Ο Ηλίας Καραβόλιας είναι Οικονομολόγος  με ειδίκευση Γενικής Θεωρίας και Οικονομικής Πολιτικής. Κατέχει Master of Arts από το European Institute of Philosophical  Anthropology.

Αυτό που συνέβη με τα Τέμπη δεν είναι αυτό που νιώσαμε : είναι αυτό που «βιώσαμε» όλοι σχεδόν μαζί.

Και το βίωμα αποτελεί «κρυφή δομή» και «μειονεξία στην ιστορική παγίδα» όπως λέει

ο πανεπιστημιακός δάσκαλος Αντώνης Ανδρουλιδάκης οποίος έγραψε ένα έξοχο σύγγραμμα (« Τι μας έχει συμβεί : Το συλλογικό ιστορικό τραύμα και η θεραπεία του» εκδ. Νησίδες, 2025).

Και το έγραψε για να μας θυμίσει ότι πάντα ως κοινωνικά υποκείμενα κουβαλάμε συλλογικό φορτίο πόνου, μνήμης και βιωμάτων, κουβαλάμε την «σιωπή της αδικίας» χωρίς τελικά να μάθουμε να θεραπευόμαστε, χωρίς να βουτάμε σε αυτό που ευφυώς αποκαλεί «υπόγειο της συλλογικής μας ψυχής».

Ακολουθώ, χρόνια τώρα, στα social και σε sites (αλλά και ως αναγνώστης άρθρων/βιβλίων του) τον ειδικό στην Ψυχολογία Αντώνη Ανδρουλιδάκη και ομολογώ ότι θαυμάζω τον τρόπο που  ξέρει να απεικονίζει το σήμερα με όρους «ψυχοπολιτικής», περνώντας όμως από τα αναγκαία μονοπάτια της βιοεξουσίας και της βιοπολιτικής.

Ο συγγραφέας στο βιβλίο του αυτό κάνει (χωρίς να κουράζει τον αναγνώστη) μια «αναμόχλευση» της τραυματικής ιστορίας μας – ως έθνος και ως νεοελληνική πραγματικότητα, ως συλλογική «κοινωνική κατασκευή».

Είναι ο πρώτος εξ όσων μελέτησα που εισάγει  με επιστημονικό τρόπο στην έννοια «ατομικό τραύμα», δια μέσου του κοινωνικού, το «πολιτικό υπόστρωμα».

Και φυσικά ονομάζει ξεκάθαρα ένα εξουσιαστικό προϊόν : την «ενοχοποιητική κοινωνική μηχανική» που τυλίγει σφιχτά και επικίνδυνα  τις δυτικές κοινωνίες.

Το βιβλίο δεν πέφτει στην παγίδα να επικεντρωθεί στην οργή και την αγανάκτηση της κοινωνίας μας λόγω των Τεμπών. Πρώτα περιγράφει την «τυπολογία των τραυματισμένων πολιτών» και πως το τραύμα ζει μέσα μας, πως ξορκίζεται περιστασιακά, και πως μεταφέρεται διαγενειακά και «κληρονομικά» ως συμβολική αναπαράσταση.

Υπάρχει ένα εξαιρετικό κεφάλαιο που μπαίνει στα βαθιά νερά των νοημάτων, για τις ψυχοκοινωνικές και κοινωνιολογικές προεκτάσεις του ζητήματος.

Ο Ανδρουλιδάκης αναφέρεται στην «επανανοηματοδότηση στην ανάκτηση του ανήκειν» (το συστήνω ανεπιφύλακτα στους αναγνώστες) όπως και κάτι εξαιρετικά σημαντικό, και αφού μεταπηδήσει ο συγγραφέας στο παρεμβατικό «θεραπευτικό» κομμάτι : την «ψυχοκοινωνική επανόρθωση ως πολιτική δράση»

Αυτό το διαμεσολαβητικό πλαίσιο έχει μια «αδιαμεσολάβητη» προσέγγιση που ο συγγραφέας πολύ υπεύθυνα – και αρκετά αποστασιοποιημένος από ιδεολογίες και αγκυλώσεις ή εμμονικές αντιλήψεις – δομεί μια συνθήκη δυνητικής κοινωνικής «αποκάλυψης της αλήθειας».

Ο καθηγητής Ανδρουλιδάκης μπορεί να αναφέρεται στο τωρινό «ελληνικό τραύμα» ( έξοχο και το προηγούμενο ομώνυμο βιβλίο του) όμως μιλάει για ευρύτερη ιστορική παρακαταθήκη «κοινοτικής και συλλογικής αντοχής»

Τα προτεινόμενα «στάδια θεραπείας» του συλλογικού τραύματος, ανήκουν στην αμιγώς επιστημονική προσέγγιση του Ανδρουλιδάκη, μια προσέγγιση που πολιτικοποιεί την «ψυχολογικοποίηση» του φαινομένου και το καθιστά επίκαιρο και κατανοητό για δημοσιολογούντες και φυσικά για πολιτικούς, πολιτευτές, πολίτες…..