Ο Δημήτρης Κατσούλας είναι συνταξιούχος του Ταμείου Νομικών. Παρουσιάζεται: “Εν συντομία λοιπόν, έχουμε και λέμε: Με καταγωγή από την Μεσσηνία, αποφάσισα εν μέσω Πανδημίας COVID-19, να αποχωριστώ την Ελλάδα και να εγκατασταθώ στο Μιλάνο, βρίσκοντας διέξοδο στις αναζητήσεις μου Μουσική και Θέατρο, όπου παραμένουν οι μεγάλες μου Αγάπες. Μότο ζωής: ΥΠΝΟΣ, Ο ΜΙΣΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ|

1. Ο Έλεγχος της Εικόνας και η αμηχανία του Αυθόρμητου

Η φωτογραφία αποκαλύπτει συχνά κάτι περισσότερο από το ίδιο το πρόσωπο. Δείχνει επιπλέον και τη σχέση του ανθρώπου με την εικόνα του. Υπάρχουν άνθρωποι που κινούνται με φυσικότητα μπροστά στον φακό και άλλοι που νοιώθουν την ανάγκη να ορίσουν το κάδρο, να διασφαλίσουν  ότι αυτό που είναι να φανεί ταυτίζεται με αυτό που θέλουν να είναι.

Στις στιγμές όπου το βλέμμα χάνει αυτόν τον έλεγχο – στις αληθινά αυθόρμητες λήψεις – γεννιέται μια λεπτή αμηχανία. Αυτή δεν είναι αδυναμία, αλλά ένα είδος αποκάλυψης: ο άνθρωπος βλέπει τον εαυτό του όπως τον βλέπουν οι άλλοι, χωρίς δηλαδή το φίλτρο της πρόθεσης.

Για τον φωτογράφο του ντοκιμαντέρ, αυτή είναι η πιο ενδιαφέρουσα στιγμή·εκεί όπου το στημένο και το αυθόρμητο συναντιούνται. Τότε η φωτογραφία γίνεται καθρέφτης, όχι μόνο του προσώπου αλλά και του τρόπου με τον οποίο το πρόσωπο παλεύει να παραμείνει «όπως θέλει να φαίνεται», είναι η στιγμή που η αλήθεια δεν προκύπτει από την σύνθεση, αλλά από τη μικρή ρωγμή του ελέγχου.

2. Ανάμεσα στον Έλεγχο και την Αποκάλυψη

Κάθε φωτογραφία κρύβει μέσα της μια σιωπηλή διαπραγμάτευση, ανάμεσα σ’ αυτό που επιλέγουμε να δείξουμε και σ’ αυτό που αναπόφευκτα ξεφεύγει. Κάποιοι άνθρωποι κινούνται με άνεση μπροστά στον φακό, ενώ άλλοι ενστικτωδώς προσπαθούν να ελέγξουν το πώς φαίνονται. Κι όμως, είναι ακριβώς στην πρόσκαιρη κατάρρευση αυτού του ελέγχου – στη στιγμιαία, ανεπιτήδευτη στιγμή – που αναδύεται η ανθρώπινη αλήθεια.

Η απώλεια του ελέγχου δεν είναι αποτυχία, είναι παρουσία. Είναι η στιγμή όπου ο άνθρωπος ξεχνά να «είναι εικόνα» και απλώς, είναι. Για τον φωτογράφο του ντοκιμαντέρ, αυτή η τομή ανάμεσα στη συνειδητότητα και το τυχαίο, γίνεται το πιο γόνιμο έδαφος·ο χώρος όπου η αυθεντικότητα συνυπάρχει με την αυτοπαρουσίαση.

Η φωτογραφία, λοιπόν, δεν είναι απλώς καταγραφή προσώπων, αλλά εκείνης της εύθραυστης ισορροπίας, της συνεχούς δηλαδή έντασης ανάμεσα στο πώς φαινόμαστε και στο ποιοι είμαστε, τη στιγμή που παύουμε να προσπαθούμε.

Ειδική σημείωση: Η φωτογραφία, είναι προσφορά του ταλαντούχου φίλου Εικονολήπτη/Οπερατέρ Poly il Greco,τον οποίο εκ βάθους καρδιάς Ευχαριστώ για τις άκρως ενδιαφέρουσες γνώσεις και την συνεισφορά του στην νέα μας επερχόμενη συνεργασία, αρχής γενομένης από 9/2024.

Δημήτρης Κατσούλας

19/1/2026, Como Italy