Αλεξάνδρα Καρακοπούλου

Σε τιμώ,

γιατί είσαι η παράδοσή μου

γιατί πριν από εμένα υπήρχες εσύ

γιατί οι ρίζες μου δεν ήταν ποτέ πιο δυνατές

γιατί ήσουν ο σπόρος και εγώ το λουλούδι

γιατί περπάτησες στον κόσμο πριν γεννηθώ

πριν υπάρξω καν σαν ιδέα

πριν με σκεφτείς στο μέλλον

πριν κάνεις την ευχή σου σε κάποιο πεφταστέρι

στον ίδιο ουρανό.

Γιατί σε είδα μέσα από τα μάτια μου

και μου μίλησες κατευθείαν στην ψυχή μου

όταν σε ανακάλυψα μέσα από ιστορίες και τελετουργικά

εφτά γενιές μετά.

Σε κουβαλάω ακόμη,

αλλά όχι σαν βάρος,

σαν ελαφρύ θαλασσινό αεράκι που σε σκεπάζει το σούρουπο όταν έρθει το φθινόπωρο,

σαν μια φωνή που σου ψιθυρίζει στο αυτί γλυκά πως είναι εδώ για σένα

και ας μην μπορέσεις να την κάνεις εικόνα,

σαν μια ιστορία, που θα περάσει από γενιά σε γενιά,

κανένα μυστικό δεν χωράει,

κανένα κουτί δεν φτιάχτηκε για να την φυλακίσει.

Η τιμή που μου έκανες,

μεγάλη,

που όσο ζω θα την τιμώ και εγώ με την σειρά μου

και θα σε ευχαριστώ αιώνια

στα μάτια αυτών που θα με δουν

και θα θελήσουν να μας ψάξουν,

και θα σε ευγνωμονώ,

γιατί το δώρο της ζωής είναι μεγάλο.