Ἡ σπονδυλικὴ στήλη, αὐτὴ ἡ ἀθέατη γραμμὴ ποὺ κρατεῖ τὸν ἄνθρωπο ὄρθιο, μοιάζει μὲ μυστικὴ κλίμακα.

Τριάκοντα τρεῖς σπόνδυλοι, μία ἀλληλουχία μικρῶν στηριγμάτων ποὺ ἐπιτρέπουν στὸ σῶμα νὰ σταθεῖ μεταξὺ γῆς καὶ οὐρανοῦ. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι τὸ μόνον πλάσμα ποὺ στέκεται ὄρθιο μὲ τέτοια ἐπιμονή, ἡ ὀρθότης του εἶναι θεολογικὸ γεγονός.

Ὅταν λυγίζει, ὁ κόσμος ὁλόκληρος βαραίνει· ὅταν ἀνορθώνεται, ἀνοίγει πάλι ὁ δρόμος πρὸς τὸ φῶς. Καὶ ἔτσι ἡ σπονδυλικὴ στήλη γίνεται ἡ ἴδια ἡ ἱστορία τοῦ ἀνθρώπου: ἀπὸ τὴν πτώση στὴν ἀνάταση.

Ἐδῶ συναντᾶ τὸ μυστήριο τοῦ Χριστοῦ τὸ μυστήριο τοῦ Ἀδάμ. Ὁ πρῶτος ἄνθρωπος σκύβει καὶ κρύβεται· ὁ νέος Ἀδάμ στέκεται ὄρθιος ἐπάνω στὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ. Τὰ τριάκοντα τρία χρόνια τῆς ἐπιγείου ζωῆς Του μοιάζουν μὲ ἕναν πλήρη κύκλο ἀνασυστάσεως τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος. Ὅ,τι ἔχασε ὁ Ἀδάμ μὲ τὴν κάμψη, ὁ Χριστὸς τὸ ἐπανέφερε μὲ τὴν ὀρθότητα τῆς ἀγάπης Του. Καὶ ἂν συλλογιστεῖ κανείς τὴν σπονδυλικὴ στήλη, τοὺς τριάκοντα τρεῖς σπονδύλους ποὺ κρατοῦν τὸν ἄνθρωπο ὄρθιο, μπορεῖ νὰ τοὺς δει ὡς μία σιωπηλὴ ἀνάμνηση αὐτῆς τῆς πορείας: ἀπὸ τὴν πτώση τοῦ πρώτου στὴν ἀνάσταση τοῦ νέου.

Ἡ Ἐκκλησία δὲν χωρίζει τὸ σῶμα ἀπὸ τὴ σωτηρία. Ὁ Χριστὸς προσλαμβάνει ὅλον τὸν ἄνθρωπο (ὀστᾶ, σάρκα, ἀναπνοή, κόπωση) καὶ γι’ αὐτὸ ἡ ἀνάσταση εἶναι ἀνάσταση σώματος καὶ ὄχι φυγὴ ἀπὸ αὐτό. Τὸ σῶμα γίνεται τόπος θεολογίας, χώρος ὅπου ἐγγράφεται ἡ χάρις. Ἡ νηστεία, ἡ προσευχή, ἡ μετάνοια δὲν ἀκυρώνουν τὸ σώμα.

Τὸ ξαναμαθαίνουν νὰ στέκεται σωστά. Σαν νὰ ἰσιώνει ἀργὰ ἡ ραχοκοκκαλιά τοῦ ἀνθρώπου, ὥστε νὰ μπορεῖ πάλι νὰ κοιτᾷ πρὸς τὸν Θεό.

Καθὼς γράφω, βλέπω ἀπὸ τὸ μικρὸ παράθυρο τῆς καλύβης τὸ φῶς νὰ πέφτει ἐπάνω στὰ γυμνὰ κλαδιὰ καὶ νὰ τὰ κάνει νὰ μοιάζουν μὲ λεπτοὺς σπονδύλους μιᾶς μεγάλης κοσμικῆς στήλης.

Ὅλη ἡ κτίσις μοιάζει νὰ ζητεῖ τὴν ὀρθότητά της.

Ἂν ὁ ἄνθρωπος εἶναι μικρὸς κόσμος, τότε ἡ ραχοκοκκαλιά του εἶναι ὁ ἄξονας ὅπου συναντιέται ἡ γῆ μὲ τὸν οὐρανό. Καὶ ἐκεῖ, στὴ σιωπηλὴ αὐτὴ γραμμή ποὺ διαπερνᾷ τὸ σῶμα, νὰ κατοικεῖ ἡ ἐλπίδα ὅτι ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ ξαναγίνει ὄρθιος.

Μὴ σκέφτεσαι λοιπόν τὴν πτώση ὡς τέλος. Ἡ πτώση εἶναι ἡ μνήμη τῆς κάμψεως· ἡ σωτηρία εἶναι ἡ ἐκμάθηση τῆς ἀναστάσεως.

Καὶ κάθε βῆμα τῆς πορείας μας, κάθε μικρὴ ἄσκηση, κάθε σιωπὴ ποὺ δεχόμαστε, μοιάζει μὲ ἕναν σπόνδυλο ποὺ βρίσκει πάλι τὴ θέση του.

Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος δὲν σώζεται ἀπὸ τὸ σῶμα, ἀλλὰ μέσα ἀπὸ αὐτό. Καὶ ἡ ζωή τοῦ Χριστοῦ γίνεται ὁ κρυφὸς ρυθμὸς ποὺ ἐπαναφέρει τὴν ἀρμονία.

Προσεύχομαι γιὰ σένα μὲ ἡσυχία καὶ ἐλπίδα. Ἡ ὁδὸς εἶναι μακρά, ἀλλὰ ὁ ἄνθρωπος πλάστηκε γιὰ νὰ περπατᾷ ὄρθιος.