τις μετακινήσεις μας με το τρένο (φθηνό εισιτήριο, ασφαλής μεταφορά με την αναδιοργάνωση των υποδομών, χωριά που θα ξανά ζωντάνευαν με ό, τι αυτό συνεπάγεται με την επαναλειτουργία του), μας απέμειναν μόνο ο ΟΑΣΑ για την περιοχή της Αττικής – σε πρώτη φάση – συμπεριλαμβανομένων των ΚΤΕΛ να μετακινούμεθα, τα οποία πολύ σύντομα περιέρχονται σε ιδιωτικούς φορείς (εξυγίανση λέγεται ή άλλως ανανέωση του στόλου, βελτίωση παρεχομένων υπηρεσιών ‘κι άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε’…), ‘επειδή ο κλάδος αντιμετωπίζει δυσεπίλυτα προβλήματα και αγκυλώσεις’, σύμφωνα με το Υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών ‘και πρέπει να επιλυθούν μέσω της ιδιωτικοποίησης’, a la ΔΕΗ να προσθέσω εγώ, η οποία επέφερε την πολυπόθητη για την κυβέρνηση εξυγίανση με την πληθώρα των επιλογών τιμολογίων.

– (Η κοπελιά) Αγάπη, να με αναμένεις μεθαύριο το βράδυ στο σιδηροδρομικό σταθμό ‘ΜΕΣΣΗΝΗ’, αλλά στείλε μου σε παρακαλώ χρήματα γιατί το εισιτήριο πήγε δυόμισι φορές επάνω συγκριτικά με αυτό που μου έβγαλες για ν’ ανέβω Αθήνα.

– (Το αγόρι της θυμωμένο) Πάρε ταξί μαζί με άλλους τρεις, πολύ φθηνότερα θα σου έρθει.