Ο Ηλίας Καραβόλιας είναι Οικονομολόγος  με ειδίκευση Γενικής Θεωρίας και Οικονομικής Πολιτικής. Κατέχει Master of Arts από το European Institute of Philosophical  Anthropology.

Ο άνθρωπος αυτός πρέπει να ξέρει και τα δυο μας σοφά ρητά ( «Σπεύδε βραδέως» και «Το γοργόν και χάριν έχει») αλλά επειδή στην Αμερική το ελληνικό είναι ότι πιο ακαταλαβίστικο (εξ ου και το «it s all greek to me») o Τραμπ νομίζει ότι οι παροιμίες αυτές εννοούν το ίδιο ακριβώς πράγμα.

Ακούστε δήλωση για τις διαπραγματεύσεις στο Πακιστάν : «Το ίδιο μου κάνει, δεν έχει καμιά διαφορά είτε κλειστεί είτε όχι συμφωνία με το Ιράν. Βρισκόμαστε σε προχωρημένες διαπραγματεύσεις. Κερδίζουμε, όπως κι αν έχει, τους νικήσαμε στρατιωτικά»

Ζούμε μια πρωτοφανή παγκόσμια «τραγική κωμωδία», ένα σουρεαλιστικό παραμύθι μεταξύ θανάτου και ζωής ανθρώπων( χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά μας, αλλά τόσο δίπλα μας στην πραγματικότητα)

Ενα επικίνδυνο φιάσκο που η Ιστορία (και κυρίως η ανθρωπότητα) πραγματεύονται με ένα μηχανικό αυτόματο απάθειας που διακόπτει την παλινδρόμηση μεταξύ τρόμου και γέλιου.

Αν ζούσε ο δημιουργός του θεάτρου του παραλόγου, ο Ιονέσκο, θα έμενε άφωνος μπροστά στο σκηνικό των αντιφατικών δηλώσεων και των αναρτήσεων, πλέον όχι μόνο του Τράμπ, αφού τα drones και οι πύραυλοι νομίζει κανείς ότι πρώτα πάνε στο X ή στο Reel και μετά στον στόχο τους.

Πόσο όμως θα κρατήσει αυτή η παρωδία που μετρά περισσότερες ανακοινώσεις (δήθεν επιτυχίας) από αυτές για τους νεκρούς ή τους στόχους ;

Ότι μαθαίνουμε, δεν ξέρει κανείς πλέον αν είναι αληθινό. Και κανείς δεν ξέρει επίσης πόσο καιρό θα δουλεύει – παράλληλα με τη φονική μηχανή –  η επικοινωνιακή μηχανή ανάλυσης και περιγραφής όλων αυτών που γίνονται.

Περάσαμε στις διαρκείς «πρόβες πολέμου» και ξεχάσαμε ότι γίνεται κανονικός πόλεμος και σκοτώνονται παιδιά, γυναίκες, άνδρες.

Και αλήθεια τώρα : γιατί να λέμε ότι ο πλανήτης κινδυνεύει όταν ξέρουμε σχεδόν πότε θα πέσουν πύραυλοι και drones, αλλά μας λένε ότι μπορεί και να …μην πέσουν ;

Πόση σημασία έχει να ξέρουμε το ακριβές χρονοδιάγραμμα και  το δοσολόγιο των εκτοξεύσεων, ενώ το μόνο σίγουρο, το μόνο αληθινό είναι οι νεκροί ;

Και τι είδους δυνητικός όλεθρος είναι αυτός που κινεί πάντα με την ίδια ευκολία το κέρδος συγκεκριμένων στα χρηματιστήρια του καζινο-καπιταλισμού, παράλληλα με τις τιμές βασικών αγαθών σε ράφια και πρατήρια ;

Κοιτάξτε: και πόλεμος θα γίνεται και θα κρατήσει πολύ καιρό το πηγαινέλα για συνομιλίες ειρήνης.

Περάσαμε στο «κανονικό» πλαίσιο (μιας δήθεν κατάπαυσης του πυρός και μιας δήθεν ισορροπίας) που θα την διακόπτουν ξαφνικά 100 – 200 ή και παραπάνω νεκροί…

Οι Αμερικανοί σχεδόν έχασαν το στοίχημα του επόπτη που δήθεν θα ρύθμιζε το κακό με την ισχύ. Αλλά μαζί με τη μειωμένη γεωπολιτική τους ισχύ, μαζί με την καθοδική αποτίμηση και υπεραξία της ηγεμονίας τους, χάνουν και την φερεγγυότητα πίσω από το χρέος τους ( αυτό που χρωστάνε σε οικονομίες και κοινωνίες ανά τον κόσμο) ενώ φροντίζουν και να ακριβαίνει η ζωή ( για να μας ξαναδανείσουν)….