“Σαν να ‘χαν ποτέ τελειωμό τα πάθια κ’ οι καημοί του κόσμου”. Έτσι καταλήγει το διήγημα “Το μοιρολόγι της φώκιας” του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Όπου μια φώκια πρώτη θρηνεί την πτώση και τον χαμό στο μαύρο νερό ενός μικρού κοριτσιού.

168 μικρά φέρετρα, 168 μάνες, 168 πατέρες, άλλοι τόσοι αδελφοί, αδελφές, γιαγιάδες και παππούδες, συγγενείς και φίλοι σπαράζουν την ώρα αυτή κάπου στον κόσμο για κάτι που δεν θα ξεπεράσουν ποτέ. Την ίδια στιγμή που κάποιοι άλλοι κάνουν “ταμείο” στέλνοντας την προεδρική σύζυγο για να συντονίσει το συμβούλιο ασφαλείας και ειρήνης (!) του ΟΗΕ.