Εν πάση περιπτώσει το θέμα της παρενδυσίας έχει αξιοποιηθεί χιουμοριστικά από Αριστοφάνη έως Λαζόπουλο. Ώστε είναι λίγο άδικο να με εγκαλείτε επειδή γελάω όχι με την αισθητική αλλά με την έλλειψη κάποιων. Μήπως τόση κορεκτίλα είναι λίγο μαύρη; Εκτός κι αν απαγορεύσω τα σχόλια για τη φαλάκρα ή τα κιλά μου. Παιδιά χαλαρώστε. Το 2018 δεν είναι το ’60.

Από την άλλη η νεοελληνική κοινωνία αλλάζει αργά αλλά … αλλάζει. Η ομοφυλοφιλία είναι αποδεκτή πια και εκτός κοινωνικού ψόγου. Και οι Κασιδιάρηδες είναι η εξαίρεση κι όχι ο κανόνας.

Η δε ψευτοπροοδευτική κυβέρνηση ας ξεκαθαρίσει τις σχέσεις της με την εκκλησία, ας φροντίσει τα μωρά της Μόριας και ας αφήσει τα άλλα μωρά που δεν πρέπει να γίνουν το έπαθλο του εγωισμού κανενός. Ούτε ομοφυλόφιλου, ούτε ετεροφυλόφιλου. Φοβάμαι τους ανθρωπισμούς που προέρχονται από ανθρώπους σαν την Φωτίου. Ο μοιραίος Αλέξης πάλι κατάφερε να στριμώξει εύκολα την κακομοίρα τη Ν.Δ. Μεγάλη επιτυχία!

Μου έκανε εντύπωση πάντως ότι μου την έπεσαν εκείνοι οι ομοφυλόφιλοι που ως στάση ζωής, δεν θα γίνονταν ποτέ ανάδοχοι. Άρα πρόκειται για ένα είδος “ταξικής” αλληλεγγύης;

Ο Μάνος Στεφανίδης είναι Ιστορικός Τέχνης

και Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.  

The article expresses the views of the author

iPorta.gr